Ayo - Gravity at Last (2008)

Een nieuwe Ayo En het bevalt me!

Ik zet meteen hoog in met dit geweldige nieuwe album van Ayo. Haar typische sound weet me wederom totaal te overtuigen.
Heerlijke reggae-georiënteerde producties en de breekbare heze stem van Ayo kennen we van haar vorige album. Maar op deze plaat doet ze ook nog wat meer aan prachtige kippenvel creërende ballads Top-cd.

Chill, een nieuwe. Snel achteraan gaan!

Een heerlijke portie reggae in de smaakvolle soul, als het door Ayo geserveerd wordt is het heerlijk. Met haar bedeesde en prima gedoseerde stem is dit album een lust voor de oren. Ze klinkt zo ontzettend lief dat als je het album beluisterd hebt het meteen weer op wil zetten. Puur om die schitterende stem nog eens te aanschouwen. Dit album wat om Ayo draait is een parel, zelf is het al een schoonheid de muziek maakt haar nog mooier dan dat ze al is. Slow Slow kent het allermooiste refrein wat ik dit jaar gehoord heb. De kwaliteit van haar zang is daar zó groots dat ik het woord fenomenaal er voor wil gebruiken. Daarnaast zijn de producties tot de perfectie uitgevoerd. Met name hier zijn de reggae invloeden duidelijk hoorbaar. Een rustig gitaarspelletje hier een mooie drumondersteuning daar. De geweldige stem van Ayo komt door deze heerlijke producties alleen maar beter tot haar recht. En als op de track Better Days dan ook nog eens het gepingel van de piano te horen is en de sfeervolle klanken van strijkinstrumenten naar boven komen kan ik maar tot een conclusie komen: dit album is voor mij op maat gemaakt. Tot slot wil ik het nog hebben over die fantastische stem van Ayo. De emotie die ze hier in stopt is echt onbetaalbaar. Je kunt haar emoties gewoon voelen in de huiskamer als je deze cd opzet. Het album kent een prachtig slot als het gospelkoor aanbod komt op het nummer Thank You. Wat een briljante afsluiter voor een album is dat. De zon breekt op dat moment ineens helemaal door. En ondanks ik dit op een tijdstip type dat het donker is buiten zie ik momenteel de zon schijnen. Ik voel er zelfs de warmte van.

Ik kan dus maar op een cijfer uitkomen, geheel in de lijn der verwachting als je mijn klein betoog leest. Want eigenlijk verdient dit album een compleet boek.

5* en een hele dikke

deze plaat is een alleraardigste opvolger van het debuut van ayo. dat was een plaat die ik toen deze uitkwam regelmatig heb opgezet maar daarna na niet al te lange tijd in de vergetelheid is geraakt door het gekort aan diepgang en variatie. ook de stem van ayo klinkt in het begin prettig, en nieuw, maar kan een plaat naar mijn idee niet helemaal dragen. haar stem is goed, maar niet briljant. ook op dit album is genoeg leuks te horen, maar het niveau vind ik niet echt verschillen met haar debuut. het zijn gewoon leuke liedjes, met een hoog niets aan de hand gehalte, een beetje vrouwenmuziek daardoor.

Tekstueel vooral bijzonder sterk deze dame. Dat moet gezegd worden.

Ik ben ook wel tevreden over deze. Goede opvolger van een ook al goed album. Niet alle nummers even sterk, en ik moet t allemaal nog eens horen maar oeioei alleen al voor het verslavende openingsnummer een echt hebbedingetje dit.

Op TV een maal live bezig gezien (met naar later bleek ook nummers van deze CD) en ook dat was overweldigend goed. Een nog onbekende wereldster, zeg maar.

Er schijnt ook een live-EP te bestaan van deze dame. Staan een nummer of 5 a 6 op. Heb het zelf nog niet kunnen vinden.

Het kan me na drie luisterbeurten niet echt pakken,alleen Maybe (Ayo Blues) en het laatste gedeelte van het album boeit me.Ik geef het nog een paar luisterbeurten,misschien is het effe wennen voor mij.

Voordat ik dit album had beluisterd had ik nooit van een combinatie van Soul en Reggae gehoord.Het was dan ook echt wennen maar het is goed gekomen.Ayo zelf zingt heerlijk op dit album en als geheel luistert het lekker weg.Ik begin met een 3,5*.

De hedendaagse soulwereld kent grote sterren die allemaal in hun eigen stijl hangen. Zo hebben we Erykah Badu die richitng de hiphop hangt, Jill Scott is dan weer een girl-next-door met wat funky elementen, Alicia Keys is een R&B-georiënteerde powervocaliste. En dan nu de nog onbekende Ayo. Een dame die soul vooral mengt met reggae, maar zo af en toe ook wat blues gebruikt.
'Gravity at Last' is de opvolger van het uitstekende debuut van Ayo, 'Joyful' genaamd.
Even allesomvattend staat deze dame, uit Nigeria en woonachtig in Duitsland, voor een prachtige mix van soul, reggae en uitstekende lyrics.
Het album staat boordevol met up-tempo songs en prachtige ballads. Allemaal bezongen met de kleine, maar o zo gevoelige stem van Ayo.
Het album heeft een bijzonder positieve vibe die je doet verlangen naar witte stranden en lekkere cocktails in een zonovergoten land. Maar ondanks deze positieve vibe is het tekstueel een niet al te positief album. De nummers van Ayo gaan echt ergens over. Serieuze teksten in een positief muzikaal jasje dus.

Het begin van het album is vooral wat up-tempo. 'I Am Not Afraid' is een aanstekelijke song die vooral door de blazers kracht bij wordt gezet.
'Maybe (Ayo Blues)' doet vooral een beetje buurtje-leen bij de blues, zoals de titel eigenlijk al aangeeft. In deze song is een prachtig plaatsje weggelegd voor de steal-gitaar. Ook de mooie aanzwingende bridge is er eentje om de aandacht op te leggen.
'Slow Slow' is de eerste single van dit album. Een ietwat nerveus nummer, maar die stijl past helemaal bij de tekst. Muzikaal funky, ruimte weggelegd voor een gitaar.
'Love and Hale' is een wat rustiger nummer na het uptempo geweld van de eerste drie nummers. Een stemmig gitaartje zorgt voor de perfecte riedel. De productie is verder, zoals eigenlijk op het hele album, klein gelaten.
'Get Out of my Way' is echt een reggae-georiënteerde song. In dit nummer laat Ayo haar stem volledig gelden.
En dan het klapper van het album. 'Better Days' is een prachtige akoestische ballad die je kippenvel doet bezorgen. Alleen maar de stem van Ayo en een piano, kan het mooier? Nee, dit jaar heb ik geen mooiere song gehoord.
'Change' knalt er meteen lekker in. Funky gitaarpartijen en drumwerk. Een voorstuwend nummer, ook door het gebruik van de vocalen van Ayo. Erg interessant vocale schema's in dit nummer.
Hierna volgt het prachtige 'Piece of Joy'. Wederom een ballad die klein is gehouden en prachtig bij de gevoelvolle stem van Ayo past.
'Lonely' is nog een nummer dat tot de top van dit topalbum behoord. Soul en reggae worden hier perfect gecombineerd. En dat refrein, dat krijg je levensdagen nooit meer uit je hoofd.
'Sometimes' is weer een ballad. Steal gitaartje daar, stemmig akoestisch gitaartje hier en dan die prachtstem van Ayo wederom. Bijzonder gevoelig nummer.
Het album is nu meer van de ballads. Ook 'What's This All About?' valt daar onder. Al is het misschien meer mid-tempo. Een nummer waar je vanzelf lekker op mee gaat deinen.
'Mother' is wederom een prachtballad is volledig gedragen wordt door Ayo herself. Vocaal perfect uitgevoerd, tekstueel uiterst origineel.
'Thank You' is de afsluiter van het album. En een betere had ik me niet in kunnen denken. Helemaal in de lijn van het album verzorgt Ayo hier een stemmige powerballad met een voorstuwende productie. Ook het gospel-achtergrondkoortje zorgt voor de juist sfeer-setting.

Dus hou je van een mix van soul en reggae. Daarnaast ook nog van kleine liedjes met voortstuwende producties en ijzersterke teksten. Dan moet je simpelweg eens op zoek naar deze topplaat van Ayo. Want een muziekbeleving zou nooit meer hetzelfde zijn.

Inmiddels ook aangeschaft in de winkel, want deze mooie dame verdient haar centen stuk voor stuk. De teksten zijn misschien niet poëtisch verantwoord of literair hoogstaand, maar ze komen recht uit dat afroduitse hart. Ik kan me - door huidige persoonlijke omstandigheden - goed verplaatsen in haar gevoelens. Wel houden van iemand, maar tegelijkertijd zo hard mogelijk van diegene weg willen rennen. Op naar de vrijheid. De bijbehorende dilemma's worden prachtig verwoord.

Los daarvan is haar stem verrukkelijk. De eerste luisterbeurt had ik lichte irritatie als ze hikkend begon te zingen, maar het heeft wel iets eigenlijk. Het mooie van de plaat is dat/ie ook lekker wegluistert als je ff geen zin hebt in de teksten. Het kabbelt lekker, biedt genoeg variatie en klinkt ondanks het ´onderhuidse zwaarmoedige´ lekker lentefris.

Mooie recensie Reijersen, las hem op qt-online. Gefeliciteerd met het winnen van de prijsvraag

Thanks

Ik ben wel benieuwd naar deze, ik vond het debuut wel ardig maar niet geweldig. Tekstueel is het soms wel erg simpel en ik vond het debuut kwa houdhaarbeid erg matig. Is dit voortborduren op het eerste album of is ze gegroeid?

Ik wou hier net komen melden hoe ontzettend mooi ik dat nummer vind, en kijk eens aan, ik ben niet de enige.