Jon Anderson - Change We Must (1994)

Orkestraal album van Jon Anderson, waar een kleine greep uit het oude werk niet wordt geschuwd (State of Independence, Hearts, Hurry home). Maar waar een duidelijke visie in zit en waarvan je na afloop kunt zeggen: het had toch wel wat.

De orkestratie was in handen van Nick Ingman of Geoffrey Alexander en een vijftal nummers zijn mede geschreven door Vangelis, zonder dat de toetsenist overigens zijn kunsten op dit album zelf mag vertonen.

Er staat voor de Yes-liefhebbers een aardige versie op van Hearts, oorspronkelijk van het album 90125. Het is iets trager, minder bombastisch en door de diverse koortjes dus ook minder symfonisch. Maar het origineel wordt bepaald geen geweld aangedaan.

De benadering van het album door middel van een orchestrale aanpak, met af en toe strijkers en een mooie piano doet vermoeden dat er sprake is van een grootse opzet, waar kosten noch moeite voor zijn gespaard. De muziek zit soms tegen het "klassieke" aan, zoals op Alive and well.

Dat nummer is zelfs geheel instrumentaal, net als Run on, Jon en View from the Coppice. Op mijn Windows Media Player scherm staat hier dan ook dat de meewerkende artiest Gwendolynn Mok is i.p.v. Anderson. De laatste is wel de componist van het geheel.

Jon Anderson slaagt er met zijn solo-albums toch in ieder geval in elke keer weer met iets anders te komen. Verschillende benaderingen en invalshoeken. Dat is in hem te prijzen; het nadeel is dat er wel eens een flinke zeperd tussen zit.

Op zich is het idee om er eens een orkest bij te halen nog niet zo gek, het is vaker vertoond maar over het algemeen valt zoiets tegen en in dit geval ook: vooral vanwege de irritatie opwekkende orkestratie met al te vaak zenuwachtige cadensen, die bij mij alleen onrust opwekken. Een enkel nummer is nog wel te pruimen maar als totaalplaatje helaas toch wel mislukt te noemen ondanks de mooie gedachten uit het titelnummer.