Grace Jones - Hurricane (2008)

Heeeeeerrreeeeee's Grace.........

Herinnert u haar nog? Misschien niet. Haar laatste album verscheen namelijk 19 jaar geleden (1989). Wie had het ook al weer over Guns 'N Roses
Okee, in de tussentijd verschenen er bijna nog 2 albums: in 1994 Black Marilyn en in 1998 Force of Nature maar beide albums hebben nooit het daglicht gezien dus die tellen uiteraard ook niet mee.

En was het 19 jaar wachten waard? Ach, het is La Jones zoals we haar kennen. De inmiddels 60 jarige diva kreunt, praat en 'zingt' zich bijna 50 minuten lang door dit uiterst lekkere album heen waar de stijl toch wel weer onmiskenbaar Grace Jones is. Maar spectaculair nieuw? Niet bepaald, daarvoor zijn de stijltjes per nummer te bekend en niet vernieuwend. Lekker? Jazeker! Ik lust er wel pap van eigenlijk.

This Is begint met 'This Is My Voice, My Weapon of Choice' en wat een heerlijke binnenkomer is dit toch. Alles waarvan we Grace Jones kennen is hier in terug te horen: tevens ademt het een Massive Attack sfeertje ten tijde van hun tweede album Protection. Zo, dat is een binnenkomer waar ik wel wat mee kan.
William's Blood klinkt zwoel en heeft iets gospelachtigs in zich. Een leuke combinatie ja, maar dat past wel bij deze artieste (zangeres vind ik toch een wat dubieuze term hier). De laatste tonen zijn die van Amazing Grace. 'Amazing Grace, how sweet the sound'..... ja die Grace......
Dan volgt een ijzersterk nummer dat zo op Massive Attack's Mezzanine had kunnen staan: Corporate Cannibal. Dit zijn de nummers waarmee ze wel terug mag komen na 19 jaar ook al is het ongelooflijk gejat qua sound.
I'm Crying (Mother's Tears) is wat relaxter: een rustige vibe en neigt wat meer naar haar oude werk van vroeger.
Well Well Well heeft een dub/reggae ritme. Ook hier proef ik een beetje oldschool Jones in terug. Wat me verder opvalt is de productie die ik eigenlijk best mooi vind (en dat kan je van veel albums de laatste tijd niet bepaald zeggen helaas).
Titeltrack Hurricane is heel wat origineler. Het start met het vervormde stemgeluid van Grace Jones waaroverheen heel minimaal allerlei synths worden gegoten in een dub-achtig ritme. Het geeft een vervreemdend effect en klinkt uitermate geil.
Love You to Life is wederom een dub/reggae nummer: lekker, maar ook niet heel speciaal. Het album kakt ietwat in op dit moment maar niet genoeg om mij te laten afhaken.
Sunset Sunrise is wederom reggae met ditmaal wat zigeuner-invloeden. Dit nummer heeft even tijd nodig gehad (ik ken dit album al weer een tijdje) maar is inmiddels wel gaan groeien.
Heel groots pakt La Jones het nu ook weer niet aan want het negende nummer is gelijk al weer het laatste van dit album: Devil in My Life is weer zo'n Massive Attack-oude stijl-achtig nummer waarop de drama koningin heerlijk haar gang kan gaan.
Van mij mag ze sowieso wel haar gang gaan want ik vind dit een prima terugkeer: nergens is het album echt vernieuwend of val je achterover van verbazing maar tegelijkertijd besef ik wel dat deze 60-jarige toch zeker ook niet teleurstelt wat meestal wel het geval is na zo'n lange tijd terugkeer. Zaten we er op te wachten? Misschien niet echt, maar los van haar verleden luisterend vind ik dit gewoon een goed album en geniet ik er al een tijdje behoorlijk van en grijp ik er telkens naar terug en dat is toch eigenlijk genoeg?