Obituary - Slowly We Rot (1989)

Dit is gewoon niet waar.

John Tardy heeft 1 van de meest legendarische grunts uit de metalgeschiedenis, zeer eigen geluid.

John Tardy is in mijn ogen ook één van de beste grunters.

..in ieder geval stukken beter en veel minder geforceerd dan de vocalisten uit de deathmetal -rage van een paar jaar later.

Eén van de beste grunters vind ik dan weer niet, wel een van de meest herkenbare.

Naar mijn mening heeft heer Tardy een strot om u tegen te zeggen, en spelen de heren heerlijke, spontane, oerdegelijke death metal. Mischien wat overdreven allemaal maar Slowly we rot blijft een knap album.

Slowly We Rot sloeg in als een bom. En tegenwoordig vraag ik mij eigenlijk af waarom. Echt lomp en hard is het allemaal niet. Bovendien komen veel songs nogal afgeraffeld over.
Sterkste track is het titelnummer. De rest is leuk voor zo nu en dan.Slecht is het uiteraard niet maar er zijn interessantere alternatieven in het genre.

Vroeger deed het me weinig en de albums werden verkocht aan kameraden. Op de momentopname van vandaag bevalt de ongecompliceerde muziek me goed. Maar met genoeg ander aanbod wordt het later onvermijdelijk een album voor zo nu en dan, omdat het inmiddels tijden geleden is dat je bijvoorbeeld Consuming Impulse gedraaid hebt.

Net weer eens beluisterd, maar ik blijf een enorme liefhebber van deze death metal plaat (en deze periode in het algemeen). 21 jaar na dato blijft deze plaat nog makkelijk overeind en veegt het allerlei nieuwe bands als Heaven Shall Burn nog steeds compleet weg.

Edwynn heeft wel gelijk dat het genre zich verder zou ontwikkelen, en inderdaad niet elk nummer is even goed doordacht (veel nummers eindigen bijv. op dezelfde manier heel abrupt), maar ik hou van Tardy's grunt en de beukende riffs en drums (onderschat drummer Donald Tardy niet!). Het album geeft je nog steeds een ongelofelijke dreun in het gezicht, en die mentaliteit bespeur ik steeds minder. Vergeleken met dit album zijn de solo'tjes van een Alexi Laiho meer een liefkozende aai over de bol.

Het is me allemaal wat saai en voorspelbaar en ook vrij simpel.

In 1989 waren er genoeg andere extreme metalplaten: Dark Angel "Leave Scars", Pestilence "Consuming Impulse" en natuurlijk Slayer "Reign In Blood". Alle een stuk spannender en technischer dan dit Obituary album....

Het technische aspect, of het gebrek eraan zo je wilt, is voor mijn eigenlijk niet de storende factor. Ik mis een beetje de bite. Het is een beetje gevoelsmatig, maar qua old school death metal prefereer ik toch de platen van Autopsy, oude Death en Asphyx. Die klinken veel vunziger.

Het titelnummer, is geweldig trouwens. Dat sinistere intro met een kerkklok om de zoveelste tel werkt erg goed.

Toen deze uitkwam was het qua extremiteit/zwaarheid weer een evolutionaire stap verder. Ik heb 'm destijds zowat het hele jaar als cassettebandje gedraaid als ik onderweg was. Thuis gooide ik altijd de plaat op. Ik was er toen helemaal gek van. Een bijzonder jaar wel dat 1989 met verder ook Sepultura-Beneath the Remains en Pestilence- Consuming Impulse. Wij Thrashers kregen extreem werk voorgeschoteld dat prof. begon te klinken...opborrelend uit de underground....de eerste Obituary hoor ik nog steeds graag. 1988, 89,90...het waren de jaren dat liefhebbers van het extreme gebeuren naast Thrash massaal ook op Grindcore en Deathmetal doken...veel Thrashbands begonnen plots allemaal Deathmetal te spelen destijds. Ik heb dat nooit zo geloofwaardig gevonden. Obitiuary was vanaf het begin al betrokken bij zware Deathmetal en niks anders. En dat verdient wél respect.

Toen deze uitkwam, vond ik hem al lang niet zo bruut als Leprosy of Altars Of Madness.
Wel is het zo dat deze band al lang meedraait en het genre in Florida mede vorm heeft gegeven. Daarvoor verdient de band inderdaad het grootste respect.

nee klopt, we waren al bruter/rauwer gewend...mystiek, loodzwaar en bijzonder vond ik ze toen wel! Misschien haal ik dingen door elkaar, en verwar ik de typische productie in dit geval van Scott Burns met extreem...Burns mag dan "commercieel" gezien toen bij verschillende platen pogingen ondernomen hebben om iets bijzonders en op zijn manier extreem af te leveren, links en rechts had je in die jaren ruigere zooi, afhankelijk van verschillende factoren. Ik persoonlijk had het trouwens toen al vrij snel gehad met die Scott Burns producties (los van de charmes van Slowly we Rot)...vond het vaak te "glad"/brommerig dat typische geluid dat vaak uit zijn studio kwam rollen, en prefereerde destijds zelf al snel weer vies, ruig en typisch authentiek Metal/Speed/Thrash/Black/Death geluid....Slaughter - Strapaddo, Mayhem - Deathcrush, Death - Scream Bloody Core....als je begrijpt wat ik bedoel....Left hand Path van Entombed, uiteraard niet van Scott Burns, is trouwens ook een geweldige plaat...maar met die Zweedse sound mijn inziens toen ook te glad geproduceerd; NIHILIST vond ik VEEEEEEL rauwer en waanzinnig te gek! Death metal moet vies en afschuwelijk zijn zoals het ooit bedoeld was!

Wellicht dat kingsnake nu onder een andere naam actief is. Wil m dan even laten weten dat ik het hier totaal niet mee eens ben. De grunt van Tardy is het beste wat Obituary te bieden heeft.

Heel af en toe ben ik weer in een vroege jaren 90 death metal bui en dan komt Obituary ook weer onder de naald.
Aan de ene kant vind ik het nu behoorlijk lachwekkend maar toch is het nog steeds super vet, het fokt me weer lekker op en dat is toch een beetje het doel van herrie muziek.
Volgende stop wordt ouderwets Sepultura, heb er nu al zin in!

Wat een overheerlijke, zalige bak pleurisherrie wordt hier over je uitgestort! Puur genot. Het zal mij wegrottende worst wezen of er albums zijn die vetter, technischer, spannender of extremer klinken. Wat mij betreft is dit een meesterwerk, een topper in extreme metal. Ik luister pas sinds kort weer intensief naar Obituary, en deze cd is wat mij betreft onvolprezen. Nieuwer werk ken ik nauwelijks van ze, omdat ik automatisch teruggrijp naar Slowly We Rot en Cause of Death.

Dit debuut blinkt uit in brute kracht. In al zijn eenvoud blijft het titelnummer altijd een fijne herinnering en een klassieker in het genre. Geweldig ook hoe John Tardy zijn stem als een extra instrument inzette in plaats van een (verstaanbare) tekst voor te dragen. Bij Obituary kom ik wel altijd uit bij de opvolger, die Slowly We Rot qua songmateriaal duidelijk verslaat.

Obituary brengt op deze plaat een heerlijke swingende soort van death metal. Eigenlijk op de manier zoals alleen Obituary dat kan. De onmiskenbare vocalen, de heerlijke gitaarstukjes. De eenvoud maakt dit gewoon een meesterwerk.

Persoonlijk vind ik de albums erna veel sterker.

Aangezien ik kaartjes voor het afscheidsconcert van Slayer heb weten te bemachtigen ga ik natuurlijk ook de drie support acts bekijken die mee komen, dit zijn 'Lamb of God', 'Anthrax' en 'Obituary'. Ik ga het niet chronologisch af maar ik ga het even af in een volgorde waarbij ik denk dat ik de leukste band even tot het laatste bewaar.

Obituary kende ik lichtelijk maar, ik was er niet altijd een grote fan van. Ik vond de band meestal best traag, en ik vergelijk ze heel erg met de fantastische deathmetal band 'Death' kon 'Obituary' mij nooit beter overtuigen. Toch ben ik fan van dit debuut, of nouja 'fan' is een groot woord maar, ik vind het eerste album best gaaf. De traagheid wat ik me kan herinneren, kan ik niet zo snel echt terug vinden, en de zang van John Tardy is heerlijk en best strak.

Ja, ik verheug me op de rest van de band, en dit debuut is zeker een mooi begin. Technisch klinkt het prima maar kan altijd bezig, de productie was prima en het gitaarwerk klonk wel maar ik ben er nog niet door overtuigd.

Ik verwacht dat je Cause of Death wellicht een stuk beter van vindt. James Murphy, ex Death, kwam de band versterken en de beste man kon een mooi stukje soleren.

De 2 albums hierna had ik weleens opgezet, maar deze gek genoeg nooit compleet geluisterd.
Obituary kan ik altijd wel waarderen, vooral live, het lijkt net wat anders dan de rest van de death metal.
Iets lomer, maar toch een soort van swing erin. En ja, die stem. zo typerend en inderdaad bijna een extra instrument zoals eerder genoemd.

Ooit, terugkijkend op mijn jeugdjaren, als pubertje van net 16 die al bijna 2 jaar naar metal luisterde, dacht ik op een gegeven moment ook dat het cool was om mijn haar te laten groeien (stond me niet), metal-shirts te dragen (dat doe ik nog steeds zo nu en dan) en schijt te hebben aan de norm. Tja dat was natuurlijk wel wat op die leeftijd. En weet je, ik kijk er met een goed gevoel op terug. Het had ook wel weer wat! Ik zie er zeker dan ook een bepaalde vorm van charme in.
En...uiteraard is er één ding niet veranderd: mijn enthousiasme en liefde voor metal!

Niets is zo veranderlijk als de mens en zeker in de 'goede, oude tijd' was een geregeld uitstapje naar de platenboer om van mijn zuurverdiende centjes een aantal goede metal-CD’s te kopen, eerder regel dan uitzondering.
Ik weet dan nog goed dat ik wat verveeld door de metal-collectie aan het bladeren was en het vakje van Obituary tegenkwam. Drie albums op CD (40 gulden per stuk toentertijd!!!) staarden mij aan. Eentje letterlijk, namelijk het oog van de prachtige cover van Cause of Death, bleef mij aankijken en ik kon de CD's, nadat ik ze eens goed bestudeerd had, niet meer wegleggen. De covers van respectievelijk Slowly We Rot, Cause of Death en The End Complete hadden mij letterlijk bevangen. Wat een cover-art! Werkelijk fenomenaal. En dan dat bandlogo: OBITUARY!!! Geweldig!

Ik was toen al wel wat bekend met harde trash en death metal: Testament, Sepultura en uiteraard Metallica. Maar Obituary kende ik (nog) niet. Op basis van de album-covers besloot ik om de albums (de drie klassieke Obituary-albums) te kopen en thuis op me te laten inwerken. En ik was niet meteen verkocht. Ik kon niet wennen aan de zompige, modderige productie van de albums en de algehele stijl en sfeer bleek toch niet helemaal aan te slaan, m.u.v. Cause of Death, waar ik wel over te spreken was.
Echter, om de één of andere reden pakte het me allemaal niet voor de volle 100%. Tuurlijk, ik hoorde het wel, maar daar bleef het bij. Uiteindelijk besloot ik de albums van de hand te doen. Slecht besluit, want wat beleef ik tegenwoordig toch een hoop plezier bij de muziek van Obituary.
Na al die jaren kom ik dan dus toch weer terug bij deze band. Na uiteindelijk weer stuk voor stuk wat klassieke nummers beluisterd te hebben, besloot ik me dan ook om me weer opnieuw te verdiepen in deze legendarische death metal-band. Want, niets is zo veranderlijk als de mens!

De sound van deze band en zeker ook de strot van John Tardy is wat mij betreft uniek; er is geen band die specifiek zo klinkt als Obituary en dit bevestigen ze al decennia lang. Dat ze daarbij niet voor vernieuwing zorgen, maar continu in dezelfde modus blijven hangen qua stijl, is juist bij deze band zo belangrijk. Juist afwijken van de vertrouwde formule, zou geen goede zet zijn geweest.

Het debuut Slowly We Rot mag misschien wel gezien worden als het meest unieke album van de band. Op dit debuut klinken deze toentertijd nog zeer jonge knapen als een stel opgefokte pubers die even laten horen wat ze in hun mars hebben. Duidelijk is te horen dat er puurheid in de muziek zit; dit is gewoon een zeer spontaan in elkaar gezet album die het moet hebben van de kracht, de intensiteit, de sound en de impact die het album in zijn algemeenheid had op death metal in die tijd. Een product van zijn tijd, dat zeker, maar tegelijkertijd een ongelooflijk invloedrijk album waarmee Obituary eer bewijst aan de metalbands waar ze zelf de inspiratie vandaan halen: Slayer, Hellhammer, Celtic Frost, Venom en Metallica. Dit alles zwaar overgoten met een zompig, drassig geluid wat duidelijk een handelsmerk van de band zou gaan worden: geen cleane, nette producties, maar zware, logge producties met de laag gestemde gitaren van Trevor Peres en toenmalig lead-gitarist Allen West, de vettig klinkende drumsound van Donald Tardy, de ronkende basgitaar van de toenmalige basgitarist Daniel Tucker en natuurlijk de monsterlijke grunt van John Tardy, één van de besten binnen het genre. En niemand minder dan Scott Burns wist hoe death metal moest klinken en de unieke sound die zo kenmerkend is aan veel death metal-albums uit die tijd, staan op zijn conto.

Slowly We Rot is eigenlijk één groot feest voor death metal-fans. Het album verveelt geen seconde en de ene na de andere klassieker wordt er als het ware uitgespuwd.
“Internal Bleeding” opent de plaat op zeer overtuigende wijze en als de muziek er dan eenmaal in knalt en de eerste doodsrochel van John Tardy te horen valt, weet je gewoon dat er met deze gasten niet te spotten valt.
Sommige nummers lijken eerder schetsmatig dan als volwaardige composities te klinken, maar dat past zo wonderlijk binnen vooral deze eersteling van Obituary. Nummers als “Godly Beings”, het messcherpe “Gates to Hell” (met de meest abrupte fade-out ooit in metal-historie) en het razende “Words of Evil” bewijzen dit. Andere composities klinken weer wat meer ‘doordachter’, zoals de klassieker “’Til Death” en uiteraard het weergaloze, eveneens klassieke titelnummer.
De rest van de nummers zijn ook allemaal stuk voor stuk geweldig en zouden ervoor moeten zorgen dat iedere metalfan (en niet alleen fans van death metal), dit album in ieder geval op zijn minst gehoord moeten hebben. Het enthousiasme is namelijk in alles te horen en zorgen voor een heel puur en heel eerlijk album waarmee de Obi-boys als het ware willen zeggen dat ze inderdaad niet behoren tot de meest geniale muzikanten, maar dat ze wel duidelijk hun voorliefde voor harde metal hebben weten te vertalen in een zeer overtuigend neergezet debuut, die tot op de dag van vandaag niet alleen als één van de beste albums van Obituary beschouwd word, maar ook als terechte metalklassieker.

En alhoewel er meer zou komen (en één album zou Slowly We Rot op alle fronten overtreffen), is er in ieder geval één album die er zeker toe doet binnen de discografie van Obituary en dat is simpelweg dit debuut-album.

Slowly We Rot is verrot fantastisch!