Loney Dear - Dear John (2009)

Naar deze plaat ben ik erg benieuwd! De vorige twee, vooral 'Sologne', vond ik zeer de moeite waard!

Pop / Folk uit Zweden, dat klinkt erg interessant! Ben nu de eerste 2 albums aan het proberen: Loney, Noir en Sologne. Vol verwachting klopt mijn hart

Het eerste nummer Airport Surroundings is beschikbaar als download op de website van Polyvinyl.

Ik heb veel vertrouwen in de kunsten van Emil Svanängen en zie uit naar de volledige plaat!

Is deze al echt gelekt? Ik kan niet wachten met luisteren, maar "mijn kanalen" melden nog niets over een leak!

Zo! Gelekt! Het luisteren kan beginnen!

Wel erg wennen, deze nieuwe plaat van Loney, Dear. Het meerdendeel van de nummers op dit album is namelijk erg 'vol' en 'druk'. Veel elektronische geluiden, drumcomputers, gewone drums, klokkenspel, violen, bliepjes en veel achtergrondzang.

De eenvoud van de vorige albums lijkt dus verdwenen. Maar een nummer als 'I Was Only Going Out' komt toch weer in de buurt van eerder werk. Een nummer als 'Distant Lights' weet me erg te raken. Vooral het onverwachte vrouwenkoor, dat ineens om de hoek komt kijken, is een mooi moment. Dat koor is misschien niet erg origineel, maar het is gewoon een mooi pop-nummer!

Naar mijn mening hun beste album tot nu toe. Meer uptempo en voller dan hun vorige werk. Zeker in mijn playlist de komende weken. Ik start op 3,5*

Zeg maar gewoon 'zijn' beste album tot nu toe... al doet het volle geluid inderdaad een 10 koppige band vermoeden...

Stem verhoogd naar 4*, zelfs met kans op meer.
Na een aantal keer luisteren valt het kwartje

Heb dit gezien met Patrick Watson in voorprogramma in doornroosje 4 jaar terug. Loney, dear compleet van het podium gespeeld, het was gewoon zielig. Deze plaat maakt dat niet beter

Dit klikt wel heel erg naar die plaat van Girls in Hawaii van vorig jaar. Maar dan iets meer singer/songwriterachtig...

Valt een beetje tegen, deze nieuwe van Loney, Dear

Noir scoorde bij mij 5 , deze voorlopig 3,5 - te weinig afwisseling en teveel van hetzelfde.

Na het lezen van andere berichten ben ik het eens met Bart - de eenvoud is weg - teveel onduidelijke begeleiding.

Single over vliegveldgeluiden kan mij wel bekoren.
Las ergens dat hij nu Loney Dear genoemd wil worden, dus zonder komma. Die was hij een keer bij het tanken vergeten mee te nemen zonder dat hij er erg in had. Aldus heer Dear...

Een stuk meer in mineur dan de vorige plaat, en dat vind ik wel fijn. Wel altijd weer het zelfde truukje in bombastisch opbouwen; erg treffend omschreven op Pitchfork. Maakt verder natuurlijk niet uit als de muziek gewoon mooi is.

Ik vind de plaat best behoorlijk snel groeien. De eerste keer vond ik het maar een hoop geluid door elkaar. Ik ging er dan ook vanuit een akoestisch folkplaatje te ontdekken...

Best leuk allessinds, ik moet de lyrics er maar eens bijhalen.

En jawel, hij groeit naar 4,5*
Dit is tot nu toe het beste album van 2009 voor mij. Geen slechte nummers op dit album, met Summers als uitschieter. Geweldig album!

Zelfde hier, al zou ik als favoriet ook nog Violent toevoegen

Deze plaat klinkt fantastisch! Kende alleen hun vorige, die ook goed vond, maar dit klinkt zoveel origineler. Doet me soms denken aan de laatste van Midlake, ook dat dreigende en monotone achtergrondgeluid.

Heb Loney Dear afgelopen zondag zien spelen in Kopenhagen. Geweldige, aanstekelijke muziek. Heel divers. Met name de nummers van dit album blijven nog dagen in je hoofd zitten.

Voor alle (mede) fans.
Probeer ook eens de albums The Year of River Fontana en Citadel Band, met name de laatste doet weinig onder voor de drie latere albums.
Het wordt misschien wel een probleem om ze te bemachtigen, zelf heb ik ze na het -overigens geweldige- concert gekocht.
Mocht je nieuwsgierig zijn en niet binnenkort een van de concerten bezoeken kan je ze geloof ik bestellen via de Loney Dear website.

Volgens mijn Itunes heb ik 'Violent' de afgelopen 2 dagen 20 keer geluisterd.
Het lijkt alsof het hele album na het concert nog een extra laag heeft gekregen.
Mijn probleempjes met 'Everything Turns To You' en 'I Got Lost'
zijn als sneeuw voor de zon verdwenen terwijl 'Summers', 'Harsh Words', 'I Was Only Going Out' en met name 'Violent' (zo ontzettend goed) zijn uitgegroeid tot de crème de la crème van mijn Ipod.
Ik durf al wel met enige zekerheid te zeggen dat dit mijn nummer 1 van 2009 gaat zijn, en onder voorbehoud... Loney Dear misschien wel mijn favoriete band.

Ik zag deze in het ' wat draai je nu ' topic (door Mjuman gepost). Ik was wel getroffen door de hoes, met daarop immers de moeilijkst verkrijgbare plaat die er is.

Voyager - Golden Record - voyager.jpl.nasa.gov

Eenmansband Loney dear melancholiek en orkestraal

Veruit het onbelangrijkste nieuws dat de plaat Dear John oplevert is dat Loney, dear zijn komma is kwijtgeraakt. De Zweed Emil Svanängen gaat voortaan als Loney dear door het leven. Waarvan acte.

Veruit het belangrijkste aan deze plaat is dat die een volwassen geworden muzikant laat horen. Loney, noir was ook al een topplaat, maar Dear John overtreft die nipt. De muziek klinkt voller, het tempo ligt hier en daar wat hoger, Loney dear is definitief hobbyist af. Waren zijn eerdere platen oorspronkelijk nog bedoeld voor vrienden en bekenden en pas later op een volwaardige CD gezet, Dear John is een plaat van een reeds breed gewaardeerde artiest.

Hij lijkt op deze plaat iets meer te durven. Under a silent sea is daarvan het treffendste voorbeeld. Het is weliswaar traditioneel opgebouwd, zoals we van de Zweed gewend zijn, langzaam naar een explosie werkend. Maar die explose is meestal nog ingetogen, maar op dit nummer leunt Loney dear nota bene tegen de trance aan. Dat is, getuige de voorzichtiger voorgaande platen, een onverwachte wending.

Loney dear is een eenmansproject. Hij nodigt op deze plaat een enkele andere muzikant uit, waarvan Andrew Bird als violist op I got lost de bekendste is. Maar Loney dear klinkt niet als een eenpitter. En daar zit de wonderlijke kracht van zijn muziek. Hij is in staat de suggestie wekken alsof hij een hele band om zich heen heeft, en soms zelfs een heel orkest. Want deze plaat is boven alles vooral heel orkestraal.

Dat hij alleen werkt, is wel te horen in de composities. Net als andere eenmansprojecten die verder gaan dan zingen en gitaar spelen, bouwt ook Loney dear lagen muziek op elkaar. Hij werkt in loops waarbij het steeds een nieuwe loop van instrumenten toevoegt. Zo komt een nummer ieder keer in stapjes op gang en wordt dat ook vaak weer in vergelijkbare stapjes afgebouwd. Het spannende in deze manier van werken is dat (bijna) elk nummer naar een heerlijk hoogtepunt toewerkt. Risico dat om de hoek ligt is de verrassing op den duur weg is. Op deze plaat heeft Loney dear daar nog absoluut geen last van overigens.

Doordat hij werkt in laagjes muziek, zit er veel herhaling in de liedjes. Dat repetetieve doet nogal eens aan Philip Glass denken, zoals ook de muziek van Sufjan Stevens wel eens die invloed laat horen, al is hij toch meer de man van refreintjes en coupletjes. Verder heeft Emil Svanängen een prachtige, hoge stem, waarmee hij zijn liedjes een melancholie sfeer meegeeft. Wanneer die melancholie dan raakt aan de extase van zo'n muzikaal hoogtepunt gaandeweg een song, dan gebeurt er iets moois. En zijn kracht is dat hij dat 'moois' bij elk nummer weer weet te herhalen. Zo ontstaat een aanstekelijk album waar je maar geen genoeg van kunt krijgen.

Mooi stuk Martin, volledig mee eens. De boel wordt in veel nummers echter wel volledig dichtgetimmerd, elk rustig hoekje wordt nog een nieuw geluidje, koebelletje, pingeltje, viooltje ingedrukt. De hele CD luisteren is me nogal zwaar, hoewel echt alle nummers goed zijn. Deze man is echt een tovenaar, ongelooflijk dat je dit in je eentje in elkaar draait, daar neem ik de pet diep voor af.

Openingsnummer, Violent en Under A Silent Sea zijn ruim favoriet, de drie 5*-nummers die de eindscore voor mij op een 4.5* brengen.

Goeie muziek is dit,het doet me denken aan 'Novastar' maar dan 100x beter zeg maar.

Gisteren live gezien op een kleinschalig festivalletje in Deventer, slechts een handvol mensen kende de band, maar de overige 100 man werd moeiteloos gewonnen. Ze speelden "I was only going out" als openingsnummer en dat werd ter plaatse 1 van mijn favoriete nummers ooit, die opbouw waar de band/man op de cd's al fameus mee werd kwam daarin ZO akelig goed uit de verf. Alles klopte, drumlijntje nog iets ingewikkelder dan op plaat, 3-stemmig gezongen, wauw. begin september op 5 podia in nederland, gaat dit zien!

Dat ga ik volgende week in Utrecht dan ook voor de tweede keer doen.
Lowlands was geweldig, maar ik heb er niks gezien dat aan het optreden van Loney Dear in Doornroosje kon tippen (Nee, Bon Iver niet,Grizzly Bear niet, Patrick Watson niet en ga zo maar verder).
Ik zou iedereen die volgende week nog de tijd heeft om een van de concerten te bezoeken dan ook willen aanraden nog een kaartje te kopen.

Eerlijk gezegd weet ik nog niet hoe enthousiast ik over dit album ben. Het doet me in ieder geval in eerste instantie minder dan Loney, Noir dat deed. Nu 3*

Grote verschil is het, mijns inziens, overmatige gebruik van elektronische toevoegingen. Deze waren bij Loney Noir ook wel aanwezig, maar opereerden veel meer op de achtergrond. Nu is elektronische pop/rockmuziek wel oke (Postal Service, Styrofoam) maar ik had liever gezien dat Loney Dear dichter bij de folkroots gebleven was.

Maar goed, Dear John is zeker vernieuwend en absoluut geen slecht album. Dat een artiest zich ontwikkelt is nooit verkeerd. Betekent vaak echter wel dat sommige fans een beetje afhaken, en dat er nieuwe fans bijkomen.