Johnnie Ray - The Big Beat (1957)

Dit lijkt wel een hobbyproject van Johnnie Ray zelf te zijn, want naast een paar gebruikelijke up-tempo-nummers waar hij zijn enthousiasme en zijn timing voor swing bij kan inzetten, bevat deze plaat eigenlijk voornamelijk nummers uit (of op z'n minst gebaseerd op de akkoordenschema's van) de blues, inclusief twee nummers die ik voornamelijk met B.B. King associeer (How long how long blues en Everyday I have the blues). Natuurlijk wordt het allemaal wat gepolijster en radio-vriendelijker door de toevoeging van blazers, ontspannen pianoloopjes en koortjes (en de afwezigheid van een hoofdrol voor gitaar), en door de gelikte arrangementen van Ray Conniff en Ray Ellis is de driekwartsmaat hier vaak eerder wiegelend dan duister, zodat Ray op bijvoorbeeld Everyday I have the blues bijna lijkt te geníéten van de blues, maar dat neemt toch niet weg dat dit als geheel een aparte plaat van een top-40-zanger met af en toe een lekker rafelig randje is.
        Hoogtepunt is Lotus blossom, hier gebracht als een prachtige romantische ballade met een ijle vrouwenstem, een jazzy trompet en een incidentele gitaar, maar in werkelijkheid schijnbaar een nummer over het gebruik van marihuana voor wie liefdesverdriet heeft – ik ben benieuwd of de studiobazen indertijd van die subtext op de hoogte waren. Merkwaardig genoeg werden er van dit album geen singles uitgebracht, terwijl Ray toch een paar maanden eerder nog een Amerikaanse nummer-2-hit had met Just walkin' in the rain.
        Nu verkrijgbaar als een uitgave van Hoodoo Records uit 2014, samen met Ray's complete titelloze debuutalbum uit 1952 plus zeven bonustracks (inclusief de hits Cry [Ray's "signature song", USA #1] en Such a night [UK #1]), met prima geluid en een aardig boekje met zeer gedetailleerde credits (waar het in dit soort re-releases nog wel eens aan wil ontbreken). Alleen al vanwege het swingende duet met Frankie Laine in de gospel Up above my head (I hear music in the air) een aanrader.