Jay Brannan - Goddamned (2008)

Jay Brannan speelde een hoofdrol in de film Shortbus en op de soundtrack daarvan stond al een nummer van hem genaamd Soda Shop.
Zijn rol in die film was uiterst gewaagd (om nu in een trio het amerikaanse volkslied in je blote kont te laten toeteren terwijl je zelf ondertussen de piemel van een ander als microfoon hanteert... ik bedoel maar....).
Dit album daarentegen is verre van gewaagd, ik denk zelfs dat velen het als saai weg zullen zetten. Toch wist het mij enorm te raken vanwege het simpele karakter (viool en akoestische gitaar), de laidback voice van Brennan en zijn komische teksten afgewisseld met maatschappij-kritische.
Het is een selfmade man en dat waardeer ik ook wel: de cd is via zijn eigen website, die hij zelf onderhoudt, te koop en hij speelde zich op youtube in de kijker met een aantal van zijn liedjes: gitaar om en spelen maar, met of zonder shirtje.
Scott Matthew, die veel nummers schreef voor Shortbus en een bijrolletje als zichzelf had in die film, wist me eerder dit jaar al enorm te ontroeren met een soortgelijk album en nu doet Jay Brannan hetzelfde. Wat een heerlijk lief, klein plaatje. Dit is er eentje om te vertroetelen en om flink van te gaan houden.

Dit is een zeer aangename cd met veel gevoel gezongen maar kon mij niet altijd even goed raken maar hij krijgt van mij toch het voordeel van de twijfel en daarom een 4.

Ik heb toch wel een aanloop moeten nemen om de drempel over te komen, maar het is gelukt. Deze drempel was voor mij de stem van Jay Brannan. Ik kwam in eerste instantie in Jason Mraz sferen, en daar was ik niet zo blij mee, maar ja. Eenmaal de dempel genomen te hebben stond er een weelde aan heerlijke nummers klaar om eens goed in te duiken. Jay Brannan heeft een fijne luisterplaat gemaakt met verrassende, eerlijke, soms wat zoetige, en soms krachtige nummers.

Zit er nu naar te luisteren en het heeft wel iets. Krijgt er voorlopig 3,5 maar als de muziek na een paar weekjes blijft boeien, zit er wel een verhoging in

Heel spijtig, maar dit vind ik echt een ergernis om naar te luisteren. Die stem van die man... In elk nummer hoor ik wel wat valse tonen en verder ook erg monotoon. De muzikale omlijsting vind ik ook vrij eenvoudig. Ik had hier wel iets meer van verwacht. Wat mij betreft gaat deze meneer het niet maken, sorry..

Track 3 heet American Idol: hij klinkt als een slechte deelnemer daarvan.

De stem ben ik ook niet zo gek van moet ik toegeven en muzikaal gezien is de term braaf wel heel geschikt. Maar de teksten vind ik dan weer wel de moeite waard, zeer komisch bij momenten waardoor het wel leuk blijft. Maar de vraag is wel hoe lang dit blijft boeien natuurlijk.

Ik zit vandaag weer eens even naar deze cd te luisteren, en hoppaaa, een flinke dosis aversie tegen die stem. Jammer! Ik kom daar blijkbaar toch niet vanaf. Vooral de laatste 6 nummers van de cd kan ik erg waarderen, maar het geheel kan me niet blijven boeien .. Ik ga het gewoon over een tijdje weer eens horen... want wat is On All Fours toch een lekker nummer ...

Erg standaard en niet echt spannend.

Kan je van de teksten toch niet echt zeggen.

Eerlijk gezegd vind ik het best een sterk album. Hij laat op een heel aantal nummers horen dat hij een goede songwriter is, hij houdt alles heel simpel in tegenstelling tot veel populaire artiesten. Zijn stem vind ik juist wel wat hebben, klinkt wel erg zoet soms maar het contrast met de teksten is dan wel weer leuk. Valse noten hoor ik niet, alles klinkt door de heldere stem juist super zuiver....

Wel moest ik over een drempel heen wat betreft zijn filmcarriere (lees: rol in halve pornofilm Shortbus). Maar goed ben ik na 1 song alweer vergeten.

Zeker een heel sterk debuut, hij moet denk ik niet op het volgende album precies hetzelfde doen...dan kan het saai gaan worden.