The Kinks - Golden Hour Of (1969)

Volgens mij is deze vriendelijk geprijsde verzamelaar uit 1973.
Leuke compilatie met 20 pareltjes uit de PYE-jaren. Ik heb deze LP en volume 2 altijd bewaard.
Later alle reguliere albums weer op CD gekocht en opnieuw gekocht toen er ineens allemaal bonus tracks aan toegevoegd waren.

Wel raar dat 'Louie Louie' op het album als 'Lovie Lovie' vermeld staat.

(Even gecheckt, het is dus 1971)

Waar op een lp zo'n 30 à 40 minuten muziek stond (Beach Boys platen soms 20!), van een plaat van het label Golden Hour kon je verwachten dat-ie zeker een uur duurde..
Ze staan er allemaal op, de hits. Maar hoe kregen ze het erin geperst.. Tien nummers op één kant! Je heb een loupe nodig om de naald vòòr een favoriet te laten zakken maar dan klinkt het nog echt als het singeltje.
Collectible? (Donovan, Mamma's & Pappa's,enz.)

Er zit echt een stuk minder dynamiek in de nummers op deze LP in vergelijk met de singles, maar de persing was wel even brak ......... En Mr Pleasant staat er niet op, maar dat was natuurlijk alleen een hit in de lage landen......

25minuten per kant is ongeveer het gemiddelde om niet in te geven op geluidskwaliteit. Dus hoe meer erop geperst -bij Arcade en K-tel hadden ze er een handje van- hoe meer ingeleverd word op de dynamiek, dus dat zal hier ook niet anders zijn. Een soort van vroege MP3 versie, maar dan voor vinyl. Maar in de vroege jaren zestig lag m.i. de zwaarte niet bij de geluidsopname, dus stoort het mij hier ook niet echt. Stuk voor stuk leuke korte liedjes met een goede hook, daar hadden ze vooral in de jaren zestig een neusje voor. The Kinks in hun hoogtijdagen.

Heej, da's toevallig ! Ik heb 'm net gister lopen zoeken omdat ik 'm in de wissellijst wil stoppen voor de komende week ........ Helaas pindakaas kan ik 'm nergens meer vinden dus ik zal wel weggeven hebben ........

Eigenlijk toch wel hun beste.
Hoezeer Ray Davies ook probeerde te ontkennen door in de 70-er jaren met de ene na de andere conceptplaat aan te komen dat de Kinks een singletjeband was, het beste werk bestond uit een verzameling opzichzelfstaande allemaal hitgevoelige songs.
Met deze volgepropte verzamelaar als ultiem bewijs.

Tip voor Bolus: the Kinks op Marble Arch hebben veel leukere hoezen!

Ik heb Well Respected Kinks al ergens in 60s verkocht ...... de enige song die ik daar jaaaren van gemist heb was Don't You Fret........ ongelofeloos slechte persingen waren dat trouwens

Voor mij was dit een openbaring, want hoewel in mijn gezin al een paar klassiekers op single rouleerden (met name Sunny afternoon, Waterloo sunset en Autumn almanac, niet de minsten natuurlijk) kreeg ik op déze plaat pas de Kinks in volle glorie voor mijn kiezen. Days, Dead End street, All day and all of the night, Animal farm, en uiteraard de perfecte afsluiter Where have all the good times gone - ik vind het allemaal nog steeds even geweldig. Niemand zal durven beweren dat de Kinks "beter" of "groter" of "belangrijker" waren dan de Beatles, maar stiekem vind ik déze band eigenlijk de leukste leveranciers van singles uit de zestiger jaren, in ieder geval vanuit het Verenigd Koninkrijk.
        Maar ja, hoeveel moois er hierop ook stond, in het door mij eindeloos doorgeploegde en beduimelde en geturfde papieren exemplaar van de vijfhonderdste Veronica-top-40 van 27 juli 1974 (Sugar baby love op 1) met daarin de top 1000 (de duizend best verkochte platen van de afgelopen jaren, niet aan de hand van verkoopcijfers berekend maar door het puntensysteem van 40 punten voor nummer 1 en één punt voor nummer 40 - La danse de Zorba op 1) stond op nummer 234 Mr Pleasant (12 weken in de top-40 gestaan, hoogste plaats nummer 2, toch een grote hit dus) en dat ontbrak zomaar op dit gouden uur! Schandalig en onbegrijpelijk, en bovendien kon je indertijd niet snel YouTube of een willekeurige pindakaassite aanklikken om het even te beluisteren, dus pas toen ik jaren later mijn eigen Kinks-verzamel-CD kocht kon ik het eindelijk horen. Gelukkig vertelt Droombolus hierboven (op 11 maart 2009) dat Mr Pleasant "alleen een hit in de lage landen" was - weer een raadsel opgelost, hoewel dat meteen weer het volgende mysterie oproept : waarom werd dat in Engeland dan weer níét als single uitgebracht?
        (Om dit bericht te schrijven heb ik me van die natuurlijk nog altijd bewaarde en gekoesterde top-1000 moeten lósrukken. Een fascinerende verschrijving die ik altijd heb onthouden: op nummer 500, 9 weken, 1ste plaats, van de Plastic Ono Band: Give peace a change !)

In 2 woorden: PYE Records. De lui die het daar voor het vertellen hadden gingen er van uit dat iedere band ieder ogenblik in het kommersjele niets kon verdwijnen dus probeerden ze er gewoon zo veel mogelijk geld uit te slepen. In de UK hadden ze doorlopend Ray Davies en zijn vertegenwoordigers in hun nek die probeerden er nog enigszins kontrole op te houden, dus brachten ze in het buitenland stiekum allerlei singles uit ( Dandy was er ook zo eentje ).

Dank voor de info, Martin. Maar de strekking is helaas . (Waar is die braaksmiley toch gebleven?) En wat je als laatste schrijft, dat verklaart dus meteen ook waarom ook Dandy hier niet op staat, neem ik aan.

Gelukkig is deze The Kinks - The Ultimate Collection (2002) ook nog makkelijk verkrijgbaar tegen een schappelijk prijsje. En dan heb je zowel Dandy als mr Pleasant erbij.

Ik doe het zelf met Greatest hits (SPH Holland 1991) (niet op MuMe), hoewel daar van bovenstaande compilatie Animal farm dan weer niet opstaat, laat staan Celluloid heroes... Zo is er ook altijd wat. (Maar weer wel I'm not like everybody else !)

Dat 'Celluloid Heroes' er niet op staat komt omdat dat nummer niet onder het contract van PYE Records is opgenomen maar voor RCA. En 'Animal Farm' is nooit op single uitgebracht. I'm Not Like Everybody Else was tenminste nog een B-kantje (van 'Sunny Afternoon').
De SPH compilatie is een Nederlands product en daardoor bevat deze een handvol nummers die in Engeland niet bekend staan als hits maar dat in Nederland wel waren.

Golden Hour is het enige album waar je een stereo versie van 'Wonderboy' kunt aantreffen!
Het is wel een rare versie. Bij het masteren zat de technicus niet op te letten. Daardoor hoor je in het begin amper de vocalen. Dan ineens merkt de technicus dat Ray niet te horen is en draait het volume omhoog en laat het nummer tot het eind doorlopen in plaats van de tape te stoppen en overnieuw te beginnen. Zo ging men om met hun artiesten.

Die dubbel-CD van SPH, dus Greatest Hits is goed samengesteld. Ik heb die toen ook eind 1991 gekocht. Er was nog geen Internet, en de teksten van de songs zaten erbij. Ze waren alleen de single Everybody's Gonna Be Happy uit de PYE jaren vergeten. Volgens mij bestaat het label SPH al jaren niet meer. Ze brachten ook compilaties met jaren 60 hits uit.

Bowlingbal schreef:



Die teksten waren in 1988 zorgvuldig bij elkaar gezocht door een groepje mensen (waaronder ikzelf dus) die in Groningen een groot feest ter ere van het 25 jarig bestaan van The Kinks hebben georganiseerd. Het boekje heette "25 jaar The Kinks - 1963-1988" en zat samen met nog wat Kinks items in een soort 'goody bag' die elke deelnemer aan het feest kreeg uitgereikt.
De samenstellers van het boekje waren de in Groningen als Pé Daalemmer bekend staande Peter de Haan en verder Ellen Koen en Ep Oosting.
Op de één of andere manier moet het boekje bij de mensen van SPH zijn terechtgekomen. Toen de dubbel-CD in handen van samensteller Ep Oosting terechtkwam viel het al gauw op dat de songteksten exact dezelfde foutjes bevatten als die in het boekje. Toen men contact opnam over de kwestie met SPH gaf men al gauw toe dat het CD-boekje samengesteld was uit het jubileum boekje maar dat men geenszins in staat was om er een vergoeding voor te betalen. Er kon zelfs geen gratis exemplaar voor de andere twee samenstellers af. Ik zit er dus niet echt mee dat het bedrijf uiteindelijk ter ziele is gegaan.

Geen fraaie manier van handelen, maar persoonlijk was ik met die teksten wel erg blij – echter niet met het feit dat de pagina's van het tekstboekje niet juist geordend zijn maar er in de volgorde 1-2-5-6-3-4-7-8-9 in zitten...

Mooi verhaal!!! Nooit geweten dat het zo gegaan is.
Ik herinner me nog heel goed dat ik de nietjes uit het boekje gehaald had, en alle bladzijden in de goede volgorde gezet had.
Later had ik weer zoiets met een Franse dubbel-CD van Elvis Presley (Le Voix Du Rock).
Rond dezelfde tijd dat Greatest Hits uit was had Arcade van die t.v.-CD's uit de Diamond Star Collection. Die waren toen fl. 19,95 per stuk en The Very Best of The Kinks zat daar toen ook in. Disky had toen Single Hits 1964-1970 van The Kinks, (die later weer met een andere voorkant als The Kinks verscheen). Ik ben toen toch voor die dubbele Greatest Hits van SPH gegaan. Ze hadden dat album ook op musicassette. Volgens mij heeft het ook de albumlijsten behaald.
Het Engelse Castle label had eind jaren 80 ook alle PYE albums van de Kinks en compilaties uitgebracht en in Amerika had Rhino dat ook al gedaan.

De twee delen van Golden Hour en andere reguliere albums en compilaties staan nog steeds in mijn LP kast. Leuk om te bewaren.
Toen Essential, een onderdeel van Castle met die God Save The Kinks serie met bonus tracks kwam ben ik daar dus weer voor gegaan. Ze zijn ook uitgebracht zonder die bonus tracks. The Kinks is een van mijn favoriete bands waarvan ik de albums dus op CD opnieuw gekocht heb. Bij andere bands (zoals The Byrds) heb ik dat ook gedaan. Op het Velvel label kwamen later ook al die RCA/Arista albums met bonus tracks en veel info uit. Ze hebben daar toen veel werk in gestopt.

BoyOnHeavenHill schreef:



Bowlingbal schreef:



Ik heb mijn exemplaar heel goedkoop via Marktplaats van een plaatsgenote gekocht en meteen weer met een kleine winst doorverkocht aan een collega. Het boekje heb ik heel oppervlakkig bekeken. Heb even snel de tekst van Susannah's Still Alive vergeleken met de tekst in het jubileumboek. Daar stond nl. een woord in dat we niet goed konden verstaan en toen hebben we maar iets gekozen wat er op leek en logisch klonk was in de context van de inhoud.

Anyway, als er één boekje is waar ik erg veel werk aan heb om te lezen dan is dat het boekje bij de dubbel CD 'Complete Animals' waarop de complete output van The Animals bij het EMI label is verzameld en op chronologische volgorde is geplaatst. Niet alleen zat het boekje verkeerd in elkaar, maar de kaders waren verkeerd geplaatst waardoor de suggestie werd gewekt dat de groep na het vertrek van Alan Price al Eric Burdon & The New Animals ging heten. En helaas is daar niks aan te veranderen omdat de alinea tussen twee stukken tekst op één pagina staat. Op de achterkant van de verzamel CD stond ook nog dat CD 2 een bonus track bevatte met de titel 'New Year Radio Spot' maar die staat er dus niet op. Er was kennelijk bezuinigd op een laatste controle van artwork en boekje.

De Vel Vel re-releases van het RCA/Arista materiaal heb ik deels gratis gekregen onder de voorwaarde dat ik alle boekjes van de eerste persingen zorgvuldig na zou lezen en checken op fouten en inconsistenties. Zo kwam ik op 'Schoolboys In Disgrace' nog informatie in het boekje tegen waarin gesuggereerd werd dat dit album met live bonus materiaal zou worden aangevuld. Dat is uiteindelijk nooit gebeurd, Ter compensatie voor het ontbreken van de bonus tracks kreeg je dan wel weer een poster bij deze CD. Ik betwijfel of de boekjes uiteindelijk wel zijn aangepast want Vel Vel had met deze Kinks releases kennelijk iets te hoog gegrepen en ging failliet.

Heren, leef u uit bij The Kinks greatest hits (1991).