Otis Rush - Mourning in the Morning (1969)

De naam is me niet helemaal onbekend,misschien ooit gehoord in samenhang met Stevie Ray Vaughan maar toen ik onlangs het fantastische nummer Working man tegen kwam op een verzamellijstje besloot ik me toch eens wat meer te gaan verdiepen in de blues gitarist uit Philadelphia, Mississippi die in 2018 op 84 jarige leeftijd overleed.
Of Otis Rush echt een grootheid is binnen het genre is me niet helemaal duidelijk.Gezien zijn collaboraties met gitaristen als Eric Clapton en Albert King ben je geneigd te zeggen van wel maar vanwege het aantal berichten hier bij zijn debuutalbum Mourning in the Morning (1969) kun je dat weer in twijfel trekken.
Hoe dan ook zijn stijl en sound,die me wel wat doet denken aan Magic Sam en mede schijnt hebben te verkregen door als linkshandige gitarist op een rechtshandige gitaar de snaren niet te hebben veranderd,spreekt me wel aan.Er zit een flinke scheut soul in zijn muziek en ook zijn krachtige stem bezit een gelijkaardige passie.
Op Mourning in the Morning levert dat elf uitstekend geproduceerde songs waarin redelijk wat variatie zit en voor het merendeel van een hoog niveau zijn.Blues legendes Mike Bloomfield en Nick Gravenites zorgden voor het mooie heldere geluid waarbij de gitaar van Otis Rush werkelijk fenomenaal in de mix zit.Beiden waren ook verantwoordelijk voor de meeste songs,waaronder hoogtepunten als Reap What You Sow en mijn eerste zeer aangename kennismaking Working man.Andere uitschieters zijn onder meer de prachtige,door B.B. King geshreven ballade Gambler's Blues,My love will never die en het van Chuck Willis afkomstige Feel so bad.
Op de twee iets mindere broeders,My Old Lady en het slotakkoord Can't Wait No Longer na is het allemaal hoogstaand Blues/Soul materiaal waarmee Otis Rush hier voor de dag komt,iets dat wat mij betreft Mourning in the Morning toch wel erg dicht bij een klassieke status brengt.