Dead Head - Depression Tank (2009)

Dooie Kop uit Nederland, het mooie Friesland dan nog, speelt loeiharde én loepzuivere Thrash Metal met een zanger die het betere brul- en schreeuwwerk niet schuwt. Aanwezig als naam in het sluimerende onderbewuste van Sir Spamalot (blame it on Belgian beer) maar verder niets mee gedaan, dus weeral een première voor mij in het kader van Het Metal Album van de Week, de zoveelste ontdekking al.
Veelal ben ik nogal streng als het op zangers aankomt, het moet geen genie zijn, het moet passen bij de muziek behalve wanneer dit het volgens mijn woorden brulaapsyndroom betreft: daar zal ik nooit aan wennen. Merkwaardig genoeg vind ik het passen na enkele luisterbeurten wel te verstaan, de eerste keer had ik er weeral last van. Zanger: goedgekeurd.
De muziek is hoofdsplijtend, nekspierenknappend en oerendhard. Soms moet ik aan de gouwe ouwe Slayer denken qua intensiteit van riffs en snelheid ten tijde van Reign in Blood natuurlijk. Gadverdamme, dit vlamt als een TGV en godzijdank houden ze het bij veertig minuten om de ondertussen welbekende redenen. Dat is het nadeel van furieuze intensiteit, het mag niet te lang duren want je wordt compleet murw. Het blijft verderdonderen en een aantal tempowisselingen in het nummer zelf zijn welgekomen.
Hoogtepunten vind ik Cryptocynic, The Swing en Less Than Zero. Daemonique bevalt mij het minst. Dit zal niet iedere week, laat staan zelfs iedere maand door Huis Spamalot donderen maar dit zal ongetwijfeld één van mijn ik-sta-pinnig-en-ik-moet-energie-kwijt platen worden. Goedgekeurd en felgesmaakt, een drieënhalf om mee te beginnen. Wat een geweld uit het liefelijke Friesland.

Edit: deze mensen zijn afkomstig uit Kampen in Overijssel en niet Friesland. Boetedoening en kastijding zijn al besteld.

Sodeju, dit wil er wel in. Ik heb het album Haatland ooit eens beluisterd en dat vond ik maar tegenvallen, maar dit werkje van de heren uit Overijssel doet het toch zeer goed.
De band werkt furieuze snelheid perfect af met midtempo stukken zonder aan snelheid en aggresiviteit in te boeten. De solo's zijn aardig, maar niet bijzonder en de productie is perfect voor deze schijf. Het doet inderdaad zeer denken aan de oude Kreator, maar dat vind ik totaal niet erg.