Dan Penn - Nobody's Fool (1973)

”Time / What is time / I only know that I haven’t got any / Used to had plenty / Where did it go?” Ironisch, eigenlijk. Dan Penn is één van mijn favoriete tekstschrijvers. De klassieker The dark end of the street die hij pende, mag met gemak in m’n persoonlijke top 5 favoriete nummers ooit. Het is niet alleen dat nummer, maar tevens veel andere essentiële nummers die hij schreef voor de (veelal) southern soul zangers en zangeressen, waardoor ik oprecht enorm veel respect voor hem heb als een tekstschrijver. Maar uitgerekend voor zijn eigen album, zijn enige album in de jaren zeventig en in ruim twintig jaar tijd, wist hij geen klassieker voor zichzelf te schrijven? Misschien komt het wel omdat hij, zoals hij het zelf al bezong, een gebrek had aan “time”? Dat is toch wel een behoorlijke teleurstelling, voor mij tenminste.

Ik vind dat Dan Penn een prima zangstem heeft, die nergens écht bijzonder wordt, althans, dat laat hij hier niet horen. Ik hoor wél de potentie, maar het komt op deze plaat m.i. niet helemaal mooi uit de verf. Eigenlijk verwachtte ik voornamelijk een soul album, maar met hetgeen we voorgeschoteld krijgen valt dat nog wel mee. Vooral het feit dat uitgerekend een cover, Lodi, het meest soulvolle nummer is, is niet echt een goed teken. Dan is er ook nog wel enige vorm van soul te bespeuren in Raining in Memphis, en het doet me dan voornamelijk denken aan de soul die gemaakt werd in Philadelphia, of anders in Chicago. Verder kan ik ook nog betere momenten vinden in de vorm van de sobere Nobody’s fool en Time, maar daarna houdt het dan ook op. Twijfelgevallen zijn voor mij If love was money en Tearjoint. Ik vind het geen bijzondere nummers, maar vind ze vooralsnog een stuk beter dan wat andere nummers, omdat deze op zich wel aardig aangekleed zijn voor wat betreft arrangement of anders instrumentatie.

Een nummer als I hate you pakt me dan weer totaal niet. Het quasi-poëtische gezwets klinkt in mijn oren toch iets te melig om mooi te vinden. Afsluiter Skin, gebracht als spoken word, moet een anti-racisme nummer voorstellen, maar ik vind hem niet geslaagd. Eerder drakerig, als ik eerlijk ben. Wil je een kritische boodschap overbrengen, dan is dat, vanzelfsprekend, prima, maar dan moet je het ook goed doen. Dan doet dat niet. Hij klinkt verveelt, en dat is jammer. Als hij het nummer door wat meer eigen inbreng zelf wat spannender had aangekleed, had er, denk ik, veel meer ingezeten. Wanneer je de titel Let there be peace leest, denk je net zoiets ergs te verwachten, maar het valt me alleszins mee. Ik ben niet zo’n liefhebber van nummers met dit soort teksten, maar het klinkt tenminste oprecht. Dat is nou net de bedoeling, lijkt me. Ondanks die mening, vind ik het nummer ook niet echt bijzonder, maar zoals gezegd: het is minder erg dan gedacht. Deze drie nummers vind ik grote minpunten op dit album.

Vooralsnog ben ik niet overtuigd van Dan noch zijn debuut. Ik zal het album nog een paar luisterbeurten geven. Misschien dat dan het welbekende kwartje valt, al vrees ik na nogal veel luisterbeurten van niet.

een lichte tegenvaller dit debuutalbum van de levende legende Dan Penn. voor mij niet de country soul klassieker waar die door velen voor wordt gehouden. alhoewel de productie behoorlijk gedateerd klinkt, geeft dit juist ook wel charme aan dit "Nobody's Fool".

Dan Penn schreef mee aan 9 van de 10 nummers, alleen de aanstekelijke CCR klassieker "Lodi" is een nummer van John Fogerty, waar hij op dit album in de vorm van een ballad een prachtige versie van heeft gemaakt.

uitschieters op dit album vind ik de soulvolle ballads "Time", "Lodi" en "I Hate You. ook de iets meer up-tempo nummers "Nobody's Fool", "Raining In Memphis" en "Ain't No Love" bevallen mij zeer.
jammer dat hij dit niveau niet weet vast te houden op de laatste 3 tracks die een goede melodie ontberen. met name "Prayer for Peace" een protestsong tegen de destijds in Vietnam woedende oorlog en "Skin" zijn songs die niet beklijven. "If Love Was Money" op zich een sterke song, wordt naar mijn mening ontsierd door schelle blazers en strijkers.

Dan Penn heeft feitelijk slechts 3 reguliere, solo albums gemaakt. prefereer zijn 2e solo album "Do Right Man" dat pas 21 jaar later verscheen. een veel helderder productie met betere songs, die fris en energiek klinken. zijn derde soloalbum "Living On Mercy" (2020) dat wel erg laid-back is en tegen de mainstream aanzit, beschouw ik als de minste van de 3.

"Blue Nite Lounge" (2007) dat hier op MuMe als zijn derde album staat vermeld, is onderdeel van een demo serie van 5 albums uitgebracht op het label Dandy Records. de overige 4 zijn "Junkyard Junky" (2007), "I Need a Holiday" (2013), "Something About the Night" (2016) en "Prodigal Son" (2022).

Album werd geproduceerd door Dan Penn
Recorded at Beautiful Sounds, Memphis, Tennessee (and some other nice places)