Magnum - The Spirit (1991)

Misschien wel hun meest bevlogen en beste live album.
Opgenomen op hun tour na Goodnight LA.

Er komen songs voorbij uit hun hele carriere, dus de nadruk ligt niet op de laatse platen.

Dit is ook de tournee waar de band een metamorfose onderging.
Wally (bas) blondeerde zn haar en Tony (gitaar) schoor de baar en lang haar af. Ipv een sprookjestovenaar ziet hij er vanaf nu uit als een biker.

Het leuke aan deze liverecordings is ook, dat de band begint te experimenteren met de tracks door ze anders te spelen dan op de reguliere albums (bijv. Storyteller's nIght, Sacred Hour en The Spirit).
In het begin van hun carriere speelden ze nummers precies na.

Ik kocht deze cd ooit voor een gulden of 10. Het label is Disky en het is een andere hoes .
Voor de rest is de samenstelling van de songs hetzelfde.
Ik vind het wel aardig wat Magnum hier brengt. Het is powerrock met vleugjes symfo , heel melodieus en uitstekend vertolkt.
Niet elk nummer pakt mij overigens en een echte fan zal ik nooit worden van dit gezeldschap. Als Britse band hebben ze gekozen voor een vet Amerikaans geluid , daar is niets mis mee , maar het houdt niet continue mijn aandacht vast.
Prijsnummer is duidelijk How Far Jerusalem. Fraaie song.
Nogmaals , heel aardige liveregistratie , maar niet eentje die de weg naar mijn cd-speler veel maakt.

Deze is officieel als dubbelelpee uitgekomen op Polydor.

Hoe Disky er mee aan de haal is gegaan, is mij een raadsel.

Meestal is Disky in touw met de goedkopere verzamelaars van groep cq artiesten. Ik vind het ook opmerkelijk dat juist dit label dit uitbracht.
Er is niets mis mee. Goede geluidskwaliteit. En voor dat prijsje kon ik 'm niet laten liggen.

Geweldig live album! In tegenstelling tot Stronghold (c.q. The last dance) klinkt deze wel alsof er nadien nog het e.e.a. opgepoetst is. Niks mis mee want alle bands doen het maar daardoor klinkt deze toch wat afstandelijker. De songkeuze is prima! Veel klassiekers zijn vertegenwoordigt en ook wat van de toen reguliere plaat Goodnight LA komen de betere songs voorbij.
Het klopt dat ze rond deze periode wat gingen sleutelen aan de manier waarop de nummers live werden gespeeld. De versie van On a storytellers night zoals ie hier te horen is, vind ik mega!!
Ik hoop nog altijd dat er een keer een dvd van deze tour (of de Wings tour) uitgebracht wordt!

Mijn favoriete livealbum van de band, uit mijn favoriete periode...

De band focust op de laatste platen (Goodnight LA, Vigilante en Wings of Heaven), maar speelt ook een aantal klassiekers (Sacred Hour, Kingdom of Madness, Jerusalem, Spirit en Storyteller's Night)...

Tony Clarkin's spel is goed, Bob Catley is goed bij stem, rauw, melodieus en altijd zuiver...
Barker is als drummer duidelijk gegroeid en speelt lekker strak...

Het geluid van de plaat is zuiver en een aantal nummers die op de studioplaten te plastic klonken, klinken hier veel rauwer en echter (zoals Vigilante, Need a Lot of Love, Mama)

Dat klinkt het zeker, maar het is wel een meer dan behoorlijke live-plaat. Helaas gaat Catley voorafgaand aan Prey For The Day nog een duet aan met het publiek. Jammer. Maar daar valt op dat er niet gesleuteld is aan dat 'duet', maar dat Catley tijdens het volgende nummer weer erg 'gelikt' klinkt. Het stoort niet, het is een lekker live-album. Beetje van hetzelfde kaliber is deze Ten - Never Say Goodbye (1998)

Die van Ten ken ik niet. Ik heb ooit een cd van die band gehad maar beviel me niet echt. De zang vond ik na een nummer of 4 erg eentonig en saai worden meen ik me te herinneren. Het album heette 'Far beyond the sun' of zoiets...

Deze Ten - Far Beyond the World (2002) zal je bedoelen.

Kan je beter die live plaat proberen. Zang is inderdaad niet heel boeiend, maar daar staan erg puike nummers en super gitaarwerk op.

Deze live-dubbelaar was mijn eerste liveplaat van de band, en heeft daarom ook een warm plekje in mijn Magnum-hart.

Nu ik deze opzet (via soundcloud) valt me op hoe hard de drums in de mix staan, en daardoor de zang en gitaar wat naar achter drukt.

De band heeft na Wings of Heaven en Goodnight LA de transformatie van succesloze symfo- naar succesvolle arenarock act voltooid. De band klinkt energiek, krachtig en gewoon erg goed.

In de gatefold-hoes zie je ook hoe bassist Wally van brunette naar blond gaat en hoe Clarkin van tovenaar met hoed-en baard naar kale bike-rocker gaat, en die look tot op de dag vandaag blijft houden.

Stoere rock hier dus en een klein beetje symfo, maar voornamelijk melodieuze rock dus met stevige drums en heftig gitaarwerk. De volgende liveplaat The Last Dance doet nog schepje erop.

De drums van Barker staan mij niet gauw te hard in de mix Heerlijke drummer qua sound en stijl vind ik. Wordt nooit ergens genoemd of aangehaald maar was wat mij betreft vrij bepalend voor de totaalsound van Magnum. Weet nog dat ik vrij teleurgesteld was dat hij niet meer in de band zat toen ze ergens rond de eeuwwisseling een doorstart maakten. De albums daarna werd hij mijns inziens node gemist. Al schrijft Clarkin sindsdien ook totaal ander soort nummers natuurlijk. Maar toch...Weet de reden ook niet waarom Barker er niet meer bij werd gehaald. Van Wally Lowe las ik dat hij geen zin meer had in een terugkeer in de muziek en dat hij van zijn leven ergens in een zonnig land genoot.

Wist je dat Barker (overigens een geweldige drummer in boekje, hoor) ooit fusion-drummer was:
https://www.discogs.com/master/349707-2nd-Vision-First-Steps

en

https://www.discogs.com/release/4220017-Dave-Bristow-Trio-Store-It-In-A-Cool-Place

en

https://www.discogs.com/master/1138464-Ric-Sanders-Whenever

Na Magnum, werd hij volgens mij meer producer (hij werkte mee an Molly Hatchet's Diablo Canyon) en speelt hier en daar wat drums op onbekende blues- en folkplaten.

Als hardrock-drummer vond ik hem zeker gaaf spelen; Wild Swan, Don't Wake the Lion, Born to be King. Een krachtige drummer

Nee dat van die fusion wist ik niet. Maar verbaasd me ook weer niet. Ik weet niet of je weleens live beelden van hem hebt bekeken? Wings of heaven live staat wel op youtube. Daarop vind ik hem echt fantastisch tekeer gaan. Wat je zegt; een krachtige drummer. Maar als je zijn manier van drummen bekijkt...dat is echt heerlijk om naar te kijken. Het gaat hem schijnbaar zó makkelijk en moeiteloos af. Zijn fills zijn in de Magnum nummers ook altijd zo fijn vind ik. In mijn ogen een vreselijk onderschatte drummer.

Een drummer van oude stempel, zoals ook Steve Negus van Saga en Ian Mosley van Marillion en Nick McBrain van Maiden. Rijen en rijen met tom-toms en cymbals.

Als drummer fantastisch en ik wilde ook altijd zo een lekker grote kit, maar als roadie natuurlijk vreselijk.
Tegenwoordig zijn de kits meestal klein en wordt er laatdunkend gedaan over drummers met grote kits. Ik snap dat gezeur over drummers nooit zo goed. Gitaristen mogen rijen en rijen met effectpedalen en drummers moeten het less-is-more-principe hanteren.

Tuurlijk een kleine kit gaaf, maar een grote kit ook. Het is niet zo zwart-wit. En zo'n groot drumstel (het liefste om een riser) staat bij dit genre muziek gewoon goed. Het liefste ook met twee bassdrums ipv double kick. De drummer van Prince had geloof ik drie bassdrums. Dan kan je ook meer toms kwijt. Fantastisch.

En ja, Mickey was een drummer die meer in de jaren 80 en 90 thuishoorde, en waarschijnlijk daarna niet meer zijn draai kon vinden. De WIngs of Heaven-tour, daar had ik ook een VHS van, die begon met Back to Earth en had een waanzinnige versie van Don't Wake the Lion. In dat eindstuk kan Mickey echt helemaal los.

Toevallig vorige week een dvd voor bijna niks op de kop getikt met grotendeels dezelfde setlist. En daar heb ik geen spijt van. Wat een lekker bandje toch en wat een flink aantal heerlijke stampers staan hier toch op. Tijdloze muziek.

Na het overlijden van Tony Clarkin deze maar weer eens opgezet, Godver wat een mooie (opgepoetste) live cd is dit toch. En wat een goeie zanger is Catley ook

Enige moment op deze live-dubbelaar waar ik toch niet zo veel mee heb, is het 'eeyo'-zangstuk met het publiek voordat Pray for the Day start. Bij Queen vond ik het ook vervelend. Maar goed, 'je had er live bij moeten zijn', denk ik dan.

De nummers van met name Vigilante vinden hier hun definitieve versie. Zowel de titelsong als Need a Lot of Love zijn magistraal uitgevoerd.