The Moldy Peaches - The Moldy Peaches (2001)

Me and my friends are so smart, we invented this new kind of art (dart)

Aan het einde van de door ArthurDZ geïnitieerde Moldy Peaches-week moeten we concluderen dat het buiten twee drie-sterren stemmen en een gezellige CSL-avond niet heel veel heeft opgeleverd. Tijdens die avond vond een van de MuMe-vrienden een citaat op Rateyourmusic over deze plaat, zoiets als: 'Everything you hate about The Mountain Goats and hipsters x 10'.

Lollig, en niet helemaal onwaar. Toch wilde ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om wat gedachten te delen over waarom een album met zo'n slechte productiekwaliteit en die zo bol staat van de kinderachtige humor me toch zo dierbaar is.

Misschien ziet niet iedereen die meligheid voor het coping mechanisme wat het in feite (ook) is. Vooral als je bij gym als een van de eersten werd gekozen, enz., kan ik me voorstellen dat het moeilijk te plaatsen is (en ook als dat niet zo is, kan ik begrijpen dat iemand een song als Jorge Regula bloedje-irritant vindt, natuurlijk).

Een paar jaar voordat deze plaat uitkwam, had ik zelf op de middelbare school een bandje met een paar andere outcasts. Hoewel niemand van ons een instrument bespeelde, namen we cassettebandjes vol op met melige nummers waarop we de school en de vulploeg afzeken. We deden zelfs auditie voor de muziekavond, waarvoor we kansloos werden afgewezen. Punk! Lachen!

Toen een paar jaar later deze plaat uitkwam en even een minihype werd (wat een paar jaar daarna vanwege de filmhit Juno opnieuw zou gebeuren) raakte dit dus nogal een snaar bij mij. De schimmelige perziken hadden hetzelfde soort rebelse 'fuck you'-meligheid, met daarin twee belangrijke verschillen: ten eerste konden ze écht liedjes schrijven, en ten tweede durfden ze een soort kwetsbaarheid te tonen waar ik en mijn in zwarte Korn en Nirvana-shirts gestoken vrienden een paar jaar eerder nog niet klaar voor waren. Een song als 'Nothing Came Out' is oprécht droevig, dat er elders ook gezongen wordt over gekke burgers en het downloaden van porno met ene Davo doet daar niets aan af. Die twee schijnbare uitersten versterken elkaar alleen maar, in de oren van iedereen die weet hoe belangrijk humor is om te kunnen omgaan met de vijandigheid die de wereld over je kan uitstorten.

Onlangs werd Adam Green, de mannelijke helft van deze band, veertig jaar oud. De andere Moldy Peach, Kimya Dawson, zette een hartverwarmende felicitatie op social media: 'Mijn leven zou totaal anders gelopen zijn als de twaalfjarige [Green] er niet in was gewandeld en me had gevraagd mee te zingen' schrijft de zeven jaar oudere Dawson. 'Ik was niet dapper genoeg om muziek te maken met mensen van mijn eigen leeftijd, maar hij geloofde in mij en ik in hem [...]'

Muziekblad OOR schreef destijds zoiets als: leuke plaat om een paar weken verslaafd aan te zijn. Eerlijk gezegd had ik in 2001 ook niet gedacht dat er meer in zou zitten dan dat. Toch ontroert deze plaat me nog steeds, ondanks dat er vijf écht goede nummers op staan en misschien nog een handvol aardige. En dan blijk ik die liefde onbewust een paar jaar geleden te hebben doorgegeven aan Arthur, zo vertelde hij me van de week. Het is dus helemaal begrijpelijk dat sommige mensen deze plaat één keer half beluisteren, en het vervolgens met rollende ogen afzetten. Maar het blijkt dat een klein beetje van die positieve energie toch blijft rondstromen, en misschien is het zo dat iemand op Musicmeter deze week voor het eerst 'Who's Got the Crack' hoorde, en daarom íets minder een rotdag had.