James - Seven (1992)

Een beetje bombastisch,maar toch één van de beste James platen.

-Born Of Frustration>4,0
-Ring The Bells>4,0
-Sound>4,5
-Bring A Gun>3,5
-Mother>3,0
-Don't Wait That Long>5,0
-Live A Love Of Life>4,5
-Next Lover>4,0
-Heavens>4,0
-Protect Me>4,5
-Seven>5,0

Neigend naar de sound van de Simple Minds ten tijde van 'Once Upon A Time', maar een prima plaat.

Recent weer eens opgelegd en beviel me prima. Fraaie en degelijk gebrachte poprock met symphotikje. Bij vlagen lekker groots geluid.

leuk brits popbandje die te brits was om hier grote potten te breken en terecht , mooie popmeezingertjes maar van weinig waarde om klassiekers te worden , midelmatig , dont wait that long en live a love of life zijn de 2 beste nummers

Toch wel verreweg de beste van James (ondanks andere ook prima plaatjes). Eigenlijk is alles wel raak op Seven. Een 5 vind ik toch net te hoog maar een 4,5 verdienen Tim Booth en co. toch zeker.

De gele sterren gaan naar 1, 3 en 11 welke toevallig ook alle drie singles waren. De vierde single van dit album was Ring the Bells. Het meeste succes van dit viertal had Sound in Engeland met een 9de plaats. Vreemd genoeg kwam deze in Nederland niet verder dan de tipparade maar goed James heeft helaas nooit potten kunnen breken terwijl ze in Engeland in de allergrootste hallen speelden.

Born of Frustation is een klassieker.
Samen met Sit Down hun beste nummers.

Klopt wel een beetje, Sit Down is overigens in de live versie het beste. 1 van de verschillende live versies welke verschenen zijn stond dan weer op de Born of Frustation cd-single

Dan moet ik hem zeker in huis halen
Het nummer Sound is in ieder geval al erg prettig.

Al drie jaar geen berichten bij een van de beste indie/britpopplaten ooit, toch een kleine schande. Het trio waar dit album mee start is toch wel van een ongekend niveau!

Inderdaad een heel erg mooi album waar ik binnenkort wel een waardering aan zal plakken, al een tijd niet meer gedraaid.
Begin jaren 90 bij toeval deze band ontdekt en ondertussen diverse albums van hen in de kast staan.
Sound & Dont"t Wait That Long zijn voor mij de uitschieters

Born of Frustation, Sound en Seven vind ik de beste songs van dit album. Geen categorie als Sit Down, Laid of Getting Away maar zeker behorende bij James' beste songs.

Gevolgd door Heavens, Mother, Ring The Bells en misschien ook het jachtige Bring A Gun.

De rest is een stuk minder.

Zeven van de elf goed is voor mij 4* waard.

Live in Amsterdam

James - Sound @ Melkweg

Jammer dat de trompetsolo in het publiek er net niet op staat. Verder genoten van al je mooie filmpjes

Heb zo het vermoeden dat je niet veel van James kent. Klupt dah?

5 albums in bezit en een verzamelaar.
Redelijk bekend mee dus.

Net Laid uit op vinyl, staat ook op nu, dus ff naar Seven dan maar. Waarom 7?. Naar mijn immer bescheiden mening hun beste ooit. Een klein meesterwerkje dus gewoon. Een degelijke, gewogen en consistente plaat met daarop sws Born of Frustration. Mijn all- time favo van deze groep. Nog altijd na al die jaren overeind als een huis. Wat eigenlijk voor elke plaat moge gelden van James. Alles hier, cd en indien mogelijk vinyl, zeker met een aantal rereleases van de laatste tijd ja. Helaas te, alweer, Engels, denkelijk, om hier welke potten dan ook te kunnen breken. En helemaal mooi, nog immer actief maar bovenal relevant. Dat kunnen weinigen binnen zo'n tijdsspanne zeggen. Born of... met dat heerlijke gitaarlijntje in het begin, de trompet erover heen, machtig prachtig. Sound dan wat meer experiment met, ja, sound. Geef het eens een kans, band met inhoud qua muziek en teksten, veelal Tim Booth. 5 sterren zijn terecht, wellicht zelfs 5+. En altijd eigenzinnigheid troef bij James, geen knieval, bewust dan, richting het grote geld, lees,... commercie. Topplaat, topsound, topproductie. Aanrader jazeker

Volle mep gaat me iets te ver, wel een fraai album.
Sound & Don"t Wait That Long zijn voor mij de prijsnummers.
Bijna ook de complete James collectie hier in huis, enkel La Petite Mort uit 2014 mis ik nog.
Deze Seven kan wedijveren met voorganger Gold Mother waar het geweldige Crescendo op staat.
Persoonlijk vind ik het album Laid uit 1993 hun beste.
Zeer ondergewaarde en onderschatte band.

Volle mep, no problemo

Wat is Don't wait that long toch prachtig.

En toch geen album in jou top 10 staan?. Maar ook ik heb nog wel albums liggen die ook wel in mijn top 10 thuis horen, maarja welke ga je vervangen?

Een beetje hun Joshua Tree nummer. Een prachtig broeierig donker nummer, een van de redenen om dit album weer in mijn Top 10 Allertijden te plaatsen waar het een aantal jaar geleden ook al stond. Waarmee er zeven (...) platen in staan uit de 1ste helft van de jaren 90 dat zal dan toch wel de beste periode uit de muziek ooit zijn.

Maar de beste komen nog steeds uit de jaren 80, zie ik En zo is het ook!

Hmm, zal deze dan ook maar eens een kans gaan geven, maar denk niet dat het helemaal mijn ding is.