Michael Hurley - Armchair Boogie (1970)

Ik heb deze plaat inmiddels een aantal keer helemaal kunnen beluisteren via mijn gloednieuwe Spotify-account. Hoera voor de moderne tijd, hoera voor de oudbollige muziek.

Hoewel ik de topwaardering van Social_Mask een beetje geflatteerd vindt, zou deze man inderdaad best wat meer aandacht mogen krijgen, zeker gezien de hele volksstammen die dwepen met iets als de soundtrack van O, Brother, Where Art Thou.

We vinden hier 14 sympathieke Amerikaanse folkliedjes, laverend tussen melancholie en meligheid. Ongewassen muziek, stinkend naar zelfgestookte whiskey. Af en toe had het wel iets urgenter gemogen, maar langzaam maar zeker kruipen liedjes als The Werewolf, Sweedeedee en Light Green Fellow onder de huid, met hun rauwe eerlijkheid, schalkse knipoog en verrassend sterke melodieën.

Een meesterwerk zou ik het nog niet willen noemen. Veel afwisseling zit er niet in, en veel van de charme van deze opnames drijft op een soort vagabond-romantiek die toch wel het leukste is als je zelf enigszins in de olie bent. Mijn waardering zweeft nu ergens tussen de 3,5 en 4 sterren, maar voor liefhebbers is dit een aanrader en ik ben in een goede bui, dus hierbij vier sterretjes en een heuse recensie.

Hier ga ik nog wel een aantal keer van genieten, drankje bij de hand en zingend in canon met mijn innerlijke weerwolf. Zo'n brave jongen ben ik dus ook weer niet.