Kid Spatula - Full Sunken Breaks (2000)

Paradinas' commerciëlere project, al blijkt dat hier redelijk relatief te zijn. Er staan wat rustigere tracks op, maar het gamma is toch lekker breed. In ieder geval een stuk beter dan "Spatula Freak".

"Dirtwah" is in ieder geval een geniale opener. Geen moeilijke IDM of ingewikkeld geneuzel, maar een simpele en effectieve melodie bijgestaan door een aangenaam ritme. Het geniale zit em in het voicesample werk (doet wat aan The Fear denken) en het prachtige waveje. 't Zou bijna pop kunnen zijn ... was het maar pop. "Come On Board" is een prachtig happy nummertje. Werkelijk fantastisch melodietje bijgestaan door wat simpele ritmes en mooie waves. "Nordy" begint als een potentieel SNESnummertje, maar knalt er halverwege (en voor het eerst) wat complexere ritmes bij. Voorbode van wat "Hard Love" brengt, want het is even gedaan met het happy gedoe. De leuke melodieën blijven, maar een stuk complexere ritmes vormen nu de basis. Bij momenten breakcore achtig (en kwalitatief), bij momenten wat zachter wanneer de melodieën opduiken. Overheerlijke track. "New School Bike" is een tradionele IDM track, aandacht op de ritmes dus en de melodische elementen wat meer op de achtergrond. Goed, maar beduidend minder dan de eerdere tracks. Zo ook "Epic Blusta". Slecht is het zeker niet, maar een beetje zagerig wel. "Otdok" is een wat vreemd muzikaal intermezzo dat ook niet kan overtuigen. Rondvliegende piano die wat vreemde dingen uithaalt. Mjah ...

Jammer van het dipje, en hoog tijd om het album even een andere draai te geven moet Paradinas gedacht hebben. "XXX" is vet. Stevige break/noizecore, lekker distorted en hard, en coole voice samples. Om de menigte even te laten bekomen volgt "Dancing Demons", track in de stijl van de eerdere nummers. Leuke, jolly electronic die geen vlieg kwaad doet en blij en zomers aanvoelt. "Milk Bottle Tops" is wat rustiger en sferischer. Waves nemen het voortouw, met lichte melodieën en enkele zeer aanwezige ritmische samples. "Another Fresh Style" is extreem poppy, misschien net iets voor mijn gevoelige oortjes. Helemaal op het laatst wordt het ritmisch wel wat leuker, maar verder iets te mager. "Manfright" is terug een stuk steviger, al gaat het hier maar om een ritmisch intermezzo. "Beaver" en "Snorkmaiden" passen weer in het rijtje happy tracks thuis en houden het album leuk en fris. "Jar Jar Binx" is een soort van opvolger van "The Fear". Zelfde stem, zelfde effecte en een gelijkaardige uitwerking. "The Fear" is beter, maar op zich ook een zeer leuk liedje.

Het niveau topt weer met "Qisope". Een prachtig instrumentaal trackje. Hemels, gevoelig en subtiel, ook dat kan Paradinas. "Not The Fear" is een remix van "The Fear" (tegen beter weten in ), leuk gedaan maar weet ook weer het origineel niet te evenaren. "Kid Spatulet start met een dronken wave, maar het nummer evolueert al snel naar weer een fris, zomers nummertje, welke toch wel het grootste aandeel op dit album vormen. "Hill Street Blues" is een zeer cool intermezzotje. Trippy sampletjes waar een zeer grappige melodie mee gevormd wordt. Afsluiten doet Paradinas met een harde track. Stevig gedistorte melodie en basses, met daaronder een stevig hectisch piepend riedeltje. Coole afsluiter.

Veel variatie dus, met overwegend frisse en leuke tracks, enkele dipjes en enkele stevige knallers. Stond op 3.5*, ik doe toch maar 4*, verdient dit album zeker. Aanrader voor alle µ-Ziq fans (wiens stemmen hier vreemd genoeg allemaal ontbreken, dit hoorde toch het commerciëlere project te zijn ?).

Dan toch maar even stemmen hè

Enige minpuntje hier is dat het allemaal wat onevenwichtig is. Het Drukqs-effect; Hellfish-achtige ritmes (Hard Love) worden afgewisseld met heerlijk opgewekte µ-Ziq ritmes (Epic Blusta), die al snel worden opgevolgd met industrieel gekraak als in "xxx". Beiden zijn geweldig uitgewerkt hier, maar het is meteen ook wat lastig om het album als één geheel te beluisteren.

Maar daar kan ik moeilijk zwaar aan tillen eigenlijk.. over het algemeen toch een steengoed album dat al m'n favoriete aspecten van electronische muziek in één klap vertegenwoordigd.

Ja, dit album heeft een erg mooie grote variatie binnen de idm.
Hoe aanstekelijk is die Hard-Love wel niet.