Oregon - Beyond Words (1995)

Ik was er al een paar keer aan begonnen zonder het einde te halen. Vandaag bij t joggen op mn gemak bijna tweemaal helemaal gehoord, en nu weet ik t zeker: dit is t niet voor mij.
Instrumentaal is het allemaal nog goed te doen, al dwaalt mijn aandacht ook wel af en ik krijg bij de sax op enkele punten associaties met pauze-muziek à la Fausto Papetti. Ritmisch vind ik het bij veel stukken aan de logge kant, ook bij de meer experimentele stukken aan het einde. Dat maakt al met al dat ik de meer melancholische stukken (tracks 3 en 6) nog het aardigst vind. Inderdaad wat kitscherig/popi (refererend aan eerdere commentaren van pretfrit en we tigers), maar ik zit daar niet zo mee. Toch zit daar ook bij mijwel een grens aan: bij The Silence of a Candle was ik de eerste keer toch even bang dat Lionel Richie zou invallen (´Hello´)