Bon Jovi - 7800° Fahrenheit (1985)

Om heel eerlijk te zijn vind ik dit ook een minder album dan het debuut. Weinig aanstekelijke songs, mierzoete koortjes en keyboard partijen... het is niet gek dat de band hier zelf ook niet tevreden over was en er nooit materiaal van speelt. Het is nog steeds niet slecht, maar op het eerste lied na ook weinig van uitzonderlijk niveau.

Ik vind dit tweede album van Bon Jovi net even wat sterker dan het titelloze debuut. Er staan een paar heerlijke tracks op als ”In and Out of Love”, ”King of the Mountain” en ”Tokyo Road”. Over het gehele album valt me gitarist Richie Sambora wederom het meest op. Hij blijft een fantastische gitarist, ook in de vroege jaren van Bon Jovi. Ik heb altijd gevonden dat Sambora over het meeste muzikale talent beschikt binnen de band en dat vind ik op ”7800 Fahrenheit” ook weer het geval. Net als op het debuut staan er ook op dit album weer een aantal mindere liedjes. Vooral de keyboards van David Bryan vind ik te kitch. Typisch jaren ’80, dat wel, maar ik houd er niet zo van. Bon Jovi is nog wat zoekende naar hun geluid, maar ze komen er wel. ”7800 Fahrenheit” is een zeer genietbare rockplaat. Nog geen topper, maar wel een voldoende.