King Diamond - Voodoo (1998)

Voodoo is één van de vele afleveringen uit de King Diamond kronieken. In mijn beleving heeft de man nooit een slechte plaat geleverd, maar de impact is intussen wel wat minder geworden.

Voodoo vind ik juist weer iets verfrissends hebben. De riffs vind ik juist wel heavier dan anders. LOA House hakt er direct lekker in met flink bijtende riffs die het predikaat thrashy best kunnen dragen.
De rare fragmentarische opbouw van de King Diamondnummers blijft gehandhaaft. De King loodst je met zijn bizarre vocalen van solo naar solo. Die zijn ook hier weer zeer smaakvol. Dimebag Darrel speelt een korte doch schitterende solo in het titelnummer. Ik houd op zich niet van dwepen met dode artiesten, maar hier is duidelijk een meester aan het werk.

Het verhaal speelt zich dit keer af in de voormalig franse gedeelten van de VS, hetgeen de plaat een zelfde soort karakter geeft als de verhalen van Anne Rice, voor wie dat wat zegt. Ik vind het erg leuk weer. Bij het lezen van de naam Baron Samedi moest ik ineens weer denken aan James Bond, wat maar weer aangeeft dat Kings verhalen ook altijd weer, al dan niet bedoeld, iets grappigs hebben.

Ben je liefhebber van King/Fate dan zul je met Voodoo geen kat in de zak kopen.

Jammer dat de waarderingen relatief laag uitvallen. Na drie mindere platen is dit weer een grote sprong voorwaarts. Sterker nog, so far behoort dit toch wel tot het beste werk. Het geluid is iets beter dan The Graveyard en het songmateriaal is in elk geval erg aanstekelijk. King Diamond probeert daarbij nieuwe dingen uit. De traditionele voodoodrums in de titeltrack hadden best vaker gebruikt mogen worden. Dimebag Darrell perst ook een fenomenale solo uit zijn gitaar.

Belangrijker is dat dit een geweldig muzikaal avontuur is met een aantal fenomenale songs. De gekke stemmetjes zijn gebleven, maar dit klinkt weer sinister in plaats van grappig. Life After Death reken ik wat dat betreft tot mijn favoriete KD-nummer. The Exorcist is ook fenomenaal. De rest zit daar opvallend genoeg net onder. Voodoo is een bijzonder sterke plaat. Het soleerwerk is buitenaards goed. Als ik dit album hoor, waan ik me in een toffe eighties horrorfilm. Ben benieuwd of het beter gaat worden dan dit!

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. Conspiracy
5. The Eye
6. Fatal Portrait
7. The Graveyard
8. The Spider's Lullabye

Oh wow. Ik had niet verwacht dat het dit album zou zijn die zijn weg naar boven zou worstelen, maar alsnog is het Voodoo die met een voorlopige hoofdprijs in de lijst staat. De productie is erg vet, zonder te modern te klinken, King is weer op top-kunnen na het wat tegenvallende The Graveyard en de sfeer is super luguber. Het is bijna onmogelijk om een favoriet solomoment te noemen, maar The Exorcist staat zeker in mijn achterhoofd. Onbegrijpelijk dat juist dit album zo laag gewaardeerd wordt op musicmeter!

Tussenstand:
1. Voodoo
2. Conspiracy
3. "Them"
4. Abigail
5. The Eye
6. The Graveyard
7. The Spider's Lullaby
8. Fatal Portrait