Marc Almond - In Bluegate Fields (2008)

Eindelijk heb ik deze combi audio/dvd binnen en ik zal me netjes houden qua score aan de cd versie, alhoewel de 10 nummers die nu niet op de audio-versie staan van absolute klasse zijn en een gemis vormen net als het nummer Vision waar ik het al eerder over had (deze Peter Hammill-cover staat op beide versies niet en werd wel gezongen tijdens deze shows).

Marc Almond - A creator and curator of song: in his hands the spirit of music hall lives on!

Aldus de achterkant van het hoesje. Een uitspraak waar ik me best in kan vinden. Almond geeft verschillende shows in verschillende settings en dat maakt hem uiterst boeiend om te volgen. Dit Wilton's-optreden is er eentje in de 'Sin songs, torch and romance' stijl. Geen grote hits, maar meer dramatischer nummers uitgevoerd op een wat sobere wijze (soms treedt ie slechts alleen met pianist Martin Watkins op). Hier in Wilton's zijn er wat meer artiesten te horen die met hem een duet aangaan of hem begeleiden. Opvallende namen hierin zijn uiteraard Little Annie en Baby Dee die ook verantwoordelijk is voor harp en accordeon.
Wilton's Music Hall is een bijzondere plaats om op te treden: het is gebouwd in Victoriaanse stijl en staat in Londen's East End.
Marc had er al eerder opgetreden en het heeft een bijzondere betekenis voor hem: niet alleen het historische aspect in de stad zelf maar vooral het feit dat dit de plaats was waar hij voor het eerst weer op het podium stond na zijn bijna fatale ongeluk in 2004 (dat is overigens niet dit optreden voor alle duidelijkheid).
Hij probeert de vibe van het gebouw te vangen in zijn keuze van nummers voor deze shows die gelukkig op audio en video zijn vastgelegd zodat meer mensen dit toch een beetje kunnen meemaken als ze dat willen.

When I Was a Young Man opent de cd-versie (op dvd is dat het Baby Dee nummer Safe Inside the Day waarin zij ook zelf speelt en zingt terwijl Marc na een paar minuten het podium opkomt en mee gaat zingen). Het is een traditional waarop pianist Martin Watkins een hoofdrol krijgt toebedeeld. Almond staat er om bekend dat hij soms tegen de toon aanzingt (zoals ook een Nick Cave dat doet). Wat me opvalt is dat dit steeds minder lijkt te worden en dat is opvallend voor iemand die lang heeft moeten herstellen en aanvankelijk niet eens fatsoenlijk meer kon praten. Het is een sfeervolle opener van de cd.
Almond heeft het over het vieren van het begin van het einde van de wereld in de Suicide Saloon. Opvallend is dat hij daar nogal mee bezig is: de toon is wat dat aan gaat behoorlijk somber. Het humeur van Almond daarentegen juist niet: hij lacht veel en is duidelijk goed gemutst. Het nummer is te plaatsen in de Mother Fist stijl en dat bevalt mij uiteraard erg goed als groot liefhebber van dat bewuste album.
Dan volgt het speciaal voor deze concertreeks geschreven Bluegate Fields. Een nummer dat hij samen met gitarist Neal Whitmore gecomponeerd heeft. Oscar Wilde's karakter Dorian Gray stond er model voor. Het is een rustig, melancholiek nummer waar piano, cello en accordeon subtiel samengaan.
Het nummer Kill Me Or Make Me Beautiful is een triest nummer geschreven voor homo's die in landen als Iran omgebracht worden om wie ze zijn. Maar hij maakt ook duidelijk dat de geest nooit gebroken kan worden door dit soort figuren vol haat. Op dit soort momenten besef je dan weer dat het hier in een land als Nederland nog goed vertoeven is. Ook hier zijn er mensen die anders-geaarden minachten en als minderwaardig beschouwen, maar vooralsnog kan er hier in redelijke vrijheid geleefd worden. Waakzaamheid is helaas wel van groot belang want het kan zo afgenomen worden (zie momenteel de VS: 'Yes we can', en we kiezen voor verandering maar gunnen dat de homosexuele medemens niet en ontnemen daar heel hypocriet mooi hun gelijke rechten door niet te mogen trouwen). Over het nummer zelf: ontroerende tekst en dat was echt even slikken! Zeker één van zijn mooiste nummers van de laatste jaren.....
Brel-cover The Devil (Okay) is vaker te vinden op het live-repertoire van Almond. Deze versie wijkt niet heel erg veel af van die op de onlangs verschenen EP Brel Extras. Op de dvd hebben we in de tussentijd al een paar zeer mooie nummers gehad in de vorm van Lonely-Go-Go-Dancer en The Desperate Ones (ook te vinden op de EP).
Dan volgt Cosmic Boxer, die op de dvd heel merkwaardig voor The Devil (Okay) geplaatst is. Dit nummer is geschreven door ene Bill Fay en is weer typisch zo'n pianoballad. Op dvd komt dan het juweeltje Lavender en dat mis ik toch wel op de audio-versie.
Het volgende nummer is voor alle Midnight souls en beautiful losers: Midnight Soul; een sober nummer gezongen met alleen piano als begeleiding.
Zangeres Celine zingt mee op Masculine Women, Feminine Men wat een heel oud nummer uit 1920 is en goed in de Wilton's stijl past.
Dan volgt het door gitaar begeleidde Soho, So Long en het leuke hiervan is dat dit weer niet op de dvd staat.
Miss Urania laat in het gesproken intro wederom een vrolijke Almond horen. Ook dit nummer is sober qua uitvoering met alleen Neal op gitaar en dat gaat ook op voor Three Monkey Tango.
For Only You is een eigen compositie en wederom opgebouwd rondom akoestische gitaarbegeleiding.
Little Annie bracht eerder dit jaar een album met covers uit en daarop staat Yesterday When I Was Young. Little Annie stond deze shows samen met Almond op het podium en is hier in duet te horen. Beide artiesten zijn Charles Aznavour-liefhebbers en behandelen zijn werk hier met respect.
Op dvd krijgen we dan weer een paar nummers die hier niet te horen zijn: Beggar, Weakness for Roses (een Baby Dee cover die tot mijn Almond favorieten is gaan behoren) en The Great Valerio.
Calvary is ook een Baby Dee nummer en gelukkig staat dit wel op de cd. Wat een prachtnummer is het origineel en hoe mooi blijft dat als Almond het vertolkt. Sober maar erg powerful is de beste omschrijving hiervoor.
Dan zien we op dvd een ouwetje in de vorm van Black Heart en gaan we hier verder met alweer een oud nummer, namelijk Gyp the Blood. Het krijgt in deze live uitvoering de behandeling die het verdient: Mother Fist-tijden herleven en ik vier het mee.
De cd sluit af met het titelnummer van mijn favoriete Almond album Mother Fist and Her Five Daughters: Mother Fist. Dit nummer over masturbatie blijft een heerlijk nummer en het is fijn dat het anno nu nog steeds niet vergeten wordt.
Dat laatste blijkt ook uit de dvd want die heeft Saint Judy en Torment nog als extra's.

Het laatste studio-album Stardom Road viel niet bij iedere liefhebber in de goede smaak (iets waar ik zelf geen last van heb). Mochten die liefhebbers wat zijn afgehaakt dan is het misschien slim om dit project weer op te pikken want we horen hier een Almond in vorm en een Almond zoals we hem kennen uit die oude periode.
Het maakt hem voor mij een bijzondere artiest die telkens weer weet te verrassen. Nu even geen Tainted Love, Tears Run Rings of Say Hello Wave Goodbye, maar schitterende nummers die minder bekend zijn en wel degelijk zeer geliefd.