The Waterboys - Universal Hall (2003)

The Waterboys zijn wat mij betreft een beetje van hun voetstuk gevallen met deze slaapverwekkende plaat. De ingetogen sound op dit album past hen veel minder dan de passionele rock op diverse voorgangers. Hopelijk kiest Scott bij zijn komende optreden begin oktober in Luxor (eindelijk zie ik ze eens live, een lang gekoesterde wens) vooral voor ouder werk. 2*.

Ik denk dat het voornamelijk nummers van Universal Hall gaan worden. Ben verleden jaar geweest, toen was het concert voor de pauze akoestisch met veel werk van dit album. Na de pauze was het weer echte rock..met o.a. The Pan Within .
Maar ik heb nu begrepen dat het een volledig akoestisch optreden wordt, met zijn drieën. Gelukkig ook weer met Steve Wickham...geweldige violist !

Dat is goed nieuws, wie is de derde persoon dan?

Een zekere Rich...jij enig idee wie dat kan zijn ?

Nee, ik hoopte dat je Anthony Thistlewaite zou zeggen.

Ja, was dat maar waar....dan had ik hem meteen wel genoemd

Ik vind dit album wel 4 sterren waard, het is zeker geen rockende Mike Scott meer, maar zijn stem blijft voor mij één van de mooiste die er bestaan.
Nadat Mike een aantal jaren in een commune verbleef, is hij nog spiritueler geworden dan hij ooit was...we kunnen dit eigenlijk wel beschrijven als New Age, een album voor meditatie. En daar moet je inderdaad van houden.

Ik lees net dat het concert gisteravond in Luxor nogal een vervelend einde had, heel abrupt en ze kwamen niet meer terug op het podium voor een "encore". Kun jij er meer over vertellen, Titan ?
Ik ga vrijdag naar De Meervaart, en ik verheug me er nogal op.
Wat ging er mis gisteravond ?

Dat klopt inderdaad. Het concert was goed en de zaal reageerde ook positief. Mike Scott heeft nog steeds een wereldstrot en twee uitstekende muzikanten vergezelden hem. Voor de pauze speelde ze 45 minuten, daarna 35. Na het nummer Universal hall vertrokken de 3 heren van het podium. Er werd wel 10 minuten gejoeld en gestampt voor een toegift, maar die kwam niet. In plaats daarvan gingen de lichten aan .

Een luid boegeroep zwelde aan. Uit de setlist die op het podium lag bleek dat nog twee toegiften van elk twee nummers gepland stonden. Die zijn er dus nooit geweest. Navraag bij de technici en personeel van Luxor leerde dat zij geen idee hadden waarom er geen toegift kwam. Een smetje op een verder perfecte avond. Waar heb je dat trouwens gelezen?

Dit schrijft Mike Scott er trouwens zelf over op The Waterboys site :


Tough night in Rotterdam

Onstage at the Luxor I'm not on, though I'm giving it all I've got. Something isn't gelling tonight - is it me ? is it us ? is it the set ? is it the venue, the audience, or some combination of 'em all ? Whatever, something is missing; some fire, some connection.
We close the second half not with 'Pan Within', as usual, but with 'Universal Hall', and as we finish the song the applause dies away super fast and so we find ourselves leaving the stage to a strange silence. It is very wierd, and puts us in a strange position. We want want to play an encore, but it doesn't feel right to come on if the calls are half-hearted - it won't be a real encore. The audience has got to really call us back to create the atmosphere necessary for us to return in honour and play our hearts out. We wait backstage listening to the calls and, though some people clearly keep clapping, the audience doesn't appear to get up sufficient steam "as one" and consequently I don't feel we can come back on - so we don't.
We're upset at not finishing the evening - and quite understand that many people, some of whom have waited a long time to see us, or have travelled to see us, all of whom have paid to see us, will be upset they didn't get an encore and more songs. But tonight, that's the way it's happened. It never happened like this before, and probably never will again, but tonight it did.

Ik lees het ook net op de homepage van the waterboys. Wat een lulverhaal dat het publiek niet enthousiast genoeg was en daarom geen toegift verdiende! Nou ja zeg, stelletje diknekken!! Heb ik me daar nou zo op verheugd?

Dus denk erom Rudy, keihard klappen vrijdag anders komen ze niet terug.

Zeg maar Ruby hoor

Ik vind het wel vreemd hoor, niks voor Mike..zat zeker niet zo lekker in zijn velletje gisteravond.

Sorry, heb een collega die Rudy heet (ik weet het, slechte smoes). Ik heb er niet zo veel van gemerkt dat hij in slechte doen was. Dan zou ik hem wel eens willen zien als hij in goede doen is!

Nijmegen schijnt wel heel erg leuk geweest te zijn, toen hebben ze zelfs Too Close To Heaven gespeeld. Ik hoop dat ze dat vrijdag ook doen !

In het gastenboek zijn er anders ook een aantal fans die dat vinden. Volgens hen ligt het aan de zaal pluche stoelen dus meer een theater. Mensen die meerdere avonden zijn geweest beamen dat want de andere shows waren wel geweldig.

Ik denk dat ik t vrijdag maar zelf ga bekijken in Enschede.

Dat kan niet want ik ga ze vrijdag bekijken in Amsterdam, staan ze op 2 plaatsen tegelijk dan ?

Dat nummer speelde ze ook in Rotterdam.

Luxor is van oorsprong ook een theater. Het conform is niet optimaal, maar wat zou dat? Het is niet voor niets dat er onlangs een nieuwe Luxor is geopend. Het oude Luxor wordt nog regelmatig gebruikt. Ik heb er een half jaar geleden the Nits nog zien optreden en die deden niet zo moeilijk. De zaal van de oude Luxor wordt overigens ook nog jaarlijks gebruikt bij het filmfestival.

Nog even over het gastenboek: ik verbaas me erover dat sommige forumleden aldaar boos zijn op het feit dat er (terechte) kritiek is op (het optreden in Luxor van) hun idolen.

Dit schreef het Rotterdams nieuwsblad erover:

The Waterboys maken het niet af in Luxor

Door Louis Du Moulin

De akoestische variant: alweer sinds vele jaren (denk aan de 'MTV Unplugged'-rage in het vorige decennium) een handige manier om vastlopende muzikale carrières weer vlot te trekken. Zie ook nu The Waterboys, die deze weken 'stekkerloos' de Nederlandse theaters afstropen. Zanger-gitarist Mike Scott (45) en de zijnen speelden gisteravond in het goed gevulde oude Luxor andermaal een gewonnen wedstrijd, maar stuurden hun fans toch ontevreden naar huis door al om tien uur af te nokken en niet meer terug te komen.

Mike Scott, die na enkele (commercieel) mislukte solo-avonturen vier jaar geleden The Waterboys nieuw leven inblies, leek voor de pauze zo op zijn gemak bij zijn eerste concert in Rotterdam sinds 'Ahoy' 1985'. De Schotse 'bastaardzoon van Bob Dylan' roemde het theater om zijn warme, doorrookte sfeer via onder meer grappen over een in de catacomben ontdekte affiche van Snip & Snap en liet zich allesbehalve van de wijs brengen door enkele luidruchtige landgenoten.

Onder het motto 'hoe kaler, hoe eerlijker' demonstreerde hij vooral dat zijn Keltische folkrock hooguit in de kroeg beter kan worden geconsumeerd. Plus dat in dit tweede bestaan The Waterboys nog meer dan voorheen draaien om hem en helemaal niemand anders. Weliswaar heeft Scott met de Ierse violist Steve Wickham (in de jaren tachtig vaak al zijn gids) en de Engelse pianist Richard Naiff twee kanjers van begeleiders naast zich, hun inbreng blijft toch aldoor vrij beperkt. Is 'live' minder klankkleurbepalend dan op het vorig jaar uitgebrachte album 'Universal Hall', die een terugkeer van The Waterboys van bombastisch en hard naar klein en intiem inluidde. Zinkt ook in het niet bij de lange, brede 'strepen', waarmee saxofonist Anthony Thistlehwhaite ooit prijsnummers als 'The Whole Of The Moon' of 'A Girl Called Johnny' mocht verheftigen.

Dergelijk effectbejag heb ik niet meer nodig, zegt Scott thans, daarbij ook vast hopende dat zonder franje zijn vaak diepzinnige (lees: niet altijd direct begrijpelijke) teksten beter overkomen. Wellicht dat Luxor hem in die zin teleurstelde bij de verwerking van zijn jongste hartenkreten (als 'Peace of Iona' en 'Don't bang the drum') en hij het daarom na twee keer drie kwartier plotseling wel welletjes vond.

Ik zou toch zweren dat ik donderdag had ingetoetst.

Maar heeft iemand ook een setlist van deze tour? Ik heb nl geen idee wat ik kan verwachten.

Dat is goed nieuws, dan zullen ze het vrijdag ook wel spelen....jippie !

Het was wel de korte versie trouwens.

Mee eens.
Maar de mensen die nu al meerdere concerten van deze tour hebben gezien, vinden die in rotterdam toch echt de minste.
Dat er ook fans tussen zitten die niet kritisch kunnen zijn jegens hun favoriete band blijf je altijd houden. Ik kan hier op MusicMeter wel een aantal gevallen noemen.

Heb dit blindelings gekocht destijds, omdat al hun vorige platen zo ontzettend goed waren, nu ja, de meeste toch, maar dit was een behoorlijke teleurstelling, ik denk dat de inspiratie totaal was opgedroogd...

Op zich best een aardig album,maar het was beter geweest als er iets meer up tempo in had gezeten.Met de songs is weinig mis.Peace of Iona is echt een magistraal nummer en het titelstuk mag er ook zijn.De rest zit goed in elkaar ,maar het is allemaal te tam.

Het album is vernoemd naar Universal Hall (een grote hal, gebruikt voor multifunctionele doeleinden) van de Schotse Findhorn Foundation, welke begin jaren '60 is opgericht, met als doel, "spiritueel" en biologisch de grond (met resultaat) vruchtbaar om te vormen. Naargelang de gemeenschap groeide werden er ook spirituele workshops gegeven.

Deze "inleiding" is nodig om te weten hoe en waar Mike Scott enkele jaren terecht kwam.
Aangetrokken door de nieuwe manier van, hoe mensen samen leven, een ongelooflijk hechte en religieuze "familie", hij noemde het een spirituele, educative, ja zelfs een heilige plaats.
Hij bezocht er de spirituele workshops, schreef er en componeerde er samen met zijn Waterboys, het was daar dat dit album tot stand kwam, in een kleine muziekstudio in de "Hall"!
Het was een uitdaging, een avontuur, een passie en zo veel meer! Het is dan ook niet verwonderlijk, dat het een geheel ander album is geworden, dan zijn voorgangers.

In 2001 is Mike Scott aan het album begonnen, maar hij verloor zijn notitie boekje en moest geheel opnieuw beginnen.

Mike daarover: "Hoewel ik alle redenen had om er een boze, agressieve plaat van te maken, heb ik het toch rustig gehouden, vredig en gericht op het leven, vol liefde en vuur en dit met mijn hernieuwde religieuze ijver."

De spirituele teksten zijn, eerder eenvoudig gehouden, misschien wel wat teleurstellend voor een talent als Scott, maar de passie en oprechtheid sijpelen uit zijn stem, hij toont ons als het ware, het skelet van zijn spirituele streven.
Veel van de nummers zijn mantra's/meditaties, zijn ontdaan van complexiteit en mooi, rustgevend. De piano en akoestische gitaar zijn aanvullend met Mike's stem.
De terugkeer van violist Steve Wickham is magisch, hij baant zich een weg in de nummers met subliem resultaat!!

De muziek varieert van plezier ( Always Dancing,...) tot het prachtig, schitterend "Peace of Iona" (pure "ecstasy") tot het psychedelische "Seek the Light".
Silent Followship brengt ons een groep mensen, die samen in alle stilte mediteren, bidden en werken met een onuitspreekbaar gevoel van broederschap.
E.B.O.L. staat voor "Eternal Being Of Love" en is een 2-regelige homilie.
Het epische titelnummer en slottrack Universal Hall, is een dromerig verhaal en loopt op tot een prachtig cresendo van verlangen en hoop, een fantastisch hoogtepunt!

Het album Universal Hall heeft over het algemeen een ingetogen sfeer, veel korte (spirituele) teksten vanuit een diep innerlijk geloof, de muziek is vlekkeloos met akoestische instrumenten vol zuiverheid. Heerlijk op dreef zijnde muzikanten als Steve Wickham (viool) en Richard Naiff (fluit en piano) en daar bovenop Mike Scott's geweldige stem en gitaar.

Ondanks al de voorgaande negatieve en teleurstellende kritiek van onze MuMe-gebruikers, zou ik toch aanraden het album met een andere ingesteldheid te beluisteren en zeker niet vergelijken met zijn ander werk als zijnde o.a. This Is The Sea, Fisherman's Blue, Too Close to Heaven.....

Dit is het album waarin Mike Scott zich toont als een man, in vrede met zichzelf!

Wat een lulverhaal. Ik was er die avond ook en Scott is voor mij die avond definitief van zijn voetstuk gevallen. Het is nooit meer goed gekomen.

In 2013 hebben wij (ikzelf, mijn vrouw en een bevriend stel) The Waterboys in de Oosterpoort in Groningen meegemaakt. De kaarten waren duurder dan wij gewend waren van de Oosterpoort en vooral mijn vrouw had haar twijfels of The Waterboys haar wel konden bekoren. En dat het met € 40,-- per kaartje wel behoorlijk aan de prijs was. Hoe dan ook, de meerderheid wilde wel graag een concert van The Waterboys meemaken. Het thema was 'An appointment with Mr. Yeats'. De eerste helft van de avond was gewijd aan het populaire werk van The Waterboys en na de pauze zou men meer werk van het nieuwe album met bewerkingen van gedichten van Yeats brengen. Het was een fantastische avond. Tot mijn opluchting vond ook mijn vrouw het meer dan de moeite waard. Na afloop kwam men terug voor de toegiften. Na twee liedjes vertelde Mike Scott dat hij had vernomen dat erg veel fans zich hadden geërgerd aan de hoge ticketprijzen en voegde hij eraan toe dat de groep hier geen invloed op had gehad. Vervolgens kondigde hij aan om wat extra toegiften te spelen, in zijn bewoordingen: 'to get ya yer money's worth'. Dat dit spontaan gebeurde kon je goed zien want elk extra nummer moest apart met de rest van de groep worden overlegd. Als ik het goed geteld heb kregen we die avond vijf extra liedjes als toegift.
Zo kan het dus ook!

Dit album in 2013 op CD gekocht in Den Haag voor een bescheiden € 7,-- en sindsdien is deze regelmatig in onze spelers te vinden, zowel in huis als in de auto. Ik heb een behoorlijk aantal Waterboys CD's maar op de een of andere manier is dit het album waar ik het vaakste naar grijp. Enige nummer dat qua sound detoneert is het electro-achtige Seek The Light. De rest van het album drijft grotendeels op akoestische instrumenten. Het nummer past thematisch wel op het album masr wijkt naar mijn smaak te veel af van de rest.
Desondanks gooi ik 'm een halfje omhoog.