Herb Pedersen - Lonesome Feeling (1984)

Wat een flauwe en zelfs saaie bluegrass-meets-country is dit zeg. Herb Pedersen heeft op zich best 'n aardig stemgeluid, maar met dit songmateriaal is daar maar bijzonder weinig van te merken. Heel het album is doordrenkt met eentonigheid – en daar komt ook nog eens bij dat de teksten veelal nergens over gaan en de arrangementen alles behalve interessant of opmerkelijk. Zelfs met het gebruik van het woord “doorsnee” geef je dit album nog te veel eer. Ook met die gladgestreken typische 80s-productie kan ik helemaal niets. Jammer. Het enige nummer dat mijn interesse weet vast te houden is Even the Worst of Us (vanwege dat nummer besloot ik om de rest te beluisteren). ’t Liedje heeft een mooie tekst en melodie, en ook de toevoeging van het achtergrondkoortje tijdens het refrein geeft het net even wat meer sfeer. Sfeer... een eigenschap die geen van de andere nummers bezit. Gemiste kans, denk ik zo.

Raar is het toch, daar waar de een het maar een slap aftreksel vind, vind de ander het een heel geslaagde country plaat, heb het jaren op een cassettebandje(ja ja waar blijft de tijd) in de auto gehad, de lp was toen nergens meer te krijgen(eenvriend van me had hem wel op de kop kunnen tikken), was dan ook bijzonder verheugd om hem op cd te kunnen bemachtigen, alhoewel( daar ben ik het eens met Angelo) geen hoogdravende plaat is vind ik hem dermate aantrekkelijk dat hij nog vaak wordt gedraaid, de 4 punten die ik hem geef komen deels op het conto van het live concert die ik in 2007(Oosterpoort/Take root) van hem , samen met Chris Hillman heb bezocht.

Ik heb dit album ooit eens gekocht toen ik het als Japanse persing ergens zag staan voor tien gulden, of nog minder. Ik werd toen vooral aangesproken door het idee dat het een Japanse persing was, want die waren heel duur in de begintijd van de CD...

Maar ik kocht 'm niet echt op de gok, want ik wist wel dat Herb Pedersen zo'n achtergrondfiguur was die in verscheidene bands toch een cruciale rol gespeeld heeft. En hij was altijd goed voor aangename harmonieen.

Op eigen benen maakt hij minder indruk dan bij The Dillards en de Desert Rose Band, maar ik vind dit toch een zeer aangenaam luisterplaatje. Niet wereldschokkend, maar het kan mijn aandacht wel vasthouden (al duurt-ie ook maar een half uurtje...)

Ik heb op zich niet veel met bluegrass, maar op zijn tijd vind ik dit wel een prettig tussendoortje. Ik kocht het ongeveer in dezelfde periode waarin Dan Fogelberg zijn bluegrass-uitstapje High country snows uitbracht. Ook die kenmerkt zich door fraaie harmoniezang en sprankelend gitaarwerk. Maar op dat album staan aanmerkelijk sterkere songs, waardoor ik dat album toch een sterretje hoger aansla.

The last thing on my mind and Even the worst of us zijn hier inderdaad wel de uitschieters.

Dit album begint met The last thing on my mind en dat lied vind ik behoorlijk uitgekauwd. Op wikipedia staan (eventjes tellen) 61 artiesten die dit lied ten gehore hebben gebracht op vinyl of cd. Daarna wordt het snel beter wat de liedjes betreft ; onbekende country songs en een paar van Herb zelf. Herb Pedersen is een uitstekend zanger, de begeleiding is uitstekend. Chris Hillman bespeelt de mandoline op dit album. Later volgde een intensieve samenwerking tussen beide heren. Eerst the Desert Rose Band, daarna als duo verder en ook nog een drietal cd’s met de gebroeders Rice.