Blackouts - History in Reverse (2004)

Een sterk album van deze tot nu toe nog onbekende band. Dat verbaasde me sterk want het ene nummer wat ik op het internet had gehoord deed meteen mijn interesse wekken. 'It's Clay Again' een typisch post-punk nummer. Maar het trok mijn aandacht door een bepaald muziekinstrument, de saxofoon. Een instrument wat in die tijd niet vaak gebruikt werd. Het voegt een heerlijke sfeer toe die door het hele album voelbaar is. Ik heb het album al enkele malen gedraaid maar ik vind hem iedere keer beter. Later kom ik hier zeker op terug.
Nu wil ik alleen maar zeggen tegen iedereen die dit leest
'luisteren deze plaat!'

De afgelopen tijd het album nog dagelijks enkele malen gedraaid en het wordt alleen maar beter. Naarmate de nummers verstrijken wordt de sfeer steeds wat donkerder, en dat is positief. Vooral vanaf nummer 7 Exchange of Goods, een van de beste nummers van de cd als je het mij vraagt. Heerlijk electric met de postpunk gemengd. Nog een ander nummer wat zeker wat extra aandacht moet krijgen is het nummer 15, The Underpass. Geniaal. Ik hoor sinds enkele luisterbeurten ook vrij veel van Magazine erin terug, instrumentaal gezien. Bij bijvoorbeeld The Idiot lijkt het alsof sommige instrumentlijnen gelijk zijn. (niet negatief bedoeld)

Door de tip van azra heb ik wederom een pareltje aan mijn postpunkketting kunnen rijgen. Ik doe dat wel met gemengde gevoelens. Aan de ene kant voel ik pure blijdschap dat ik weer een album heb met mijn soort muziek, aan de andere kant ben ik wel bedroefd dat deze muziek onze europese oren zo rond 1980 nooit is binnengegolfd. Geen dank dus aan de nederlandse muziekindustrie maar ook blame on me, ik zal wel te weinig naar John Peel cs hebben geluisterd. Maar goed, het blije gevoel overheerst en kudos voor de mumemaatjes!

De titel van het album zegt het al; de geschiedenis in omgekeerde volgorde. Er wordt met hun laatste werk van 1984 begonnen en nummer 15 stamt uit 1979. Ik ervaar precies het omgekeerde van azra. Voor mij zijn de eerste nummers de donkerste en de beste, vanaf nummer 10 vind ik het wat luchtiger worden.

Mijn eerste indruk qua vergelijking was dat het me deed denken aan Theatre of Hate, een van mijn geliefde bands uit die jaren. Maar dat komt voornamelijk door de sax die azra hieronder al noemt. De zang daarentegen brengt bij mij flarden Bauhaus naar boven.

Mijn absolute favoriet is het skapunk nummer, Everglades.

4,5*

Schitterende post-punk dit! Binnenkort ga ik dus op zoek naar deze cd


Ik vind het altijd leuk om uit te vlooien van welke originele singles/EP's de afzonderlijke nummers komen. Een aantal ervan vind ik niet terug op discogs of RYM. Misschien kan jij of azra me helpen? (Mocht dit bv. uitgelegd staan in het boekje bij de cd?).

Het volgende heb ik reeds achterhaald:
- Tracks 14 en 15 komen van de 528 Seconds 7" single (1979)
- Tracks 10, 11, 12 en 13 komen van de Men in Motion EP (1980)
- Tracks 7 en 8 komen van de Exchange Of Goods 7" single (1981)
- Tracks 6, 4 en 5 komen van de Lost Soul's Club 12" single (1983) [bepaalde bronnen spreken van 1985, maar aangezien ze in juni 1985 splitten en tracks 1, 2 en 3 (uit 1984) daar nog ná moeten komen lijkt 1983 me het meest logische].

Blijven over: track 16 (zal dan waarschijnlijk 'previously unreleased' zijn), track 9 (?) en tracks 1, 2 en 3 (uit 1984, maar van welke single/EP?)

Zoek niet langer



Er zit een leaflet bij de CD met een paar songteksten en wat info.


Alles is previously unreleased, alleen bij track 9 staat dat het opgenomen is in 1981, verder geen info. Bij 1,2 en 3 staat 'One afternoon in April 1984' en 16 augustus 1982 bij track 16.

Er staat ook een verwijzing voor verdere informatie naar www.krecs.com.

Hebben jullie deze clip al gezien van Idiot ?

Ja zojuist. Gezellige boel.
Ooit een concert van Coil bijgewoond - daar doet het een beetje aan denken.

Het clipje doet mij ook heel erg aan sommige uitspattingen van deze heren denken

Naast Idiot kan ik vooral It's Clay Again, Writhing, Young Man, Probabilities en Five is 5 heel erg smaken, maar de andere nummers mogen er ook zeker wezen.

Jammer dat dit zo onbekend is en blijft (op RYM ook slechts 21 stemmen), maar zo zijn er nog wel een hele hoop andere onbekende bandjes die beïnvloed zijn door de groten uit de post-punk.

Ze komen ook niet uit de UK, maar wel uit Seattle, USA. Misschien dat dat er iets mee te maken heeft?
Feit is en blijft dat deze nummers allemaal staan als een huis.