The Who - Who's Last (1984)

Een niet zo heel fijn live album van The Who, het betreft hier een live concert van de afscheidstour in 1982. Het is een opname van een eigenlijk best wel inspiratieloos en 'verplicht' optreden. Weinig nieuws te horen, en het live-geluid wat the Who hier tentoonstelt is maar zeer matig. Eén van de dieptepunten van dit album is dan ook het laatste nummer, een cover van Twist and Shout.

Omdat dit mijn allereerste c.d. ooit was (en ik hem dus heeeel vaak heb geluisterd, ik was 12 denk ik) geef ik het toch ook maar iets hoger dan de 1,5* die het eigenlijk verdient. Ik heb toch 6 weken mijn zakcentjes van 5 gulden per week moeten opsparen om dit te kunnen kopen... had ik destijds maar 2 weken doorgespaard voor een echt album van ze.

Ken het album niet, maar als je zegt dat het inspiratieloos is spreekt de cover wat dat betreft boekdelen.

Volgens mij is dit ook niet de originele hoes. Wat ik mij kan herinneren is dat op de voorkant de Union Jack stond (met schroeiplekken). Ik had 'm destijds geleend van de fonotheek.

Nja, toch een lekker album met (voor mij) "Love reign over me" als hoogtepunt.

Ja er zijn verschillende versies van de hoes.

De koek bleek op voor The Who en in artistieke zin was de pijp duidelijk leeg .
Deze registratie was in ieder geval wel waar de groep voor stond .
Tuurlijk mis je Keith Moon in een hoop gevallen . Zijn vervanger Kenny Jones is een degelijk slagwerker , maar drumt volgens het boekje en dat is gelijk zijn zwakte . Moon deed dat namelijk nooit en zo ontstond dat unieke geluid .
De rauwheid is er nog wel degelijk . Townsend maakt nog steeds een hoop herrie , Enthwistle is hoorbaar in vorm en Daltrey zingt met dat unieke rauwe randje .
Het is een greatest hits gebeuren dus verre van verrassend , maar al zal het voornamelijk op routine zijn gegaan , de liedjes blijven in zekere zin uniek .
Smetje is inderdaad Twist And Shout , die er eigenlijk niet echt in hoort en een nogal afraffelig gehalte heeft .
Hoogtepunten zijn er genoeg , al zijn ze niet altijd even goed in staat om de originelen te overtreffen . De geluidskwaliteit is ook niet echt je van het , maar ik heb wel het idee dat The Who nog 1 keer wilt vlammen . En natuurlijk kwamen ze weer een paar x bij elkaar .

The Who, een van mijn favo-all time-bandjes besloot nu echt het bijltje erbij neer te gooien, maar even later bestonden ze weer. Ze werden toen de Heintje Davids van de rockmuziek genoemd. Tina Turner, een zangeres die ik zeer bewonder had ook zoiets met het laatste concert en ging gewoon weer door.
Kenney Jones is een prima drummer die zijn sporen vanaf de jaren 60 in The Small Faces al verdiend had, maar niemand kan drummen zoals Keith Moon.
In deze tracklist is een goede herkenbare keus gemaakt.
Twist and Shout was al goed gecoverd door The Beatles en in mindere mate door Brian Poole and the Tremeloes. Op Live At Leeds had The Who al betere covers gedaan.
Toen ik dit album in 1984 kocht dacht ik echt dat dit het laatste Who-album zou zijn. Ik heb mij daarna verdiept in het solo-werk van Daltrey, Townshend en Entwistle.
The Who (Daltrey, Townshend en gastmuzikanten) hebben na het overlijden van John Entwistle nog het album Endless Wire uitgebracht dat toch niet slecht is. Mijn favoriete Who-jaren zijn 1964 t/m 1978.

Dit was in de mid-tachtiger jaren een fikse tegenvaller voor mij. Ik was gewend aan het geweld van Live At Leeds en de live tracks die op de soundtrack van The Kids Are Alright voorkwamen. Op deze albums werd geïnspireerd gemusiceerd, het speelplezier spatte uit de groeven.
Hier hoor je de groep zich lusteloos door de bekende hits heenwerken. Het album klinkt ook niet lekker in mijn oren. Is het de persing, de mix of de produktie? Er zijn qua geluidskwaliteit bootlegs verschenen die lekkerder op mijn gehoor lagen. Grootste teleurstelling was voor mij niet eens Twist And Shout maar Long Live Rock. Toen ik het dubbelalbum kocht had ik hoge verwachtingen van de live-versie van dat nummer, maar wat is deze vlakke versie me tegengevallen. Ik hou het maar bij Live At Leeds.

Het is geen sterrenslag inderdaad.
Het is routineus en wat plichtmatig.
Ik zag laatst een soort van persconferentie ter promotie van de tour in Amerika, waar dit album geregistreerd is.
Townsend en ook Daltrey zijn vrij cynisch in hun reacties.
Volgens mij was het vooral Townsend die het wel welletjes vond trouwens.

Geluidstechnisch ook niet fijn. Ik zak een halfje.
Er zijn veel betere livealbums dan deze v/d groep.