Eric Woolfson - Eric Woolfson Sings The Alan Parsons Project That Never Was (2009)

Wat is dit nou weer, de titel is in ieder geval dramatisch en doet zonder een ook maar iets er van vernomen te hebben een beetje kinderachtig aan.

Zoals je misschien weet of misschien ook wel niet, Eric Woolfson was de grote componist van The Alan Parsons Project. Op dit album zingt Eric Woolfson nummers die hij heeft gecomponeerd in die in de stijl van The Alan Parsons Project zijn. Ik vind de titel ook niet geweldig maar het geeft wel weer wat Woolfson bedoelt. In ieder geval staan er schitterende nummers op zoals Golden Key, Somewhere in the Audience, Immortal en Steal Your Heart Away. Ik kijk er in ieder geval naar uit, maar ja ben dan ook een fan van Eric Woolfson.

Daar ben ik uiteraard van op de hoogte vandaar ook de verwondering over de titel.

Hij zingt dus gewoon nummers die hij al klaar had liggen voordat ie ruzie kreeg met Alan Parsons of is het nieuw materiaal? Kan best wat wezen, de beste nummers waren meestal van zijn hand. De sampeltjes op de website klinken niet onaardig iig.

Erg soft allemaal. Heb heus respect voor APP maar ben hier halverwege bij in slaap gevallen.

Vandaag lag de cd in de winkel en voor die 14 euro kon ik die toch niet laten liggen. Oud en vertrouwd, niets nieuws, maar weer net zo hoogwaardig uitgevoerd en geproduceerd zoals we dat altijd van Woolfson waren gewend. Zijn stem heeft overigens nog niets aan kwaliteit ingeboet.

Idem.

Als je de foto van Woolfson bekijkt in het vreselijke kartonnen hoesje (gelijk gescheurd bij het de eerste keer de cd uit de hoes willen frummelen): hij wordt er natuurlijk niet jonger op.

Dat zal hij van mij ook vinden, maar er zijn artiesten die op die leeftijd (63) er nog wat van proberen te maken.

Maar zijn stem is inderdaad volledig dezelfde gebleven. Gezien de aanpak en het geluid, had het dan ook een cd van 25 jaar eerder kunnen zijn.

De cd is niet zo spannend en avontuurlijk. Wél perfect geschikt voor het (voormalige?) Alan Parsons project-publiek. Maar gezien het aantal reacties alhier, vermoed ik dat het helaas voor Woolfson niet al te zeer storm loopt bij de platenzaken.

Vreemde gewaarwording moet dat zijn. Jarenlang toch hoog in de ranglijsten en dan die verdwenen belangstelling.

Misschien heeft het er mee te maken, dat Woolfson toch erg lang heeft gewacht met een cd waar alleen zijn eigen vocalen maatgevend op zijn.

Ik heb die More Tales van Edgar Alan Poe cd van hem, daar zingt hij helemaal niet op. Toch gek van zo'n componist en zanger, dat hij dat zingen opzij heeft geschoven voor andersoortige projecten.

De cd is naar verhouding inderdaad wat soft, maar er valt wel nog genoeg te genieten aan mooie klanken, ook in de ballads. Dat kun je inderdaad prima aan Woolfson overlaten, op hoogtepunten als Rumour going round en I can see round corners.

Alleen op Train to Wuxi lijkt iemand anders te zingen (Haydn Benall?), is duidelijk te horen dat dit nummer sterk gerelateerd is aan het tweede Alan Poe album van Woolfson.

Aan te raden? Jazeker. In ieder geval voor de oude APP garde. Had Woolfson per ongeluk voor een aantal nummers Colin Blunstone, Lenny Zakatek ingehuurd voor de zang, het was voor mij een eerste, waar levensteken van Het Alan Parsons project geweest sinds Gaudi.

In het overzichtelijke boekje met aardige, eigen notities van Woolfson, meldt hij bij Rumour going round het meespelen van Alan Parsons gedienden Ian Bairnson, Stuart Elliot en David Patton. Wie weet.

01 Golden Key 4,5
02 Nothing can change my mind 3,5
03 Rumour going round 5,0
04 Any other day 3,5
05 I can see round corners 5,0
06 Steel your heart 3,0
07 Along the road together 3,5
08 Somewhere in the audience 3,5
09 Train to Wuxi 4,0
10 Immortal 5,0

Mooie recensie, Musician!

Net het is nog erger: het zijn nummers die Parsons zelf niet goed genoeg achte voor een APP plaat.

Crises, wat is dit dramatisch slecht zeg en ik snap waarom deze nummers nooit een album gehaald hebben.

Eric Woolfson Sings The Alan Parsons Project That Never Was...
.... And Thank God It Never Came To Be.

Ik zou me wel tot de waarheid beperken. Alan Parsons was producer, Eric Woolfson songwriter van The Alan Parsons project.

In die zin, was Parsons behoorlijk afhankelijk van Woolfson. Hij heeft ook in de verste verte niet meer de successen behaald toen zijn architect Woolfson was afgehaakt en niet meer voor hem schreef.

Dat Alan Parsons een paar nummers niet goed genoeg vond voor een Alan Parsons project cd had niet zo zeer te maken met de kwaliteit, als wel dat Parsons niet die kant op wilde.

Eric Woolfson is muzikant genoeg, om te weten wat goed is en wat niet. In die zin is 'dramatisch slecht' volkomen bezijden de waarheid, zelfs in een discussie over wel of niet je smaak.

Maar ik zie geen sterren, geen recensie, geen enkel nummer aangehaald; is hier de wens de vader van de gedachte of is ook daadwerkelijk de cd beluisterd/aangeschaft?

Hmja, wel een beetje extreme reactie van Chris (die over het algemeen toch redelijk objectief en terzakekundig is) want zo beroerd klinkt het allemaal toch echt niet. Overigens hebben de latere Woolfsonloze AP albums behoorlijk aan kwaliteit en gewicht ingeboet en hebben daarna ook nooit meer het suc6 gekend van weleer.

Om even duidelijk te zijn: ik heb het album zeker beluisterd en blijf bij mijn eerdere post. Dit is echt een verschrikkelijk zouteloos album. Alan Parsons laatste album (die met Gilmour als gast) is nog boeiender dan dit geval, en dat vond ik ook al geen best album eigenlijk.

Daar lijkt me toch wel alles mee gezegd.

Oh, dus als je muzikant bent dan heb je een onfeilbare smaak als het gaat om je eigen muziek?

Uiteraard niet, dat maakt het publiek wel uit, maar we hebben het hier dan ook over het produkt van de muzikant in kwestie. En dat klinkt als vanouds weer verzorgd en degelijk. Niet dat het je smaak hoeft te zijn maar wie affiniteit heeft met APP kan toch niet anders concluderen dat we hier toch zeker met een smakelijk handjevol leftovers hebben te maken. Daarbij hebben de door Parsons voor het Tales album afgewezen - en later door Woolfson zelf ingezongen nummers - best een toegevoegde waarde.

En er komt ook nog een deel 2 aan voor alle fans....

Dat het vanouds verzorgd en degelijk klinkt dat vind jij. Ik vind het toch met name heel erg plastic en onaf klinken. Juist iets waar de originele APP albums juist niet om bekend staan (nou ja, zowel Stereotomy als Vulture Culture klinken een beetje te plastic).

Ik wou al zeggen.............. zoveel verschil hoor ik niet echt. Maar toegegeven: Andrew Powell zou al veel hebben kunnen bijdragen. Nou vooruit...... halfje dr af.

Eric Woolfson is op 64-jarige leeftijd aan kanker overleden.

Hoe mager dit laatste album in sommige ogen ook mag zijn, ik zie het als een persoonlijk afscheid.

De laatste track heeft nu wel een bijzondere betekenis gekregen.....

Inderdaad............

Ik dacht toch begrepen te hebben dat er op termijn een vervolg op deze cd zou komen.

Ik had echt geen idee, van zijn ziekte.

Ik heb de cd vanavond twee keer gehoord, het is toch wel een erg smaakvol gemaakt album.

Prima geluidskwaliteit.
Ik blijf wel bij mijn sterren, extra's gaan toekennen ivm zijn treurige overlijden is ook weer overdreven.

Hoewel de meeste nummers niet zouden misstaan op een aloude APP plaat, mis ik op deze cd een vertrouwd thema, een rode draad. En het nummer Steal your heart away zorgt voor een half puntje in de min.

Maar áls je toevallig zoekt naar een geschikte opvolger van Gaudi............ dan is deze cd een prima kandidaat.

Op zich lijkt het een geringe prestatie, dat Eric Woolfson op Sings the Alan Parsons project that never was zo'n 42 minuten vol zingt.

Hij was natuurlijk één van de gerenomeerde zangers van het Alan Parsons project.

Toch heeft hij daar alles bij elkaar "maar" 68 minuten volgezongen. En dan heeft hij niet eens vanaf het begin vocalen aangeleverd (wel uiteraard de nummers gecomponeerd). Zijn stem verschijnt pas vanaf The Turn of a friendly card.

En wel op Time en Nothing left to lose.

Time en het nummer Silence and I, dat Eric Woolfson zingt op Eye in the sky, vind ik de meest memorabele nummers die hij ooit op de plaat heeft gezet.

Een smaakvolle compilatie van zijn "Eric Woolfson Sings The Alan Parsons project that has been" zou kunnen zijn:

Prime time
Eye in the sky
Seperate lives
Closer to heaven
One good reason
Time
Silence and I
Don't answer me
Sooner or later
Nothing left to lose
The same old sun
Inside looking out
Ammonia avenue

Ik ben dan even niet kritisch: alle dertien nummers die Eric Woolfson bij The APP heeft gezongen heb ik dan genoemd. Streng ben je, als je vooraf stelt dat er maar maximaal 9 nummers op een Eric Woolfson bij The APP compilatie zouden mogen staan.

5 nummers zijn er van het rijtje ooit op single gezet: Prime time, Eye in the sky, Time, Don't answer me (de grootste hit) en The same old sun.

Eye in the sky is zelfs 2 x uitgebracht, in mei 1982 en nogmaals begin 1983, na het succes van Old and wise. Het mocht niet baten, de top 40 heeft het nooit gehaald.

De meeste nummers heeft Eric Woolfson gezongen op Ammonia avenue (1984), namelijk 4.

Ik wou maar zeggen: als er óóit nog een opvolger komt van Eric Woolfson Sings the Alan Parsons Project that never was, als er nog nummers op de plank zijn blijven liggen, heeft hij uiteindelijk solo meer gezongen dan bij het Project.

Tenzij Alan Parsons zou beslissen om als eerbetoon en als eeuwige dank voor de samenwerking (Woolfson heeft toch erg veel voor hem betekend), belangeloos nieuwe nummers met Eric Woolfson op z'n Alan Parsons' te produceren en er de juiste andere mensen bij te betrekken. Om er iets prachtigs van te maken.

Dat zou hem sieren.

Vreemd genoeg heb ik dit album nog altijd niet gehoord. Als enorme APP fan moet ik deze maar eens gaan beluisteren. Ik was net een beetje een I Robot revival aan het beleven. Het was de eerste plaat die mijn vader voor mij op cassette had gezet en ik met mijn gele walkman als 7 jarige grijs draaide in mijn hoogslaper. RIP Eric Woolfson....

Aardige muziek, maar Woolfson zingt gewoon echt heel erg vals, sorry fans.

Vals?

Je kunt van zijn herkenbare stem houden of niet maar vals is het niet. Hij zingt op z'n Woolfsons' en dat mag. Het klinkt ook niet beter of slechter dan tijdens zijn APP periode.

Bij vals klinken heb ik andere associaties.
Vrijdag zijn er weer een paar van die programma's, vol met valszingende Nederlanders die denken wereldberoemd rond Alkmaar te zullen worden.

Sorry "vals" is misschien geen goed woord hiervoor, maar luister maar eens kritisch naar "Time" van ToaFC, en dan vooral naar zijn stem natuurlijk. Dan snap je wel (fan of niet) wat ik bedoel.

Ooit zei Eric Woolfson (ik meen in de Volkskrant) over zijn eigen vocalen dat hij het daar mee moest doen. Hij kon er niets aan veranderen, had zich er bij neergelegd en inderdaad: elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is.

De stem van Eric Woolfson is warm, niet altijd evenwichtig misschien, maar ik ga met hem mee: ik neem het zoals het is. Hij is geen Robert Plant of Ian Gillan.

Maar voor de muziek die hij gemaakt heeft met APP of solo op deze cd vind ik het voldoende. Ik kan niet goed horen of het wel eens vals is of niet maar ik denk wel dit: nummers worden in de studio soms wel honderden keren opnieuw opgenomen, afgewogen.

Ik kan mij niet voorstellen dat, met zoveel vocalisten, professionals, Alan Parsons op de set of wie dan ook, het geaccepteerd zou zijn dat er één of meer nummers vals zouden worden gezongen op een cd van Het Alan Parsons project.

Dus er zal ongetwijfeld bijzonder zijn gezongen, op z'n Woolfsons noem ik het maar. Niet storend, voor mij

Waarschijnlijk werd er ook wel redelijk gesleuteld aan Woolfson's vocalen op de AP albums. Wat al te glad en te strak leek het soms. Op dit laatste album heeft hij volgens mij willen zingen zoals hij dat zelf ook wou, zonder technische truukjes...... Vals zeker niet, misschien iets minder fluwelig en vast van toon. Deze pure uitvoering kan mijn waardering iig wel wegdragen.

Prima album van een toch wel legendarische muzikant/componist...