Radical Face - Touch the Sky (2010)

Het is nog even wachten op het telkens uitgestelde project The Family Tree met maar lieft 3 albums: The Roots, The Branches en The Relatives.
Om het wachten te verzachten brengt Ben Cooper een EP uit onder de naam Touch the Sky waar het schitterende nummer Welcome Home van het al even schitterende album Ghost een hoofdrol vertolkt aangevuld met 3 nieuwe nummers en een akoestische versie van Glory die absoluut de moeite waard is.
Ja, het is een beetje een allegaartje zo en je kunt je afvragen waarom Welcome Home Son nog even opgepoetst terugkeert, zeker omdat er zo'n groots project op stapel staat.
Je kunt natuurlijk ook gewoon blij zijn met deze EP die het wachten wat aangenamer maakt.
Touch the Sky is heerlijke muziek die doet uitkijken naar de Family Tree albums. Als die niet zo goed zijn als Ghost ben ik een zeer tevreden mens. Tot die tijd geniet ik van dit tussendoortje.

Ben Cooper gaat nooit vervelen. Dit is weer een prachtige EP van Radical Face die ik helaas nergens kan kopen of downloaden. Ik sprak de drummer van de 'band' na het concert in Paradiso, en hij vertelde me dat de EP alleen via iTunes te krijgen is. Iets met rechten. Jammer.

Want wat is die akoestische versie van Glory mooi zeg! Ik denk dat ik hem mooier vind dan de 'originele' versie. Hoewel.... Ze zijn even mooi. Dat akoestische heeft gewoon iets, vind ik.
En 'Doorways' is ook al een prachtig nummer. Ik geloof dat hij die live ook speelde.

A Little Hell doet me niet zoveel, maar The Deserter's Song is dan weer wel mooi. Het lijkt een combinatie tussen Ghost en The Roots. Muzikaal gezien meer naar The Roots neigend, maar de 'omgevingsgeluiden' zoals ze op Ghost ook te horen waren.

En dan de Welcome Home reprise versie. Wat is dat mooi.
Eerst lijkt het er niets mee te maken hebben en tast je in het duister naar een herkenpunt.
Maar dan begint het 'thema', en later komen de drums erbij en de tweede gitaar(?).

Ja, dit is mooie muziek, mensen.

Welcome Home is en blijft een prachtig nummer. Touch the Sky is de subtitel en dat is wat Ben Cooper soms echt kan, ook op deze EP. Wat volgt is een prachtige akoestische versie van Glory en dat terwijl ik niet zo van het akoestische ben. Dan volgt een absoluut hoogtepunt: het ijzersterke Doorways. Dat heeft iets van the Arcade Fire: aan de hand van een mooie piano loopt het nummer vol emoties door en door.

Het slome A Little Hell vind ik ... heerlijk sloom. The Deserter's Song heeft een mooi intro. Het vervolg vind ik melodieus wat minder, hoewel het refrein er wel weer mag zijn. Toch is dit meer een b-side. Gelukkig is er tot slot de fraaie Welcome Home reprise.
Alles bij elkaar kan je als je Radical Face kan waarderen, deze EP beter niet missen.