The Moldy Peaches - The Moldy Peaches (2001)

Anti-folk rock. Vreslijk grappig. Staan als duffe konijnen op het podium en het rammelt aan alle kanten. Ik zou niet weten waar ik dit mee moet vergelijken, maar tja......Humor belongs in music. Ik vind dit geweldig leuk, maar weet gewoon niks zinnigs over deze band en plaat te melden. Boeiend en zinloos tegelijk.

Dikke 4* van mij

'Lucky Number Nine' is een geniaal nummer. Vooral met clip er bij

Heb ze door "Anyone else but you" uit de film Juno leren kennen. Heerlijke lo-fi folk met rap en punk riedeltjes zo af en toe.

Al jaren één van mijn favorieten.

De 'samenzang' tussen adam green en kimya dawson is ronduit a-typisch harmonisch. Leuk dat ze via de soundtrack van Juno meer aandacht krijgen, want deze band is ronduit geniaal.

Vooral tekstueel: grappig in 'downloading porn with devo', en ontroerend: anyone else but you, geschift: steak for chicken, these burgers, punky: NYC is like a graveyard.

Kortom beluister zelf eens en verras je telkens weer opnieuw.

In het universum van de Moldy Peaches klinkt een zin als 'Sleeping in a van between A and B / Sucking dick for ecstacy' nog als een fijn en verantwoord uitje voor het hele gezin; het is onmogelijk boos te worden op dit bandje. Ondanks dat er - naast toppers als Steak for Chicken, Anyone Else But You en het supergezellige Who's Got the Crack - natuurlijk wel een hoop echte onzin tussen staat...

3*.

Steak For Chicken is echt een prachtig nummer.
Zou het puber-anthem van een generatie kunnen zijn.

Verder sluit ik mij bij otherfool aan.

NYC's Like a Graveyard is in ieder geval een interessant liedje om uit te brengen op 11 september 2001.

Klinkt echt vet. Ben er nog niet helemaal doorheen, maar het herinnert me vaag aan Velvet Underground / Lou Reed.

Kwam op deze band door de film Juno en ik moet zeggen dat ik het de eerste keer dat ik het opzette behoorlijk vreemd vond, twee lollige figuren die een uur lang de vreemste teksten uitkramen en flink wat aanrommelen zonder zichzelf verder echt serieus te nemen. Kwa geluid rommelt het aan alle kanten en het is zo fragmatisch als het maar zijn kan maar wanneer je het vaker gaat luisteren begint het steeds leuker te worden en zit je bij momenten met een enorme glimlach op je gezicht. Uitschieters zijn voor mij Anyone Else But You, Jorge Regula, NYC's Like a Graveyard, Nothing Came Out en Downloading Porn With Devo. Voor nu houd ik het nog op een voorzichtige 3,5, maar in de toekomst zou dat nog eens fors omhoog kunnen schieten.

3,5 sterren

Openingsbod is 4*, maar gaat ongetwijfeld nog meer worden. Ontzettend aandoenlijke teksten en melodietjes.

Onlangs gratis op vinyl aangeboden gekregen. Kan eindelijk mijn zelfgebakken en grijsgedraaide cd de prullenbak in. Feestje!

Gratis? Dat doe je goed! De LP wordt voor niet minder dan 100 euro op internet aangeboden!

Heerlijke onzin-indie, even amateuristisch als fascinerend. Het album klinkt alsof alles werd opgenomen in een kraakpand en vol staat met nummers geschreven en ingespeeld door bewoners van datzelfde kraakpand. Zo'n liedje als Who Got The Crack, hoe verzin je het? Met afstand het foutste meezingrefrein dat ik ooit gehoord heb, maar wat een feestje!

Andere prijsnummers zijn Anyone Else But You, een soort I Got You Babe voor gestoorde lijmsnuivers, en het voor de verandering tedere en bovendien vrij ontroerende Nothing Came Out ("I'm just an ass in the crack of humanity")

Of wat te denken van een nummer waarin geëindigd wordt met het minutenlange scanderen van "these burgers are crazy"? Of een nummer waarin de zanger opeens opmerkt dat iedereen weet dat hij bestaat, omdat iedereen hem kan ruiken? Gewoon een essential listen, zo simpel is het.

Me and my friends are so smart, we invented this new kind of art (dart)

Aan het einde van de door ArthurDZ geïnitieerde Moldy Peaches-week moeten we concluderen dat het buiten twee drie-sterren stemmen en een gezellige CSL-avond niet heel veel heeft opgeleverd. Tijdens die avond vond een van de MuMe-vrienden een citaat op Rateyourmusic over deze plaat, zoiets als: 'Everything you hate about The Mountain Goats and hipsters x 10'.

Lollig, en niet helemaal onwaar. Toch wilde ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om wat gedachten te delen over waarom een album met zo'n slechte productiekwaliteit en die zo bol staat van de kinderachtige humor me toch zo dierbaar is.

Misschien ziet niet iedereen die meligheid voor het coping mechanisme wat het in feite (ook) is. Vooral als je bij gym als een van de eersten werd gekozen, enz., kan ik me voorstellen dat het moeilijk te plaatsen is (en ook als dat niet zo is, kan ik begrijpen dat iemand een song als Jorge Regula bloedje-irritant vindt, natuurlijk).

Een paar jaar voordat deze plaat uitkwam, had ik zelf op de middelbare school een bandje met een paar andere outcasts. Hoewel niemand van ons een instrument bespeelde, namen we cassettebandjes vol op met melige nummers waarop we de school en de vulploeg afzeken. We deden zelfs auditie voor de muziekavond, waarvoor we kansloos werden afgewezen. Punk! Lachen!

Toen een paar jaar later deze plaat uitkwam en even een minihype werd (wat een paar jaar daarna vanwege de filmhit Juno opnieuw zou gebeuren) raakte dit dus nogal een snaar bij mij. De schimmelige perziken hadden hetzelfde soort rebelse 'fuck you'-meligheid, met daarin twee belangrijke verschillen: ten eerste konden ze écht liedjes schrijven, en ten tweede durfden ze een soort kwetsbaarheid te tonen waar ik en mijn in zwarte Korn en Nirvana-shirts gestoken vrienden een paar jaar eerder nog niet klaar voor waren. Een song als 'Nothing Came Out' is oprécht droevig, dat er elders ook gezongen wordt over gekke burgers en het downloaden van porno met ene Davo doet daar niets aan af. Die twee schijnbare uitersten versterken elkaar alleen maar, in de oren van iedereen die weet hoe belangrijk humor is om te kunnen omgaan met de vijandigheid die de wereld over je kan uitstorten.

Onlangs werd Adam Green, de mannelijke helft van deze band, veertig jaar oud. De andere Moldy Peach, Kimya Dawson, zette een hartverwarmende felicitatie op social media: 'Mijn leven zou totaal anders gelopen zijn als de twaalfjarige [Green] er niet in was gewandeld en me had gevraagd mee te zingen' schrijft de zeven jaar oudere Dawson. 'Ik was niet dapper genoeg om muziek te maken met mensen van mijn eigen leeftijd, maar hij geloofde in mij en ik in hem [...]'

Muziekblad OOR schreef destijds zoiets als: leuke plaat om een paar weken verslaafd aan te zijn. Eerlijk gezegd had ik in 2001 ook niet gedacht dat er meer in zou zitten dan dat. Toch ontroert deze plaat me nog steeds, ondanks dat er vijf écht goede nummers op staan en misschien nog een handvol aardige. En dan blijk ik die liefde onbewust een paar jaar geleden te hebben doorgegeven aan Arthur, zo vertelde hij me van de week. Het is dus helemaal begrijpelijk dat sommige mensen deze plaat één keer half beluisteren, en het vervolgens met rollende ogen afzetten. Maar het blijkt dat een klein beetje van die positieve energie toch blijft rondstromen, en misschien is het zo dat iemand op Musicmeter deze week voor het eerst 'Who's Got the Crack' hoorde, en daarom íets minder een rotdag had.