The Godz - The Godz (1978)

Mij verging het als menig leeftijdsgenoot. Via Alfred Lagardes Betonuur maakte ik kennis met The Godz en hun schitterende Under the Table. Ik was een jonge fan van Status Quo, maar dit was weer een graadje heftiger. Het nummer nam ik op van de radio, inclusief de stem van de immer praatgrage dj.
Sterk intro, sterke riff en op twee derde die tempowisseling naar een midtempo slot met daarin prachtige lange gitaartonen, naar tweestemmige twingitaren uitgroeiend. Vanaf september 1978 stond het zelfs vier weken in Veronica’s Tipparade. Bij de NOS haalde het de Nationale Hitparade: in dezelfde week dat Boston op #22 binnenkwam met Don’t Look Back, haalde deze single #50, om de week daarna alweer verdwenen te zijn. Een culthitje.

Rond 2000 kocht ik tijdens een zomervakantie in Middelburg in nostalgische stemming deze bijbehorende elpee. Viel díe even tegen… De voorzijde van de hoes beloofde veel, Under the Table bleek onversleten prachtig… maar verder klinkt slappe hardrock. Misschien nog leuk voor op je bikersfeestje, maar ik ben zo'n saaie automobilist, in die dagen met een gezinnetje rondrijdend.
Al is de solo in Cross Country inderdaad erg fraai (dank Guitars & Wings voor je opmerking daarover, valt me nu pas op) en hoe geinig is de cover Candy’s Going Bad van onze eigen Golden Earring. Hierin bovendien een massief treinintro, dat met zijn primitieve synthesizergeluid de kamer indondert.

The Godz uit Columbus, Ohio bleken minder hemels dan ik 22 jaar had gedroomd. Sterker nog, een gewonemensenplaat met verder nauwelijks goede ideeën, solo's of riffs. Zo plat als een saaie polder in de winter.
Maar wél met die geweldige single. Jammer dat die zo kort duurt, daar had ik wel een 12" van willen horen. Die moet ik binnenkort zelf maar eens aan elkaar mixen... Gewoon het nummer er nóg eens achter zetten, de piepjes over de wegstervende gitaren heen. Mede dankzij dit verslavende intro waarop ik altijd móet meetikken, blijft de opener van de B-kant een klassieker.