Ondanks de quasi “perfecte” lengte van een kleine drie kwartier ervaar ik dit album soms als een tamelijk lange zit. Het ligt niet aan de ex-Mercyful Fate gitaristen Hank Shermann en Michael Denner, wat ze spelen, is anders en trager dan bij het glorieuze Mercyful Fate maar je herkent toch hun stijl hoewel deze hier iets directer lijkt. Beiden zijn toch goede muzikanten.
Vermoeiend is de tamelijk zoutloze zang. Tamelijk eigenwijs, tegendraads en experimenteel is toch de muziek met aanvankelijk ongemakkelijk aanvoelende stukken, het vergt een inspanning. Elictizm is het snelste nummer op dit album, vind ik tevens het beste. Twee covers staan hier ook op. Mesmerization Eclipse zou van Captain Beyond zijn en die naam is mij volledig onbekend. Desecration of Souls is een cover van het mij maar al te bekende machtige Mercyful Fate. Natuurlijk kan de wel aardige versie van Zoser Mez niet tippen aan het origineel, laten we ernstig blijven en dit een stille wenk naar het verleden van Hank en Michael noemen. Het toont ook aan hoe de unieke combinatie van zanger King Diamond met de rest van Mercyful Fate een historisch album als Don’t Break the Oath hebben opgeleverd.
In 2008 bracht een Grieks label dit album opnieuw uit met vijf bonustracks: nogmaals Wasteland, Crimson Moon, Another Time, Land of Goshen en Destiny. Ik heb deze enkel op de peecee staan dus ik zou niet weten hoe interessant die bonustracks zijn.