Karla Bonoff - Karla Bonoff (1977)

Hé, nog geen berichten geplaatst bij dit prachtige album?
Karla Bonoff, niet zo heel erg bekend, maar wat kan ze prachtig zingen! En de meeste songs zijn door haar geschreven, sommige zelfs gecovered door Linda Ronstadt.
Wat opvalt bij haar zang is de warmte die ze uitstraalt, een genot om naar te luisteren. Onbegrijpelijk dat ze niet echt was doorgebroken in de muziekwereld.
Een 4.0 geef ik voor dit album!

Ja, eigenlijk een perfecte plaat van een zeer sympathieke singer-songwriter uit de Californische hoek, kristalhelder gezongen en gespeeld met medewerking van diverse kopstukken uit die sien (Eagles, Linda Ronstadt, Andrew Gould, J.D. Souther). Naast covers door Linda Ronstadt is Home ook door Bonnie Raitt uitgevoerd. Inderdaad op merkwaardige wijze nooit echt groot geworden, maar liefhebbers van voornoemde artiesten moeten hier toch eens naar op zoek gaan.

Ik ben bij dit album uitgekomen doordat Dusty Springfield het prachtige nummer Lose Again covert. Het openingsnummer klinkt alvast ook veelbelovend.

Wat ik nu zeg klinkt alsof de rest niet zo best is, en dat dus absoluut niet zo (mijn waardering: 4 1/2 ster), maar dat openingsnummer is wel meteen ook het dramatische hoogtepunt van de plaat!

Die indruk heb ik na de eerste luisterbeurt ook. En wat me weer opvalt is dat ik Dusty Springfield Lose Again veel beter vind zingen. De instrumentatie is dan weer niet altijd even geslaagd.

Dusty, Live at the Albert Royal Hall

Tja, Dusty Springfield heeft nou eenmaal een dijk van een stem, en Karla Bonoff klinkt vaak wat iel en kwetsbaar (in de slechte zin des woords), maar de intimiteit vergoedt veel bij haar.

Wel schattig vind ik hoe Dusty het nummer inleidt. Een beetje mompelend dat ze graag de eerste was geweest die dat nummer zong. En opvallend hoe ze bijna achteloos een grandioze zangprestatie neerzet. Maar dat breekbare waarmee Karla haar eigen nummer zingt heeft ook wel wat.

Karla Bonoff is muzikaal het zusje van Linda Ronstadt en na een periode op de achtergrond gewerkt te hebben debuteerde ze met dit album in 1977. Die schaduwrol vervult ze hier ook wel een beetje. Ze is een tikje schuchterder en minder zelfverzekerd dan de door de wol geverfde Ronstadt. maar dat staat haar juist goed. Ze heeft een prachtige stem, naturel, en haalt geen kunstjes uit.
Het was 1977 en eigenlijk helemaal geen plaat om in dat jaar mee te debuteren. De countryrock waarin ze hier haar element heeft gevonden was juist op de terugtocht.

Het is een goed doortimmerde productie, met grootheden als Russ Kunkel en Michael Botts op drums, Andrew Gold hier en daar op gitaar of toetsen en vocale bijdragen van Glenn Frey en J.D. Souther.

Gezegd moet worden dat dit debuut ook meteen het beste album van mevrouw Bonoff is. Ze raakte hierna de richting een beetje kwijt, ik denk mede omdat dit genre aan het verdwijnen was en een hardere rockgerichte stijl niet bij haar paste.

Prachtige plaat, indrukwekkend, sober gezongen. Prettige, melodieuze countryrockers zijn I Can't Hold On en Flying High. Even slikken doe ik o.a. bij Rose in the Garden, Lose Again en If He's Ever Near. Kippenvel komt spontaan op bij Someone to Lay Down Beside Me, een nummer dat Bonoff eerder door Linda Ronstadt liet zingen. Welke versie is beter? Ik zou zeggen: Karla zingt haar eigen nummers zelf het beste.

Ondanks het verdwenen decor van de jaren '70 countryrock heeft dit album de tijd goed doorstaan. Het verveelt geen moment, de kwaliteit van de nummers en de productie is van een zeldzaam hoog niveau. Ik hoor dit graag.

Goed werk van het Nederlandse label Music On CD om dit debuut nogmaals uit te brengen.

Ik vind de live-versie van Lose Again door Dusty Springfield toch beter dan die van Bonoff zelf eerlijk gezegd. Dusty is volgens mij ook best onzeker en schuchter. Dit dan in het uitvoeren van muziek overstijgen is wat in mijn ogen een artieste groot maakt. Bij Karla Bonoff blijft dat helaas wat achterwege en dit album vind ik dan ook niet meer dan aardig.

Die van Dusty Springfield ken ik nog niet. Ga 'm zeker beluisteren. Verder vind ik dat Karla een mooie stem heeft zonder dat het er dik bovenop ligt. Ze zet niet aan, blijft zichzelf. En dat waardeer ik.

Op het spoor gekomen door de nummers van haar die op "Hasten Down the Wind" van Linda Ronstadt staan. Dat zijn gelijk ook wel de mooiste nummers van dit album en de uitvoering van Linda Ronstadt vind ik ook net iets beter. "Hasten Down the Wind" is afwisselender en daarmee als geheel sterker. Desalniettemin mooie plaat en fijn op af te toe op zetten. Hoort zeker thuis in iedere late 70's countryrock collectie.
3,5*

wellicht geen klassieker als "Simple Dreams" of "Prisoner of Disguise" van collega artieste Linda Ronstadt, maar dan toch wel een semi-klassieker, dit debuut album uit 1977 van de inmiddels 71-jarige Amerikaanse singer/songwriter Karla Bonoff, afkomstig uit Santa Monica, Los Angeles. zij was/is alom gerespecteerd door haar collega's vanwege haar kwaliteiten als songwriter. van dit album werden tracks 1) "Somebody to Lay Down Beside Me" en 9) ΅Falling Star" gecoverd door Linda Ronstadt. 4) "Home" werd prachtig door Bonnie Raitt gecoverd en 6) "Isn't It Always Love" schreef zij voor country zangeres Lynn Anderson.

een tijdloos album met fraaie West Coast country-rock met stuk voor stuk sterke melodieën, of het nu midtempo nummers zijn als "I Can't Hold On", "Isn't It Always Love" of piano ballads als "Lose Again" en "If He's Ever Near".
het is genieten geblazen met o.a. de gitaarpartijen van de destijds veelgevraagde sessiemuzikant Waddy Wachtel. gelukkig overheersen de strijkers niet. haar beste album. beter zou het niet worden.

album werd geproduceerd door Kenny Edwards
Recorded at the Sound Factory, Los Angeles, California

de muzikanten op dit album:
Russ Kunkel/John A. Ware/Michael Botts: drums
Leland Sklar: bass
Waddy Wachtel: electric guitar
Karla Bonoff: piano, acoustic guitar
Steve Forman: percussion
Andrew Gold: lead electric guitar, piano, acoustic guitar, clavinet, harmonium
Kenny Edwards: acoustic guitar, mandolin, bass, electric guitar
Emory Gordy Jr.: bass
Dan Dugmore: steel guitar
Greg Ladanyi: finger cymbals
Jai Winding: piano
Andrew Gold/Kenny Edwards/Linda Ronstadt/Brock Walsh/Wendy Waldman/Glenn Frey/John David Souther: background vocals