Woodpigeon - Treasury Library Canada (2008)

Woodpigeon bracht dit jaar hun tweede album uit. Songbook, hun eerste, kreeg een re-release met een door elkaar gegooide tracklist plus bonusnummer en een nieuwe hoes (terecht: want die nieuwe hoes vind ik mooier).
Zelf hoorde ik dit album eerder dan hun debuut die daar snel achteraan volgde en dan begrijpt u hem al: dan moet Treasury Library Canada bevallen zijn.
Jazeker: ongelooflijk charmante pop-folk liedjes, een beetje barokke kamerfolk (I Live a Lot of Places is daar en goed voorbeeld van met dat strijkers-intro) en de vergelijkingen met Sufjan Stevens werden door de critici al snel uit de kast getrokken. Ook Arcade Fire heb ik voorbij zien komen. Zelf hoor ik dat er niet helemaal in: waar Stevens met dikke klodders en in felle kleuren zijn doek volspettert daar gebruikt Woodpigeon waterverf en houdt het heel bescheiden. Ik bedoel dat niet lullig: deze muziek kent wel degelijk het sprankelende, lente-frisse geluid dat meer bandjes hebben maar er spreekt ook iets bescheidends in. Soms een beetje het zijdezachte van een Belle & Sebastian en die vergelijking is denk ik de beste mede doordat de band zelf ook aangeeft dat B&S een inspiratiebron voor ze is.
Al met al ben ik zeer te spreken over dit album (en ook zijn voorganger) en daarmee is weer een bandje dat in de gaten gehouden moet worden.
Dit soort muziek doet me mijmeren naar de lente en weet me daardoor wel op de been te houden deze winter: zacht bubbelend glijden we richting de eerste groene grassprietjes en dartelende lammetjes de winterkou achterlatend.................zucht......nog even volhouden dus en tot die tijd zorgen dat Woodpigeon me gezelschap houdt.

Mijn eerste kennismaking met deze band. Deze cd is nu deze week ook in NL gereleased. Wat een mooie, breekbare liedjes zijn dit, prachtig. Inderdaad te tippen voor liefhebbers van bv een Sufjan Stevens.

Aardig maar niet bijzonder. Valt in het niet bij Sufjan Stevens.
Bij Belle and Sebastian ervaar ik inderdaad het zelfde. Op zich mooie liedjes, maar oppervlakkig. Nooit echt tot op het bot/ in het hart.
Waar bij Sufjan Stevens de tranen in je ogen springen blijven het hier (en bij Belle and Sebastian) leuke liedjes.

Gisteren de cd gekocht bij hun concert in Paradiso. En het is een fijne, mooie en leuke cd. Geen wereldtop, maar wel erg leuk.

Een paar keer gedraaid nu, op sommige momenten mooi, op veel momenten aangenaam. Punt omhoog.

In the Battle of Sun Vs. Curtains, Sun Loses and We Sleep Until Noon

prachtige titel...:-)

Anna, Girl in the Clocktower is een wereldnummer.