Pist.On - Number One (1996)

Een plaats die steevast in mijn eigen top 10 staat! Luister vooral naar Exit Wound, Turbulent. I Am No One en Grey Flap.

Oh herinneringen. Heb deze lang in mijn bezit en hij verveelt nooit. Lekkere combinatie van heel hard en net niet te schreeuwerig. Ik vond ze tijdens dynamo 1997 geweldig. Dé headbanger is Mix me with blood, I am afraid of life is lekker emotioneel en met stip mijn favoriet, parole en turbulent zijn ook lekkere nummers. Best inspiratieloos nagespeelde shoplifters of the world, maar desondanks wel lekker harde cover van the Smiths heeft geen invloed op mijn waarderingscijfer. Jammer dat dit album niet de aandacht krijgt die het verdient.

Eindelijk staat deze op spotify. Dit was eind jaren 90 een van mijn favoriete platen (heb hem alleen nooit op cd gekocht vanwege beperkende financiële middelen die tijd) Deze band werd toch ontdekt en geproduceerd door Josh Silver van Type o? Dat hoor je ook wel in de gitaar sound terug vind ik. Eddie is gelukkig dat ik deze eindelijk weer eens kan luisteren

Potverdomme wat een heerlijke plaat is dit toch. Sinds de herontdekking (exact een maand geleden) heeft deze al heel wat autoritjes op opgevrolijkt. De heerlijke melancholische mix van Type-O-Negative en Life of Agony gecombineerd met een dikke eigen stempel maken dit één van de vergeten klassiekers uit de tweede helft van de jaren 90 (waarin, ondanks de Grunge epidemie, best veel goede metalplaten uitgebracht zijn).

Het zou maar zo kunnen dat deze op den duur een plekje in mijn top tien gaat krijgen. Een heerlijke herontdekking!!!

Zangeres Val-lum is ook te horen op October Rust, op In Praise of Bacchus meen ik.

Zeer ondergewaardeerde plaat! Ik ben het met de reacties hierboven steevast eens: dit is een geweldig album: leuke riffs, intrigerende nummers met fijne lyrics en inderdaad - en logisch gezien de producer- wat Type O Negative invloeden. Donker maar met groove, jammer dat de band nooit de erkenning heeft gekregen die ze volgens mij zeker verdiend hebben!

Komt voor een groot deel omdat ze ten onder gingen aan het zgn 'second album syndrome'. Lovende recensies voor het debuut maar de kwaliteit van het debuut op de tweede plaat niet kunnen continueren. Pist-on bestaat overigens weer en heeft dat opgeleukt met een alleraardigste EP-tje.

Bedankt Eddie! Ik wist niet dat de band nieuw materiaal had uitgebracht, straks eens checken!

bedankt voor de tip!