Sonny Boy Williamson II - The Best Of (1986)

Een prima compilatie van de blueszanger en mondharmonicaspeler (1912?-1965) die werd geboren als Alex of Aleck Ford en later door het leven ging als Aleck of Rice Miller en Little Boy Blue, maar die beroemd werd als Sonny Boy Williamson (vaak voorzien van het achtervoegsel II, om verwarring met John Lee Curtis "Sonny Boy" Williamson nummer 1 [1914-1948] te voorkomen). Deze verzameling bevat 12 A-kantjes en 9 B-kantjes van de 18 singles die hij tussen 1955 en 1965 met een elektrische begeleidingsband voor het Chess-sublabel Checker opnam, plus één nummer (Checkin' up on my baby) dat nooit als single werd uitgebracht maar naderhand faam verwierf op Williamsons postume album The real folk blues (1966).
        Een aardig overzicht dus, en Williamson heeft een lekker gruizige en soms sardonische stem, maar persoonlijk vind ik veel nummers een beetje "samey", ook al omdat ze vaak gebruik maken van een wandeltempo, alsof de band zonder tegenbericht automatisch een soort midtempo-shuffle inzet. Afwijkende ritmes zoals op het John Lee Hooker-achtige Trust my baby en het ijzersterke Help me komen wat mij betreft iets te weinig voor, en dat komt de draaibaarheid van deze CD niet ten goede. Ook krijg ik wel genoeg van steeds die mondharmonica-opvulstukjes; ik weet het, dan had ik ook maar niet een plaat van een mondharmonicaspeler moeten gaan luisteren, maar af en toe een lekkere gitaar- of pianosolo zou ter afwisseling wel eens welkom zijn.
        Afgezien daarvan is het leuk om te zien welke nummers hiervan door latere (rock)bands werden gecoverd. Andere gebruikers hier zullen nog wel meer coverversies kunnen opnoemen, maar zelf herkende ik in ieder geval Don't start me to talkin' (ook op Toulouse Street van de Doobie Brothers), Born blind (ook op Tommy van de Who als Eyesight to the blind), One way out (ook op At Fillmore East van de Allman Brothers : "Ain't but one way out baby, and Lord I just can't go out the door / 'Cause there's a man down there, might be your man, I don't know") en Help me (ook op It's too late to stop now van Van Morrison, maar volgens internet ook door minstens 40 anderen gecoverd), en dan hebben we natuurlijk ook nog Your funeral and my trial dat de titel voor het vierde album van Nick Cave heeft geleverd. Het geeft maar weer eens aan wat een inspiratie de vroege (en iets latere) bluesmannen voor een hele generatie rockmuzikanten zijn geweest.
        Een verhaal apart is in dit verband Williamsons Bring it on home, want op het tweede album van Led Zeppelin (berucht vanwege hun lichtvaardige opvatting over auteursrechten) staat natuurlijk een gelijknamig nummer. Jimmy Page daarover : "The thing with Bring it on home, there's only a tiny bit taken from Sonny Boy Williamson's version and we threw that in as a tribute to him. People say, 'Oh, Bring it on home is stolen.' Well, there's only a little bit in the song that relates to anything that had gone before it, just the end." Maar in 1972 kreeg Zeppelin van Chess Records wel een proces aan hun broek wegens plagiaat (van de oorspronkelijke componist Willie Dixon), en zoals je wel vaker leest : "the case was settled out-of-court for an undisclosed sum." (Wikipedia)
        Overigens heb ik dit album (met dus dezelfde tracklisting) onder de titel The best of Sonny Boy Williamson met een andere hoes, verschenen op het Chess-label met op het schijfje zelf de vermelding "P 1986", en een boekje zonder vermelding van muzikanten, producers, studio's of opnamedata, maar wel met een 4 pagina's lang tekstje van Neil Slaven, ook uit 1986, waaruit ik opmaak dat mijn uitgave wellicht ouder is dan de versie van SPH uit 1991 waar ik dit bericht bij schrijf. (En waar Wikipedia 1912 als Williamsons mogelijke geboortedatum geeft, komt Slaven trouwens aanzetten met 1909, 1908 of zelfs 1897...)