James - Seven (1992)

Toch wel verreweg de beste van James (ondanks andere ook prima plaatjes). Eigenlijk is alles wel raak op Seven. Een 5 vind ik toch net te hoog maar een 4,5 verdienen Tim Booth en co. toch zeker.

De gele sterren gaan naar 1, 3 en 11 welke toevallig ook alle drie singles waren. De vierde single van dit album was Ring the Bells. Het meeste succes van dit viertal had Sound in Engeland met een 9de plaats. Vreemd genoeg kwam deze in Nederland niet verder dan de tipparade maar goed James heeft helaas nooit potten kunnen breken terwijl ze in Engeland in de allergrootste hallen speelden.

Net Laid uit op vinyl, staat ook op nu, dus ff naar Seven dan maar. Waarom 7?. Naar mijn immer bescheiden mening hun beste ooit. Een klein meesterwerkje dus gewoon. Een degelijke, gewogen en consistente plaat met daarop sws Born of Frustration. Mijn all- time favo van deze groep. Nog altijd na al die jaren overeind als een huis. Wat eigenlijk voor elke plaat moge gelden van James. Alles hier, cd en indien mogelijk vinyl, zeker met een aantal rereleases van de laatste tijd ja. Helaas te, alweer, Engels, denkelijk, om hier welke potten dan ook te kunnen breken. En helemaal mooi, nog immer actief maar bovenal relevant. Dat kunnen weinigen binnen zo'n tijdsspanne zeggen. Born of... met dat heerlijke gitaarlijntje in het begin, de trompet erover heen, machtig prachtig. Sound dan wat meer experiment met, ja, sound. Geef het eens een kans, band met inhoud qua muziek en teksten, veelal Tim Booth. 5 sterren zijn terecht, wellicht zelfs 5+. En altijd eigenzinnigheid troef bij James, geen knieval, bewust dan, richting het grote geld, lees,... commercie. Topplaat, topsound, topproductie. Aanrader jazeker