Mark Olson and Gary Louris - Ready for the Flood (2008)

Wat een cd. Het wordt alleen maar beter. Ik pas mijn waardering aan. Naar 5 dus. Plaat van het jaar!!!

Hun soloplaten waren de afgelopen jaren al een genot en nu samen weer helemaal. Na jaren herenigd: twee van de mooiste stemmen uit de muziek. Het is geen Jayhawksalbum, wel de te verwachten fraaie harmoniën en hoofdzakelijk akoestische gitaren.
Vaak is duidelijk te horen welke nummers van Olson en welke van Louris zijn.
Louris heeft een iets zoetere manier van zingen en componeren, maar blijft altijd binnen de perken. Zijn Bicycle is al heel mooi, Saturday Morning on Sunday Street echt heel erg mooi, doet me denken aan het magische So Beautiful van zijn soloplaat Vagabonds. En Black Eyes, ook van Gary, roept herinneringen aan Simon and Garfunkel in mij wakker. Die associatie is bij Life's Warm Sheets nog sterker.
En de Olsonsongs als The Rose Society, Doves and Stones,When the wind comes up laten precies horen wat aan de laatste Jayhawksplaten zonder hem ontbrak: dat wat wringende, schurende.
De cd maakt het helemaal waar wat me al opviel toen ik ze eind vorig jaar live zag spelen. Deze jongens kunnen nog vele jaren doorgaan met bloedstollend mooie muziek maken, samen of apart.

Na een weekend Jayhawk-Anthology beluisten, heb ik Vagabonds en Ready For the Flood weer even uit de stal gehaald. Alweer een hele tijd niet gedraaid. En dat was natuurlijk dom, dom, dom. Zoals bertus99 al zei, wat is dit bloedstollend mooi. Als de zon al niet uitzichzelf scheen, zou hij bij deze tonen vanzelf gaan schijnen. Saturday Morning On Sunday Street. Bloedstollend mooi? Betoverend!!! Deze cd ga ik vooraan de kast zetten en daar heel lang laten staan en hem er regelmatig uithalen

Zeer verstandig besluit Ad kan niet anders zeggen

Zeker Ad, ik heb hem ook weer op staan, vandaag en de hele week al.
Het is een prachtig werkje. Het beste dat ze ooit samen hebben gemaakt misschien wel. Ik hoop dat er een vervolg komt. Want dat deze twee heren samen moeten doorgaan lijkt me heel wenselijk

Voor mij een van de ontdekkingen van 2010. Te laat om nog op te nemen in de top van vorig jaar want dit komt al uit 2008. Bijzonder, nadat mijn zwager mij al geruime tijd probeerde te overtuigen met allerlei Jayhawks materiaal, wat mij verder niet zo kon bekoren, is het bij deze plaat wel raak.Vocalen alsof ze voor elkaar bedoeld zijn. Net als bij , de vergelijking is vaker gemaakt, Simon and Garfunkel. Maar dan wel veel intiemer.

Wat een wondermooie plaat. Door de jaarlijstjes van 2008 en mijn almaar verdiepende belangstelling voor Americana/roots/alt.country is deze op de radar gekomen en mijn verwachtingen zijn ruimschoots overtroffen. Zelden was samenzang zo raak, spaarzaam doch warm begeleid door muzikanten die heel goed weten wat ze doen. En dat te bedenken dat ik The Jayhawks altijd links heb laten liggen want "teveel van hetzelfde, te gladjes" afgaande op het weinige dat ik kende. Rainy Day Music wist dat al deels te logenstraffen maar deze is echt superieur, een zeldzame parel.