Chris Bell - I Am the Cosmos (1992)

Eenzame klasse ,heeft nog bij Big Star gespeeld u weet wel met Alex Chilton.Had een leven vol tristesse en dat straalt af op zijn lp I am the cosmos.You and your sister is bekend geworden later door
This Mortal Coil gezongen door Kim Deal.

intimistisch en schromelijk onderschat meesterwerkje

wat een fantastisch meesterwerk is dit met slechts 19 stemmen so far.....

eigenlijk zijn hier alle nummers goed , uitschieters wat mij betreft het titelnummer , natuurlijk you and your sister, speed of sound en there was light.

de grote mannen van big star zijn er nu beide niet meer ,maar de muziek heeft eeuweigheidswaarde

oh ja en though I know she lies , hoe mooi is dat?


heel mooi

Ik sta er helemaal voor open, idealiter totaal mijn muziek, maar ik hoor de briljantie of zelfs maar de competentie er gewoon niet aan af. Saaie zang, knallende maar oninteressante gitaarpartijen, composities die niet verfijnd zijn, alles heel onhandig gebracht, hier en daar een glimp van een goed idee maar alles tweederangs, en dan heb ik het nog niet eens over dat weerzinwekkende Look up.

Het is inderdaad een heel wisselvallig album, en dat is ook logisch gezien de historie (dit is allemaal samengeraapt en nooit zodanig als coherente plaat bedoeld), maar als je de schoonheid van You and Your Sister niet kan inzien dan heb ik toch wel een heel klein beetje met je te doen. Wat kan eenvoud toch mooi zijn:

All I want to do is to spend some time with you

Eerbetoon door Carice van Houten met Posies, JB Meijers en Jody Stephens aan Chris
You & your sister

You and Your Sister is ook zo mooi omdat Bell en Chilton nog een keertje samen zingen op plaat. Erg mooi en 'I Am The Cosmos' is gewoon een van de beste nummers ooit geschreven. Je voelt zijn pijn bijna! zo mooi

Als je Big Star hebt ontdekt en je wilt nog meer van dat soort muziek, dan is deze van Chris Bell een geweldige aanrader. Essentieel eigenlijk, want ik vind deze compilatie van het werk van Chris Bell beter dan alle solo pogingen van maatje Alex Chilton van Big Star.

Ik ook Heb de plaat op vinyl, wat de prachtige hoesfoto (nog) meer recht doet.

Maar boys eigenlijk is Third van Big Star een soloalbum van Chilton.

Tja, daar heb je ook weer een punt. De bandnaam voor Third had eigenlijk Sister Lovers moeten zijn, niet Big Star, omdat Alex en Jody het niets meer met Big Star te maken vonden hebben. Het is niet helemaal Alex solo, Jody heeft ook zijn bijdrage geleverd aan het album (drums, zang en enkele nummers zijn mede door hem geschreven), zij het marginaal.

Chris Bell klinkt meer als Big Star dan Alex Chilton, dat is nu wel duidelijk. Ik heb wel wat meer met Chilton, maar van beiden ben ik geen echte fan. Bells stem vind ik vaak ook niet mooi. Ik houd niet van dat overdreven, ietwat jengelende stemgeluid ('In the Street' vind ik bijv. afgrijselijk). Gelukkig zet hij zijn stem ook anders in.

'I Am the Cosmos' is wel een heel fraai nummer. Had George Harrison zomaar kunnen schrijven. 'Better Save Yourself' is wel meteen het andere uiterste. Big Star heeft vaak knullige teksten, maar Bell maakt het hier wel erg bont. Dan heb ik het nog niet eens per se over dat Jezusgedram, maar de tekst zelf is al belabberd geschreven.

Net als Big Star is dit me toch wat te middle of the road om écht interessant te zijn.

Nieuwe Deluxe Edition

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chris Bell - I Am The Cosmos, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Chris Bell werd slechts 27 jaar en is één van de minder bekende leden van de 27 Club; een trieste lijst met muzikanten die op hun 27e overleden (met Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse als bekendste leden).

In die 27 jaar maakte Chris Bell gelukkig wel muziek die er toe deed. Chris Bell liep op de middelbare school Alex Chilton al tegen het lijf, maar het duurde even voor ze samen een legendarische band zouden vormen. Chilton beproefde zijn geluk eerst in The Box Tops, maar in 1971 werd in Memphis, Tennessee, Big Star opgericht.

Big Star bestond slechts vier jaar en maakte in die vier jaar drie platen, maar zou een onuitwisbare indruk maken en enorm veel invloed hebben op de popmuziek in de decennia die volgden. De platen van de band mogen als je het mij vraagt in geen enkele platenkast ontbreken.

Chris Bell verliet Big Star al ruim voor het doek viel voor de band. Het spelen van de tweede viool achter de charismatische Alex Chilton beviel hem niet, waarna hij besloot om solo verder te gaan. Zijn solocarrière kwam echter niet van de grond, waarna Chris Bell besloot de popmuziek vaarwel te zeggen. Hij accepteerde een management positie in de fast food keten die in het bezit was van zijn familie (Taco Bell?) en leek verloren voor de popmuziek.

Een paar jaar later kroop het bloed toch waar het niet gaan kon. Chris Bell dook de studio in en stond sporadisch weer op het podium. Tot een echte comeback zou het helaas niet komen. Op 27 december 1978 trapte Chris Bell het gaspedaal van zijn auto net wat te diep in en werden een stuurfout en een boom hem fataal.

De demo’s die hij in jaren ervoor had opgenomen kwamen op de plank terecht en bleven hier tot aan het begin van de jaren 90 liggen. Pas in 1992 verschenen de verzamelde demo’s van Chris Bell onder de naam I Am The Cosmos. De plaat werd uiteraard warm ontvangen door de trouwe Big Star fans, maar verdween vervolgens in de anonimiteit.

Onlangs verscheen een bijzonder fraaie luxe editie van de plaat. De luxe editie van I Am The Cosmos van Chris Bell bevat maar liefst 27 tracks en zet Chris Bell dan eindelijk op de kaart als de grote muzikant die hij tijdens zijn leven maar niet kon worden.

I Am The Cosmos laat horen dat Chris Bell een geweldig songwriter was. Zijn werk heeft uiteraard raakvlakken met dat van Big Star, al is de muziek van Chris Bell over het algemeen wel wat energieker en rauwer. Het is muziek die urgentie uitstraalt en die, direct bij eerste beluistering, memorabel klinkt.

I Am The Cosmos laat zich beluisteren als een grote plaat uit de jaren 70 en doet objectief bezien niet onder voor de inmiddels erkende grote platen uit deze periode. Omdat het voor een belangrijk deel gaat om demo’s, klinkt I Am The Cosmos rauw en ongepolijst en is niet alles even goed uitgewerkt, maar op één op andere manier komt dit de songs van Chris Bell ten goede.

I Am The Cosmos bevat twee schijven vol ruwe diamanten die je zelf mag slijpen. Het zijn vooral energieke rocktracks, maar incidenteel blijkt Chris Bell ook goed voor een hartverscheurende ballad, waarin eenmaal ook vriend Alex Chilton opduikt.

I Am The Cosmos was tot dusver niet veel meer dan een voetnoot in de geschiedenis van de popmuziek, maar na beluistering van de luxe editie van de plaat durf ik wel te beweren dat de enige soloplaat van Chris Bell veel meer is dan dat. I Am The Cosmos is een plaat die zonder dat fatale auto ongeluk in 1978 waarschijnlijk al lang een klassieker was geweest. Veel te mooi om te laten liggen dus. Erwin Zijleman

Dit album blijft toch hartverscheurend mooi.