Mike Pinder - The Promise (1976)

Ben hier eigenlijk wel benieuwd naar, maar helaas is er niemand om me er iets meer over te vertellen. Een album van Mike Pinder kan van alles zijn. Prog, psychedelica, iets richting electronica?

Zal wel iets met godsdienst van doen hebben . One Step Into The Light kwamen we later weer tegen op Octave van The Moody Blues . Inderdaad weinig bekend over dit album .

Geen slechte soloplaat, stammende uit een periode dat het met de hoofdgroep ook niet helemaal top meer liep. In Air zit een stukje vintage Moody Blues (Never Comes the Day) gerecycleerd...

Nooit een bericht bij gezet.

Mike Pinder bracht de minst interessante soloplaat uit van the Moodies tijdens hun rustperiode.

Blue Jays is natuurlijk dikke klasse en de twee platen van Ray Thomas mogen er ook zijn.
Leuke tip zijn ook de platen die Edge met Gurvitz maakte. Maar die klonken meer als Gurvitz-platen dan als iets wat met The Moodies te maken heeft.

Redelijke plaat, die meer dan de andere bandleden elementen uit de Amerikaanse muziek verwerkt. Zo komt Pinder niet met een typische britse plaat, maar horen we hier gospel, blues, jazz en wat americana.

In plaats van de harmoniën die we bij the Moodies gewend zijn, wordt hier gebruik gemaakt van een groep achtergrondzangeressen. Er is ook wat fluit, maar die wordt anders ingezet dan Ray Thomas zou doen. Er is ook geen mellotron, maar meer orgel en piano.

Het is een prima classic rock-plaat die niet vervelend is, maar wel wat MOR klinkt, en zonder zijn zingende bandleden klinkt Pinder als leadvocalist nog aardig overtuigend.

De muzikale verrassingen staan op kant 2, dat als een mini-epic wegluistert en start met een 2-minuten durende instrumental en er is ook ruimte voor een spoken-word. Het sluitstuk klinkt nog het meest als The Moody Blues en valt stylistisch wat tussen Seventh Sojourn en Octave in, en herbergt wat proggy arrangementen en 'stevig' gitaarspel van Steve Backmeier en Jim Dillon. En als enige song op de plaat heeft het mellotron (in de coda).

Eindelijk na al die jaren op lp gekocht. Bedoeld om mijn Moody Blues-collectie zo compleet mogelijk te krijgen. Alle soloplaten horen daar ook gewoon bij. De hoesvoorkant vind ik niet zo heel erg geslaagd. Op de achterkant staat wel een mooie foto van Mike. Hij lijkt daar erg gelukkig.