Oregon - Beyond Words (1995)

Niet mijn ding, te popie jopie.

Het zal best goed in elkaar zitten echter totaal niet mijn smaak Heb de laatste nummers snel doorgesapt. Daarom ook geen verdere beoordeling

Probeer deze dan eens, pretfrit.

jawel...die klinkt stukken beter

Beetje een tegenvaller, zeker binnen het ouvre van Oregon.
Te veel gewriemel op syths en erg langdradig van opbouw.
De beste nummers zijn eigenlijk diegenen waar Paul McCandless niet al veel meedoet en als hij niet op z'n EWI (blaas-synth) staat te pielen.
Wat het meest mist is percussie, dat is toch altijd een belangrrijk deel van de Oregon sound.

Het lukt mij helaas niet om voorbij de dikke deken van kitsch te luisteren. Slijmerige derrie gelijk een paling in de bekende emmer snot.

Ik was er al een paar keer aan begonnen zonder het einde te halen. Vandaag bij t joggen op mn gemak bijna tweemaal helemaal gehoord, en nu weet ik t zeker: dit is t niet voor mij.
Instrumentaal is het allemaal nog goed te doen, al dwaalt mijn aandacht ook wel af en ik krijg bij de sax op enkele punten associaties met pauze-muziek à la Fausto Papetti. Ritmisch vind ik het bij veel stukken aan de logge kant, ook bij de meer experimentele stukken aan het einde. Dat maakt al met al dat ik de meer melancholische stukken (tracks 3 en 6) nog het aardigst vind. Inderdaad wat kitscherig/popi (refererend aan eerdere commentaren van pretfrit en we tigers), maar ik zit daar niet zo mee. Toch zit daar ook bij mijwel een grens aan: bij The Silence of a Candle was ik de eerste keer toch even bang dat Lionel Richie zou invallen (´Hello´)

heb deze plaat nu een paar keer beluisterd, maar het weet me niet te raken. Het klinkt technisch prima. Maar ik mis een soort inhoud.

Oregon, zoals we het hier horen, is een soort fushionband die voor mij het dichtst in de buurt komt bij Weather Report, of toch hun latere albums. Ondanks het erg hoge kitsch-gehalte en de totaal smakeloze klankkleur, horen we af en toe een geslaagde solo passeren; momentopnames die aangeven dat de muzikanten wel degelijk een bepaalde bezieling aan de dag leggen, in combinatie met een duidelijke beheersing van hun instrument.
Om die reden vind ik het ook moeilijk om er een score op te plakken: het klinkt allemaal goedkoop ("supermarktjazz"), maar volstrekt verwerpelijk is het evenmin. En omdat frank zo'n lieve kerel is, krijgt dit jazz-album (dat vanaf heden nimmer nog het daglicht zal zien ten huize unaej) toch het voordeel van de twijfel.

Haha, dankjewel unaej. Maar je mag stemmen wat je wilt; sowieso al, maar nu zal ik me nog minder gauw gekwetst voelen als er laag gestemd wordt, aangezien ikzelf ook niet helemaal wist wat ik met dit album aan moest.

Dan vraagt men zich natuurlijk af waarom ik dit als JAvdW gekozen heb. Zoals ik al in het betreffende topic heb aangegeven, heb ik dit vooral gedaan omdat deze het minst bekend was van de albums die ik in gedachte had. Maar ik was stiekem ook wel benieuwd wat andere mensen hiervan zouden denken, aangezien ikzelf de genialiteit er niet zo erg van inzag, terwijl er toch minstens één iemand (namelijk de reviewer van Allmusic) was die dat wel deed.

Dus wat vind ik er nu van? Er zijn mooie stukjes muziek te vinden op dit album; ik vind vooral Pepé Linque leuk met die gezellige baslijn en die blazerssolo. Maar over het geheel genomen beklijft er weinig. Ook het meer experimentele einde wil me niet bekoren.

Voor degenen die nu teleurgesteld zijn: probeer vooral de tip van Paalhaas eens; Oregon kan het wél, zo blijkt. Maar dit album krijgt een 3*; ook van mij.

De synths liggen me niet echt. Het is zo'n goedkope glans dat aan het nummer gegeven wordt. Ik leg in ieder geval te snel de link met plastiek en game-boy achtige geluidjes.
Verder zitten er soms goede stukken in waar dat vorige niet te horen is. Goede muzikanten op zich maar het geluid van sommige instrumenten is niet mijn ding.

Mij klinkt het ook te ecologisch verantwoord in de oren. Op zich niet onaardig om te zien in de winkel (alhoewel de hoes dan weer ff buiten beschouwing valt) en het idee is ook vast goed, maar zoals dat gaat met biologisch voedsel: het smaakt goedkoop en je gaat er van stinken. Scusi, niet mijn ding.

Ik stel voor dat we in't vervolg in ieder geval één stem boven de 4 (in ieder geval van de kiezer) hebben want als we dit nog vaak herhalen zal de interesse aanzienlijk dalen.

Volgens mij was dit de eerste en de laatste keer dat iemand een album koos zonder eerst een positief (>=4) oordeel te hebben gevormd.

Erg verantwoord en misschien zelfs wat saai. Geschikt als achtergrondmuziek, want de muziek trekt niet teveel aandacht.

Los van het onderonsje uit 2009, waar een groep jazzliefhebbers schijnbaar een keer los mochten gaan op deze plaat, is er geen bericht op deze plaat. Gezien de lage score en voor Oregon-begrippen toch wel opmerkelijk aantal stemmen, trok deze plaat mijn aandacht.

De band klinkt hier veel lichter en toegankelijker dan dat ze deden op hun roemruchte platen uit de jaren 70. Door het gemis van een drummer, en de veelvoud aan new age-synths valt deze toch wat tegen. Het is echter geen lelijke of slechte plaat. Het is eerder wat saai en voorspelbaar. Het is ook meer een new age-plaat dan een jazzplaat, al zijn er toch flink wat solo's en improvisaties wat de new age niet heeft. Misschien new age-jazz dan?