King Diamond - Voodoo (1998)

Mijn minst favoriete King Diamond album. Waarom weet ik eigenlijk niet zo precies, want als je het als één geheel beluistert klinkt het allemaal zeker nog bovengemiddeld. Ik vind gewoon dat er net wat te weinig songs opstaan die echt memorabel zijn en ook het geluid ben ik niet zo happig op. Overigens is de bijdrage van Dimebag Darell (Pantera), die een solo bijstuurt niet echt spectaculair en klinken de tribal drums op het titelnummer wel heel erg fake.

Net dat titelnummer en Loa House zijn echter wel de sterkste twee nummers van de cd. Daarna zakt het een beetje in.

Je hebt helemaal gelijk, maar The Exorcist en The Cross of Baron Samedi zijn ook wel erg goed... De rest noem ik echt dom

De weg omhoog is weer ingezet. De band had in mijn ogen een dieptepunt bereikt met ''The Graveyard'' (die nog steeds een voldoende scoort overigens) en ook de 2 albums daarvoor waren iets minder memorabel. King Diamond heeft ook eindelijk weer eens een echt leuk verhaal verzonnen en dat erg goed uitgewerkt. De sfeer is altijd erg belangrijk bij een King Diamond album en dat zit hier wel goed!

Ook zijn er eindelijk weer een aantal écht goede King Diamond nummers te vinden: 'loa House','One Down Two To Go', 'The Exorcist' en 'Cross of Baron Samedi' bijvoorbeeld. Het album is wel wat sloom, maar dat past goed bij de sfeer. Eindelijk weer die heerlijke onheilspellende en duistere, dreigende sfeer. Op de vorige 2 albums miste ik dat een beetje.

Dit album komt langzaam aan weer in de buurt van het niveau van een ''Conspiracy''.

Tot nu toe deze laat liggen en ik wacht op de geremasterde versies.
The Graveyard vond ik eigenlijk best wel goed.
Is dit ook met een gastzangeres, wat mij beteft is dat een meerwaarde.

Ik heb geen gastzangeres gehoord gister, maar dat is inderdaad een meerwaarde. Mag King vaker doen

Niet een van zijn beste maar wel een van de mooiste hoezen, die mij doet verlangen naar het lp tijdperk.

Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen. Ik vond The Graveyard juist een érg goed album, en deze helemaal niks, op 'LOA' House na. Er blijft verder niks, maar dan ook he-le-maal niks hangen bij mij.

Een van de mooiste hoezen die ik gezien heb
Dit album is goed, maar ook niet super. Op het nummer Voodoo speelt Dimebag (R.I.P.) Van de albums die ik heb van King Diamond vind ik The Eye de minste (namelijk de drums vind ik maar niets).

Toch maar aangeschaft, de duistere sfeer en de teksten zijn wel goed, de muziek is in een wat lager tempo en erg heavy wordt er ook niet gespeeld. Een groeiplaat noem ik deze.

Voodoo is één van de vele afleveringen uit de King Diamond kronieken. In mijn beleving heeft de man nooit een slechte plaat geleverd, maar de impact is intussen wel wat minder geworden.

Voodoo vind ik juist weer iets verfrissends hebben. De riffs vind ik juist wel heavier dan anders. LOA House hakt er direct lekker in met flink bijtende riffs die het predikaat thrashy best kunnen dragen.
De rare fragmentarische opbouw van de King Diamondnummers blijft gehandhaaft. De King loodst je met zijn bizarre vocalen van solo naar solo. Die zijn ook hier weer zeer smaakvol. Dimebag Darrel speelt een korte doch schitterende solo in het titelnummer. Ik houd op zich niet van dwepen met dode artiesten, maar hier is duidelijk een meester aan het werk.

Het verhaal speelt zich dit keer af in de voormalig franse gedeelten van de VS, hetgeen de plaat een zelfde soort karakter geeft als de verhalen van Anne Rice, voor wie dat wat zegt. Ik vind het erg leuk weer. Bij het lezen van de naam Baron Samedi moest ik ineens weer denken aan James Bond, wat maar weer aangeeft dat Kings verhalen ook altijd weer, al dan niet bedoeld, iets grappigs hebben.

Ben je liefhebber van King/Fate dan zul je met Voodoo geen kat in de zak kopen.

Ik had hem gekocht door de mooie gedetailleerde hoes. Er heerst een heel fijne sfeer in het album, maar de muziek laat helaas soms te wensen over. Een nummer als LOA House is goed, maar Live After Death is echt triest. Het hele voodoo gebeuren liet me echt denken aan Live and Let Die van James Bond, met figuren als Baron Samedi. Vandaar dat ik de sfeer ook soms door elkaar haal. Dat nummer waarop die priester zijn exorcisme toepast klinkt overigens super sfeervol. Het album eindigd alleen wat abrupt.

Voodoo redt het toch net niet. Tussen de andere King Diamond platen haal je er zo een paar betere uit, slechtere zijn er veel minder.... Het is een beetje overkill hier. Weer een spookverhaal, al die stemmen en sferen. Gelukkig klinkt het allemaal erg herkenbaar King Diamond, maar zijn productiviteit werkt hier tegen hem.

Jammer dat de waarderingen relatief laag uitvallen. Na drie mindere platen is dit weer een grote sprong voorwaarts. Sterker nog, so far behoort dit toch wel tot het beste werk. Het geluid is iets beter dan The Graveyard en het songmateriaal is in elk geval erg aanstekelijk. King Diamond probeert daarbij nieuwe dingen uit. De traditionele voodoodrums in de titeltrack hadden best vaker gebruikt mogen worden. Dimebag Darrell perst ook een fenomenale solo uit zijn gitaar.

Belangrijker is dat dit een geweldig muzikaal avontuur is met een aantal fenomenale songs. De gekke stemmetjes zijn gebleven, maar dit klinkt weer sinister in plaats van grappig. Life After Death reken ik wat dat betreft tot mijn favoriete KD-nummer. The Exorcist is ook fenomenaal. De rest zit daar opvallend genoeg net onder. Voodoo is een bijzonder sterke plaat. Het soleerwerk is buitenaards goed. Als ik dit album hoor, waan ik me in een toffe eighties horrorfilm. Ben benieuwd of het beter gaat worden dan dit!

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. Conspiracy
5. The Eye
6. Fatal Portrait
7. The Graveyard
8. The Spider's Lullabye

Oh wow. Ik had niet verwacht dat het dit album zou zijn die zijn weg naar boven zou worstelen, maar alsnog is het Voodoo die met een voorlopige hoofdprijs in de lijst staat. De productie is erg vet, zonder te modern te klinken, King is weer op top-kunnen na het wat tegenvallende The Graveyard en de sfeer is super luguber. Het is bijna onmogelijk om een favoriet solomoment te noemen, maar The Exorcist staat zeker in mijn achterhoofd. Onbegrijpelijk dat juist dit album zo laag gewaardeerd wordt op musicmeter!

Tussenstand:
1. Voodoo
2. Conspiracy
3. "Them"
4. Abigail
5. The Eye
6. The Graveyard
7. The Spider's Lullaby
8. Fatal Portrait

Het tempo ligt niet al te hoog maar de spanning is om te snijden in het Lousiana Voodoo rijk van Baron Samedi. De houten huisjes zijn niet veilig als King er zijn bezwerende stem op los laat.
Het album opent sterk met de eerste vier tracks, daarna is het wat standaard Diamond werk die door de solo's overeind worden gehouden om vervolgens het album sterk te eindigen. The exorcist en The cross of Baron Samedi ( die in het voodoo museum is tentoongesteld) verdienen de kruisjes.
Minpunt vind ik het (rock) drumspel. De bedoeling is dat je door het drumvel heen beukt en niet op de opstaande rand van je snaredrum het ritme aangeeft.