Shearwater - Winged Life (2004)

Lin zorgde ervoor dat dit album mij ter ore kwam (bedankt Lin).
Ik vond een aantal nummers al heel snel van zeer hoge kwaliteit. Maar tijdens die eerste luisterbeurten bleef er continue maar "waar lijkt dit toch op?" rondspoken. Ik kon en kan er mijn vinger maar niet op leggen.
Sommige nummers hebben wat weg van Timesbold, maar die klinken wat rafeliger, wat scherper. Frames? Nee, ook niet echt, het stemgeluid is compleet anders. Lin moest denken aan Steve Hogarth van Marillion en daar kan ik me ook goed in vinden.
Normaal kan het me niet schelen waar iets op lijkt, als ik het maar goed vind (en dat vind ik zeker!), maar het laat me maar niet los..................
Op de Rotown site staat (ze treden daar 28 oktober op, en ik kan niet ): 'alsof Antony (van the Johnsons) zit opgesloten in de woonkamer van Arcade Fire, luisterend naar de meest abstracte songs van Radiohead'.

Ach laat ik er maar niet meer aan denken en gewoon gaan genieten van een mooi album.

Ik ben alweer overtuigd en pindakaas eens even erop los!

Er zitten ook 2 leden van Okkervil River in, dus zal het daar ook wel wat op lijken.

A Hush is waanzinnig mooi.

Het is erg duidelijk te horen dat hier twee Okkervil River-leden in zitten.

Dit Winged Life hinkt een beetje op 2 gevoelens bij mij. Enerzijds de prachtige slepende tracks waar de zang er helemaal in onder gedompeld word. Anderzijds de wat 'conventionele' indierock dat zich niet echt weet te onderscheiden en wat voorbij kabbelt. Daar waar de melodie en energie elkaar daarbij samenvalt zoals op Whipping Boy is het een genot om naar te luisteren. M.i. de wat mindere onder de briljanten die hierop zouden volgen.

Bij Winged Life is het geluid van Okkervil River duidelijk te horen. Hetzelfde geluid is het overigens niet, aangezien deze nummers duidelijk de urgentie missen die veelal wel bij de nummers van Okkervil River te horen is. Zoals altijd, staan ook op dit album van Shearwater verschillende prachtige parels. Het betreft hier bijvoorbeeld The World in 1984, The Set Table en de prachtige opener A Hush. Maar er staan ook een aantal nummers die de tijdsduur van het album onnodig oprekken. Voorbeelden hiervan zijn Sealed en The Kind.

Na een vijftal albums van Shearwater te hebben geluisterd, kan ik concluderen dat het album Rook het meest perfecte album is, omdat het aantal zwakkere nummers op dat album tot een minimum is teruggebracht.