Shearwater - Winged Life (2004)

Lin zorgde ervoor dat dit album mij ter ore kwam (bedankt Lin).
Ik vond een aantal nummers al heel snel van zeer hoge kwaliteit. Maar tijdens die eerste luisterbeurten bleef er continue maar "waar lijkt dit toch op?" rondspoken. Ik kon en kan er mijn vinger maar niet op leggen.
Sommige nummers hebben wat weg van Timesbold, maar die klinken wat rafeliger, wat scherper. Frames? Nee, ook niet echt, het stemgeluid is compleet anders. Lin moest denken aan Steve Hogarth van Marillion en daar kan ik me ook goed in vinden.
Normaal kan het me niet schelen waar iets op lijkt, als ik het maar goed vind (en dat vind ik zeker!), maar het laat me maar niet los..................
Op de Rotown site staat (ze treden daar 28 oktober op, en ik kan niet ): 'alsof Antony (van the Johnsons) zit opgesloten in de woonkamer van Arcade Fire, luisterend naar de meest abstracte songs van Radiohead'.

Ach laat ik er maar niet meer aan denken en gewoon gaan genieten van een mooi album.

Ik ben alweer overtuigd en pindakaas eens even erop los!

Er zitten ook 2 leden van Okkervil River in, dus zal het daar ook wel wat op lijken.

A Hush is waanzinnig mooi.

Het is erg duidelijk te horen dat hier twee Okkervil River-leden in zitten.

Dit Winged Life hinkt een beetje op 2 gevoelens bij mij. Enerzijds de prachtige slepende tracks waar de zang er helemaal in onder gedompeld word. Anderzijds de wat 'conventionele' indierock dat zich niet echt weet te onderscheiden en wat voorbij kabbelt. Daar waar de melodie en energie elkaar daarbij samenvalt zoals op Whipping Boy is het een genot om naar te luisteren. M.i. de wat mindere onder de briljanten die hierop zouden volgen.

Bij Winged Life is het geluid van Okkervil River duidelijk te horen. Hetzelfde geluid is het overigens niet, aangezien deze nummers duidelijk de urgentie missen die veelal wel bij de nummers van Okkervil River te horen is. Zoals altijd, staan ook op dit album van Shearwater verschillende prachtige parels. Het betreft hier bijvoorbeeld The World in 1984, The Set Table en de prachtige opener A Hush. Maar er staan ook een aantal nummers die de tijdsduur van het album onnodig oprekken. Voorbeelden hiervan zijn Sealed en The Kind.

Na een vijftal albums van Shearwater te hebben geluisterd, kan ik concluderen dat het album Rook het meest perfecte album is, omdat het aantal zwakkere nummers op dat album tot een minimum is teruggebracht.

De derde Shearwater en de tweede als kwartet opgenomen: "Jonathan Meiburg, Will Sheff, Kim Burke, Thor Harris - vocals, electric and acoustic guitars, vibraphone, upright bass, drums and percussion, banjo, piano, Hammond organ, pump organ, sampler, Wurlitzer", plus vier gastmusici op viool, lap steel en drum programming.
De laatste laat zien dat de groep een ontwikkeling doormaakte naar wat ik gemakshalve onder indiepop schaar. Minder lofi-folk dan voorheen, gebleven zijn de sferische melodieën. Het verschil zit 'm erin dat een hard-zacht-dynamiek meer wordt ingezet.
Op de hoes zien we een meeuw (?) onderwater (??); Meiburg heeft iets met vogels, wat bovendien uit albumtitel Winged Life blijkt. Die "blauwe hoes" is overigens de Amerikaanse, in Europa kregen we in augustus 2004 deze hoes voorgeschoteld, opnieuw met vogels maar nu op het land. In tegenstelling tot de twee vorige albums verscheen Winged Life wél op vinyl, dit in 2012.

Zowel A Hush als (vooral) My Good Deed beginnen introvert om bijna geniepig luider te worden; voor het eerst in Shearwaters historie hoor ik prominent een elektrische piano. De banjo van Whipping Boy zet daarentegen meteen een uitgelatener sfeer neer, Meiburg zet er opnieuw zijn fraaie kopstem in.
De korte ballade The Kind is minder spannend maar nog altijd okay met lap steel; A Makeover leunt in het eerste deel op drumcomputer, wordt daarna een "gewoon" bandliedje met drums en elektrische gitaren. Met z'n vijf minuten een aardig poplied, zeker in het laatste deel als een orgelsolo de ruimte krijgt. Aardig is eveneens St. Mary's Walk, kalm met elektrische gitaar en elektrisch orgel.

Een lange titel voor het ruim zes minuten durende Wedding Bells Are Breaking Up That Old Gang of Mine, dat echter niet wil beklijven. Prominente elektrische piano opent (I've Got a) Right to Cry en dankzij de melodie overtuigt dit liedje wél. Dat geldt al helemaal voor het door elektrische piano gedragen The World in 1984; dit dankzij de prachtige melodie.
Een vierkant drumpatroon en uitgelatener sfeer in The Convert, Sealed is kalmer en groeit na enkele draaibeurten met opnieuw Meiburgs kopstem; het heeft op 2/3 een uitgelaten deel met scheurende viool. Slotlied The Set Table overtuigt niet.

Samenvattend: pareltjes afgewisseld met liedjes die minder doen, maar nog altijd voldoende zijn. Van Winged Life zette ik op mijn afspeellijst A Hush, My Good Deed, Whipping Boy, (I've Got a) Right to Cry en The World in 1984. Twee jaar later verscheen Palo Santo.