Wayne County and The Electric Chairs - Storm the Gates of Heaven (1978)

Na de bonte verzameling rockstijlen van het debuut van The Electric Chairs, noemt de groep zich op de tweede Wayne County & The Electric Chairs, waarbij het rockmengsel minder uiteenlopend is. Geen punk-meets-Buddy Holly. Wél stevige hardrock, waarbij maar liefst drie nummers langer dan zes minuten. Toch bleef de groep aan punk worden gekoppeld, mede door de - zeker toen - shockerende teksten waarin soms religieuze terminologie, gekoppeld aan County's travestie. De groep is tot een kwintet uitgegroeid: gitarist Val Haller wordt inmiddels bijgestaan door Fransman Henry Padovani, ex-The Police, die ook aan enkele nummers meeschreef.

Het titelnummer opent en lijkt qua tekst een reflectie op County’s religieuze jeugd toen zij nog Wayne Rogers heette – al weet ik niet of zij die inderdaad heeft gehad. Het nummer begint onheilspellend met een orgeltje als in een horror-B-film, gevolgd door vaudeville muziek, waarna in minuut 2 een heavy gitaarriff begint. Shockrock á la Alice Cooper. Cry of Angels is eveneens uptempo maar kent ook lichtere gitaarpartijen en een knallende gitaarsolo, Speed Demon wordt door een felle gitaarriff gedragen, hetzelfde geldt voor Mr. Normal.
Kant 2 begint met rockballade (!) Are You Man Enough to Be a Woman, op het komische Trying to Get on the Radio klinkt jaren ’70 glamrock met in het refrein een viool en piano. Bij I Had too Much to Dream Last Night moet ik denken aan de art-/glamrock van Steve Harley, waarna het album enigszins als een nachtkaarsje eindigt middels Tomorrow Is Another Day.

Op de in 2020 verschenen cd-box The Safari Years zijn aan dit album twee stevige bonussen toegevoegd, waarvan Evil Minded Momma een swingende rock ‘n’ roller in jaren ’50-stijl is.
Anders dan het debuut. Verrassend is dat dit album vooral mainstream hardrock bevat, al zijn er enkele invloeden van de glamrockende New York Dolls te horen. Klinkt in deze aanpak de invloed van producer Martin Birch, in die jaren naam makend met albums van onder meer Deep Purple, Rainbow en Whitesnake? Of is het omgekeerd en zocht de groep een ervaren producer bij hun massieve rock?
The Guardian publiceerde in mei 2021 een een artikel over de eerste transgender in rock, waarbij ook haar autobio Are You Man Enough to Be a Woman wordt genoemd.

Zoals genoemd kwam mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave van het debuut van The Electric Chairs. Ik reis naar mei 1979, de debuutsingle Electricity van Orchestral Manoeuvres in the Dark, als bonusversie te vinden op de titelloze eerste langspeelplaat van de groep.