Aimee Mann - Whatever (1993)

het mooiste nummer van Mann staat op deze cd; I know there's a word. geweldig debuut btw.

Geen enkel slecht nummer, echt elk nummer heeft een ijzersterke melodie : ik lees elke titel en hoor meteen de bijbehorende melodie waarop die woorden gezongen worden in mijn hoofd, wat meer kun je je wensen? Wat een rijkdom.

Inderdaad, een album zonder skip-momenten. Zet deze nog steeds met plezier op.

Blijkbaar behoor ik tot een kleine minderheid die dit album niet erg kan waarderen. Weer eens opnieuw beluisterd vandaag en tot de conclusie gekomen dat ik de songs lang niet alle écht de moeite waard vind (wat een kwestie van smaak zal zijn), dat wil zeggen: ze doen me weinig tot niets. Verder vind ik het stemgeluid van Mann niet mooi, en hier en daar op het irritante af. Daar heb ik overigens wel vaker last van bij het beluisteren van vocalisten van de laatste 35 jaar. Maar mijn grootste bezwaar is wel de productie, die mij zo hindert. Het is veel te vol van geluid, dat ik ook enigszins klinisch vind, en dan dat lelijke geluid van de drums... Op een paar nummers echter is dat drumgeluid gelukkig zo goed als afwezig (Jacob Marley's Chain, Mr. Harris, I've Had It), en dan is het voor mij nog net te doen. Maar het album als geheel is niet aan mij besteed.

Ik vind dit geen sterke plaat. De plaat lijdt aan een typische jaren '90 altrock-sound, die ik slecht kan hebben. Het heeft echt een 90's yuppensound. Ik moet dan onwillekeurig aan Friends denken.

De goede vocal hooks, melodieën en de mooie stem zijn wel aanwezig, maar de productie maakt het voor mij moeilijk om van te genieten. Dan noem ik ook het drumgeluid maar ook de gitaar.

Een nummer als Mr. Harris laat alvast horen waartoe Aimee in staat is.