The Godz - The Godz (1978)

Jippy, gevonden!
De elpee staat al jaren in de kast, maar ik zoek wel de cd. Misschien binnen Musicmeter iemand die 'm voor een zacht prijsje wil verkopen?
Under the table is de klassieker!!!!!!!!
Candy's going bad is de ultieme Golden Earring klassieker en geweldig door hen uitgevoerd! Dat alles maakt de plaat geweldig.
De rest...gewoon vergeten.

Oja...musicmeter...Deze Godz, zijn niet dezelfde Godz van de jaren zestig!

Nou vergeten....de rest is misschien een beetje minder maar vergeten.....

Vandaag deze lp gekocht, 1 Euro.

Album ooit gekocht voor het geweldige Under the table, dat Alfrerd Legarde in zijn Betonuur vaak draaide. Staat ook een geweldige cover op van Golden Earring's Candy's going bad. Naast deze twee topnummers, voor de rest een beetje middelmatige amerikaanse rock. Op vinyl.

Ja Rinus, ik heb precies dezelfde herinneringen aan dit album als jou. De goeie ouwe tijd, Vara's Betonuur op dinsdag met Alfred, KRO's Demo op woensdag met Gerard Kamer. Ik heb daar heel veel leuke en nieuwe muziek gehoord, die ik vaak ook daarna gekocht heb.
In 1997 is deze plaat nog op CD uitgebracht met 8 extra nummers en in 2010 als Remastered-release met de originele 7 nummers.
The Godz bestaan nog steeds - Eric Moore als enige lid aangevuld met een los vast bestand aan muzikanten - en spelen nog steeds. Zie http://www.thegodz.net/.

Under the table is natuurlijk de knaller van dit album. Guaranteed en Gotta keep running zijn een stuk minder. Daar tussenin zitten Go away, Baby I love you, Cross country en natuurlijk de Earringcover Candy's going bad. Cross country bevat wel een erg goede gitaarsolo. En dan heb je Under the table net gehad.

Cross country is een juweeltje met een erg goede lange solo halverwege. Under the table is het bekenste nummers. Rockcandy heeft deze op cd gezet, helaas zonder extra nummers.

Die kant 2 Doet het hem. 3 schitterende heavy rock nummers. Vet gespeeld en mooi origineel uitgesponnen. Als geheel een goede plaat. Geproduceerd door Grand Funk Railroad drummer Don Brewer. Ook een goede band trouwens. Vreemd en heel teleurstellend was dan ook hun 2e LP. Slecht geluid en domme simpele rock n roll nr's. Wist thuis niet wat ik hoorde. Mijlenver van Under the Table.

Mij verging het als menig leeftijdsgenoot. Via Alfred Lagardes Betonuur maakte ik kennis met The Godz en hun schitterende Under the Table. Ik was een jonge fan van Status Quo, maar dit was weer een graadje heftiger. Het nummer nam ik op van de radio, inclusief de stem van de immer praatgrage dj.
Sterk intro, sterke riff en op twee derde die tempowisseling naar een midtempo slot met daarin prachtige lange gitaartonen, naar tweestemmige twingitaren uitgroeiend. Vanaf september 1978 stond het zelfs vier weken in Veronica’s Tipparade. Bij de NOS haalde het de Nationale Hitparade: in dezelfde week dat Boston op #22 binnenkwam met Don’t Look Back, haalde deze single #50, om de week daarna alweer verdwenen te zijn. Een culthitje.

Rond 2000 kocht ik tijdens een zomervakantie in Middelburg in nostalgische stemming deze bijbehorende elpee. Viel díe even tegen… De voorzijde van de hoes beloofde veel, Under the Table bleek onversleten prachtig… maar verder klinkt slappe hardrock. Misschien nog leuk voor op je bikersfeestje, maar ik ben zo'n saaie automobilist, in die dagen met een gezinnetje rondrijdend.
Al is de solo in Cross Country inderdaad erg fraai (dank Guitars & Wings voor je opmerking daarover, valt me nu pas op) en hoe geinig is de cover Candy’s Going Bad van onze eigen Golden Earring. Hierin bovendien een massief treinintro, dat met zijn primitieve synthesizergeluid de kamer indondert.

The Godz uit Columbus, Ohio bleken minder hemels dan ik 22 jaar had gedroomd. Sterker nog, een gewonemensenplaat met verder nauwelijks goede ideeën, solo's of riffs. Zo plat als een saaie polder in de winter.
Maar wél met die geweldige single. Jammer dat die zo kort duurt, daar had ik wel een 12" van willen horen. Die moet ik binnenkort zelf maar eens aan elkaar mixen... Gewoon het nummer er nóg eens achter zetten, de piepjes over de wegstervende gitaren heen. Mede dankzij dit verslavende intro waarop ik altijd móet meetikken, blijft de opener van de B-kant een klassieker.