The Only Ones - The Immortal Story (1992)

Prima verzamelaar in rare lelijke hoes. Heb hem omgedraaid in de jewelbox, want mooie foto op achterzijde inlay.

Bedankt voor de tip! Sluit me overigens aan bij de mening dat dit een prima verzamelaar is van The Only Ones. Onderschatte band!!

Inderdaad zeer onderschat, 5 sterren plaat Even serpents shine is hun meesterwerk
PP was toch wel een groot talent.
Ik heb een top 10 van deze eeuw anders zou Serpents er ook in staan.

Peter Perrett zingt zó lijzig (zeg maar gerust lethargisch) dat het me elke keer weer verbaast dat hij zijn zangmelodie nog binnen de regel weet af te ronden (laat staan op tijd kon komen voor bandrepetities of optredens). Schijn bedriegt, want als deze plaat íéts duidelijk maakt is het wel dat hij een uiterst gefocuste songschrijver was, en anders hielden zijn slimme sologitarist en zijn oerdegelijke ritmesectie hem wel bij de les. Spijtig genoeg werd diezelfde focus na drie in commercieel opzicht weinig succesvolle platen verlegd naar de heroïne en stierven The Only Ones een roemloze dood. Onbegrijpelijk dat ze in de 40 jaren nadien nooit herontdekt zijn, want van een band die nummers als The beast, Another girl another planet en Big sleep kan voortbrengen zou je toch verwachten dat een latere generatie ze wel ergens oppikt, maar dat lijkt vooralsnog niet te zijn gebeurd.
        Ik heb deze band altijd geassocieerd met de Buzzcocks, en dat is ook wel begrijpelijk: opgekomen tijdens de punk maar duidelijk niet in dat sjabloon passend, eenzelfde bezetting van een charismatische frontman met twee gitaren plus bas en drums, jammer genoeg niet zo succesvol als je op basis van de kwaliteit zou mogen hopen, en na drie elpees vol puntige alternatieve popsongs van drie minuten er een punt achter gezet. (Op YouTube staat nog een video van Perrett die bij het herdenkingsconcert van de Buzzcocks voor Pete Shelley in juni 2019 Why can't I touch it zingt.) Waar de bands essentieel van elkaar verschillen is dat Shelley vaak zijn hart (of beter gezegd een lief klein hartje) op de tong droeg, terwijl Perrett meer een soort Newyorkse verveling in de trant van Lou Reed etaleerde, met songs waarin de ironie en het wantrouwen vaak op de loer liggen en de humor altijd zwart is. Beide bands hadden beter verdiend.

Naar aanleiding van bovenstaande post dit album weer eens gedraaid. En dat viel me bijzonder mee.

Ik heb de Only Ones via dit album leren kennen. Daarna heb ik de drie reguliere albums gekocht en behoorlijk grijs gedraaid. En ondanks dat ik die albums nog altijd prima vind, geef ik toch graag de voorkeur aan deze voortreffelijke verzamelaar. Heerlijk om die hele trits topnummers van deze band te horen.

Zonde dat ze destijds al, en nu nog steeds, te weinig bekendheid hebben gekregen.