Elmore James - Dust My Broom (1994)

Ik ben geen Elmore James-expert en kan over de selectie van de nummers op dit album dus alleen oordelen naar aanleiding van wat andere compilaties bieden, en op basis daarvan lijkt het erop alsof deze verzameling een behoorlijk aantal van James' beroemdste nummers bevat, zoals Cry for me baby, The twelve year old, een lekker zompig It hurts me too (onder andere door Clapton nieuw leven ingeblazen op From the cradle), het intense The sky is crying, een bijna onherkenbare versie van Rollin' and tumblin', Shake your moneymaker (bekend in de cover van Fleetwood Mac) en boven alles het vernietigende Dust my broom met die éne ongehoord vunzige slide-gitaar-riff. Daarnaast ontbreken er toch ook een paar krakers, zoals T.V. mama, Look on yonder wall en Bleeding heart, maar al met al is dit voor zover ik kan oordelen een aardige introductie op 's mans werk, met achttien soms klaaglijke, soms montere nummers vol slide-werk en zang die me soms aan Eric Burdon doet denken, met een niet perfect want enigszins donker maar sfeervol en acceptabel geluid.
        Wat het (honderden malen gecoverde) titelnummer betreft, de opnames van deze CD stammen uit de jaren tussen 1957 en 1963, en aangezien (I believe I'll) Dust my broom door James voor het eerst al in 1951 werd opgenomen staat hier dus niet de originele versie op. Sterker nog, volgens Steve Franz' Amazing secret history of Elmore James nam James het in de loop der tijd maar liefst zéven keer op, en de versie op dit album (uit november 1959) schijnt dan het bekendst te zijn, met in plaats van een akoestische (of is dat een semi-akoestische of gewoon een vriendelijker klinkende elektrische? excuses, ook op dat terrein ben ik geen expert) slide-gitaar en een mondharmonica (zoals in 1951) hier een gemene elektrische slide-gitaar (en een sax op de achtergrond). Of deze versie inderdaad de bekendste en/of de beste is weet ik niet, maar hij klinkt in ieder geval briljant. (En het is geen originele compositie van James zoals het boekje vermeldt, want er zijn minstens twee oudere versies bekend –van Robert Johnson en van diens stiefzoon Robert Lockwood– en die schijnen dan weer op nóg oudere bluesnummers en -melodieën gebaseerd te zijn, maar ja, bluesnummers en auteurschap...…)
        Maar goed, om de hele compilatie op te sommen: vijftig minuten rauwe blues zoals het hoort. (Deze CD, met een minimaal boekje, maar wel met een Nederlandstalige opsomming van de begeleidende muzikanten, werd uitgebracht door DeAgostini Netherlands b.v. in 1995, maar wie het schijfje in z'n computer stopt merkt dat Media Player de gegevens ophaalt van Best of the blues: Elmore James – Dust my broom van Éditions Atlas uit 1992, uitgegeven bij het tijdschrift The Blues Collection.)
 

Bij de cd hoort een tijdschriftachtig "boekje" te zitten. James klinkt als een lichtere versie van Howlin' Wolf, qua zang dan. Beetje eenvormig, maar niet slecht.

spinoutzegt:en doet hem hiermee iets tekort. Toen ik deze namen nog niet zo goed kende en op onderzoek uitging had ik met name hoge verwachtingen van Howlin' Wolf; de naam deed mij vermoeden dat dit de diepste en duisterste blues van de Delta of Chicago of wat dan ook zou zijn. Wolf beantwoorde echter niet geheel aan mijn verwachtingen. Inderdaad wel een zware, gruizige stem, maar de muziek is lichter, met een bijna Jazzy swing. Elmore James, samen met John Lee Hooker en Robert Johnson zijn voor mij de grote drie van de blues. Van deze drie heeft Elmore James de meeste soul (alhoewel, Robert Johnson had it all...), door zowel zijn gepassioneerde zang als zijn vlammende slidegitaarspel. De verzamelaar waar ik dat op baseer is niet exact deze maar ik steek ook hier mijn hand voor in het vuur.

Robert Johnson is King! Elmore James schijnt hem gekend te hebben. In ieder geval heeft hij Dust My Broom van Robert geleend. Mijn favoriete blues is vooroorlogse blues met Robert Johnson als de persoon waarin alles samenkwam.