The Derek Trucks Band - Already Free (2009)

Derek Trucks is te gek.
Wat een virtuoos.
Ik ken hem alleen van Allman Brothers en als gast bij Gov't Mule.

Ik ben benieuwd naar deze release.

Echte te gek hoe deze gozer kan spelen, heb hem een tijd geleden bij Eric Clapton in de band gezien waar hij erg veel van de solo's voor zijn rekening nam.
Als deze cd net zoveel gitaar bevat als die avond dan is het een lekkere cd.
En dat voor iemand die net geen dertig is.

Wat een heerlijk album is dit.Heel relaxt, en een zeer fijne stem. Voor iedereen die twijfelt, gewoon doen!

Op welk Mule album is hij te gast?

In ieder geval op Live With A litlle Help From my Friends.
Maar volgens mij heb ik dat allemaal aan aangegeven op die platen. Gewoon even doorklikken vanuit Derek Trucks zelf.

Lekker plaatje, maar deze man moet je echt live zien, daar laat ie zich pas gaan. In de studio klinkt het wat terughoudender. Dat geldt trouwens ook voor vergelijkbare artiesten zoals Dickey Betts, Gov't Mule en (de latere) Allman Brothers Band.

Lekker album.

Derek ;zoon van Butch neem ik aan?

Nope, is zijn oom.

Butch Trucks is de drummer van the ABB en Derek speelt daar ook (naast deze band).

Okee

Als zijn muziek doet denken aan Gov't Mule en (de latere) Allman Brothers Band, dan is mijn interesse al meteen gewekt.

Dat klopt.
En je moet dit zeker checken.

Zijn gitaarspel doet inderdaad aan Duane Allman denken, maar ook aan een tweetal andere geweldige slidegitaristen uit de jaren zestig nl. Buddy Guy en Elmore James. Toch imiteert hij niet, hij heeft een eigen stijl. Voor mij is hij als gitarist een ontdekking; Geweldig.
De meeste songs liggen lekker in het gehoor, swingend, groovend, opzwepend en dan weer ingetogen, Blues met een vleugje soul en funk.
Down Don't Bother Me, I Know en Our Love vind ik de toppers.
De cover Sweet Inspiration had voor mij niet nodig geweest. Maar ja, dat is een kwestie van smaak.

Veel consistenter dan ander werk van dit voormalig wonderkind, vuurt Derek Trucks en zijn band hier uitstekend vertolkte r&b/blues en soul op je af.

Slidegitaar overheerst natuurlijk, op een lekkere retro-manier.
Het geheel doet een beetje Allmans aan, maar dan songgerichter.
En Derek krijgt hulp van oa Doyle Bramhall II en zijn vrouw Susan (hij speelt dan weer als tegendienst bij haar).

Al met al, weer een heerlijke plaat om deze zomer grijs te draaien.

Zo is het maar net

Wat is dit een geweldig album! Slidegitarist Derek Trucks bewijst zijn absolute klasse en mag zich wat mij betreft de enige echte opvolger noemen van Duane Allman, al moet wel gezegd worden dat Trucks absoluut een eigen stijl heeft.

Dit album is een aanstekelijke mix geworden van blues, rock en een vleugje soul. Dit laatste is vooral toe te wijzen aan de geweldige vocalist die met zijn stem een lekker soulrandje toevoegt aan de nummers. Trucks laat horen dat hij diverse stijlen kan combineren, en schuwt het niet om af en toe lekker buiten de lijntjes te kleuren.

Sterke nummers en goede muzikanten maken het plaatje compleet. Ook vrouwlief Susan Tedeschi (met wie hij nu de geweldige Tedeschi Trucks Band vormt) zingt een nummertje mee. Het is al met al een warm album geworden, mooie instrumentatie, vooral in de nummers waarbij het voortronkende orgeltje het gitaarspel van Trucks versterkt.

Klasse plaat, klasse gitarist, klasse band! 4 sterren.

Kalme plaat, welke haar kracht haalt uit de diversiteit.

Veel blues, southern rock, soul, wat country en wat gospel.

Het nummer met zijn vrouw Susan is echt een heel mooi nummer, met wat slide-dobro.

Laatste studioplaat van de Derek Truck Bands, waarna Derek samen met zijn vrouw hun bands samenvoegen tot de Tedeschi Trucks Band.

De muziek is een bonte mengeling van blues, southern rock, soul en jamrock.

De kern van de band wordt gevormd door gitarist Derek Trucks, drummer Yonrico Scott, bassist Todd Smallie, percussionist Count M'Butu, zanger Mike Mattison, toetsenist Kofiu Burbridge en krijgt op deze plaat hulp van gitarist/zanger Doyle Bramhall II en zangeres/gitariste Susan Tedeschi.

Op een paar nummers spelen Ted Pecchio (bas) en Tyler Greenwell (drums) van The Codetalkers mee. Drummer Tyler zal overigens ook deel uit gaan maken van de Tedeschi Trucks Band.

Leuke gastbijdrage is ook die van Eric Krasno op gitaar op het door Doyle Bramhall II gezongen Maybe This Time.