Mssr Renard
Dit is Brian Auger's eerste plaat met zijn nieuwe band, met wie hij de jaren 70 doorbrengt. De muziek is meer rock gericht dan zijn Trinity-band met Julie Driscoll. Aangemoedigd en geïnspireerd door Miles Davis' jazzrockplaten en Tony Williams' Lifetime, had Brian Auger een kwartet samengesteld dat meer de rock-aspecten van de jazzrock zou gaan exploreren.
Het orgel van Auger is nog duidelijk erg aanwezig, maar daarnaast is er een grote rol ook weggelegd voor de andere drie instrumentalisten: gitarist Jim Mullen, bassist Barry Dean en drummer Robbie McIntosh. De dikke baslijnen van Dean doen wat denken aan Chris Squier (Yes) enerzijds en John Wetton (King Crimson) anderzijds, maar het hypnotiserende en repetitieve karakter ervan doet ook zijdelings wat denken aan Hawkwind. Gek genoeg doet de zang van Brian Auger op bijvoorbeeld 'The Light' ook wat denken aan John Wetton. Het titelnummer is bijna heavy metal, met een fors tempo en waar Brian bijna Lemmy-achtig zingt.
Het is een indrukwekkende plaat op het snijvlak van progressieve rock en de toen gangbare jazzrock. De muziek is stevig aangezet en vertoont flink wat spierballen, waarbij de open productie zeker helpt, zodat het niet lawaaiig of chaotisch wordt.