Evanescence - Origin (2000)

Zelfs na een kleine reorganisatie in de onderkant van mijn Top 10 blijft Origin staan, terwijl de twee albums erboven eruit zijn geknikkerd. Dit vraagt misschien om wat meer uitleg (Lees: dit is een goed excuus om eens lekker een enorm bericht te schrijven!). Ik moet toegeven dat de geluidskwaliteit en dergelijke op Fallen beter zijn dan op Origin. En Fallen is echt een goed album met prachtige momenten. Origin heeft echter andere kanten. Het is nog wat duisterder dan Fallen en er zit heel veel sfeer in. Het klinkt soms nog wat onprofessioneel hier en daar, en de zang van Amy is soms niet helemaal in orde, maar de pracht van de nummers maakt zo enorm veel goed. En door de ongeschaafdheid zit er veel emotie en sfeer in de muziek. Daarom vind ik dit album zo sterk.
Origin begint met het intro Origin, een onheilspellend en kort sfeermakertje. Niet bijzonder, maar toch beter dan wanneer het album met Whisper was begonnen. Dit nummer is dan ook gelijk één van de mindere nummers van het album, vooral omdat de versie op Fallen zo enorm goed is. Deze versie is een beetje sloom en heeft niet die kracht, maar schept al wel vast wat sfeer, die wordt doorgezet in Imaginary, die ik niet per se beter of slechter vind dan de Fallen-versie; vooral anders. De kwaliteit is wat minder, maar het begin, de bridge, het laatste refrein en het eind zijn erg goed (heel mooi pianogeluid!). Het is ook knap om zoveel muziek in zo'n korte tijd te krijgen. Wat dan volgt is één van de mooiste nummers die ik ken: My Immortal. Ik ben nog steeds in discussie met mezelf of de versie op Fallen nou beter of minder goed is dan deze, maar ik moet wel zeggen dat er altijd weer zoveel emotie in het nummer zit dat ik er heel vaak weer door wordt geraakt. De tweede stemmen en geluiden voegen nog net dat beetje extra toe. Where Will You Go is vervolgens weer een nummer met krachtige melodieën dat veel sfeer meegeeft. Het volgende nummer Field of Innocence is weer bloedstollend mooi, vooral de bridge en het einde. Soms nèt wat te huilend gezongen, dat het gaat zeuren, maar soms juist overtuigend en al met al een prachtig nummer. Ook Even in Death is erg sterk. Anywhere heeft weer een heerlijke sfeer, en ook leuk dat aan het eind Where Will You Go nog even terugkomt met zijn hemelse melodie. Lies is het hardste nummer van het album, chaotisch en als een sneltrein - hierheen daarheen - en rockt geweldig. Away From Me is redelijk goed en vormt vooral een brug naar Eternal, de lange instrumentale afsluiter die uit 3 heel goede delen bestaat. Het onweer en de regen tussendoor is ook erg mooi. Het is vooral de sfeer in het album die het hem doet. Een klein en onbevangen meesterwerkje.