Al Stewart featuring Peter White - Rhymes in Rooms (1992)

Live and akoestisch.
Al Stewart en Peter White spelen de allerbeste nummers van Al Stewart.

Met name Nostradamus, Broadway Hotel en Soho zijn simpelweg schitterend.
Een echte must voor elke liefhebber van akoestiche roots/folk of Al Stewart

Deze cd bezit ik sinds 1994 en sindsdien zet ik 'm ieder jaar wel een keer op. Een blijvertje! Mooie akoestische uitvoeringen van oude hits als Year of the Cat en On the Border, maar ook genoeg andere pareltjes.

Mooie akoestische uitvoeringen van dit duo. Dik in orde, aangenaam om te draaien, maar ik geef toch de voorkeur aan Uncorked, gewoon omdat Dave Nachmanoff een veel betere gitarist is en de uitvoeringen daarmee veel sprankelender maakt.

Mooie intieme plaat van Al Stewart en kompaan Peter White.
Stewart's songs zijn perfect gesneden voor een acoustische setting als deze.
Terug naar de basis zeg maar en dat moet een van oorsprong troubadour als hij, goed doen.
Hij schijnt het ook nog regelmatig te doen op deze manier.
Zijn stem heeft dat aanstekelijke zoetgevooisde en de altijd verhalende teksten komen op deze manier ook uitstekend tot zijn recht.
Fijne plaat. Draaide deze veel in mijn periode als platenboer. Lekker opstart momentje.

Ik kan toch niet zeggen dat ik Dave Nachmanoff een betere gitarist vind dan Peter White. Zijn spel is 'vullender' en hij kan misschien technisch gezien meer, maar Peter White weet naar mijn mening met minder druk spel toch een mooiere sfeer neer te zetten. Maar dat is eenvoudigweg een kwestie van smaak.

Zoals beloofd aan Waverick heb ik gisteren het album weer eens tijdens een wandeling goed beluisterd. En ik moet toegeven: als ik het sentiment (dat ik het concert met Dave Nachmanoff heb bijgewoond) even weglaat, denk ik dat beide live-albums in kwaliteit niet veel voor elkaar onderdoen.

En Dave of Peter White als gitarist met elkaar vergelijken is eigenlijk net zo'n onzin als het vergelijken van de welbekende appels en peren. Beide heren kunnen er wat van en voegen heel veel aan Al toe.

Wat wel opvalt is dat de stem van Al op dit album wat frisser en puntiger klinkt; niet gek omdat er 17 jaar tussen zit.

Tenslotte nog dit: wat ik ook beluister van Al, het blijft na al die jaren nog altijd genieten. En dat kan ik bepaald niet van iedere 'golden oldie' zeggen ...

Mooi Tonio! Bedankt voor de moeite. En een halfje omhoog...