The Equals - The Very Best Of (1996)

Een best wel verschrikkelijke band waar ik in mijn kinderjaren best veel naar meegeluisterd heb. Allemaal veel te catchy drie-akkoorden melodietjes, en erg oubollig als ik het nu terughoor. Opdringerige en ongezellige soulstem. Ik weet ook nooit wat ik van de naam van de band (waar twee blanken en twee zwarten in spelen) moet vinden... Een beetje te veel tunes en te weinig inhoud. Die clip van Baby Come Back doet me een beetje aan een Chicken Tonight tv-commercial denken. 1,5*

Was dit niet de band waar Eddy Grant in zat?

Klopt, al ken ik de muziek van Eddy Grant verder niet...

Ach, z'n hits ken je vast wel. Ik zal ze hier niet noemen, want dan zitten ze meteen in je hoofd, en dat wil ik je niet aan doen....

Leuk zo'n very best, maar hun allerbeste nummer "Police On My Back", ooit gecovered door The Clash, staat er dus niet op!

Ze hadden net zogoed een single kunnen uitbrengen en die The Very Best geheten, tenslotte hebben ze misschien in de slipstream van Baby Come Back nog hier of daar een half hitje gehad, maar eigenlijk onthouden we hun naam door die ene echte hit, toch?

Ach, dit is pretentieloze en vrolijke hitparadepop eind jaren '60 dat ik wel eens wil opzetten en de meeste nummers vind ik leuk.
"Baby Come Back" is een veel gedraaide klassieker, "Michael and His Slipper", "Laurel and Hardy" en "I Get So Excited" werden ook hits mag ik nog graag horen. "Police On My Back" vind ik ook hun allerbeste nummer, maar staat gelukkig wel op mijn compilatie die 28 nummers bevat.
Zanger Eddie Grant begon nadien een succesvolle solocarrière.

Ik mis 'Help me out Simone', ook zo'n nummer dat in mijn hoofd blijft zitten.
Met de muziek van The Equals heb ik verder niet zoveel. Meer aangeschaft om mijn jaren 60 collectie aan te vullen.
Er zijn een aantal nummers die ik wel aardig vind, maar die zijn op een hand te tellen.
Op vinyl heb ik nog zo'n Boek en Plaat - compilatie van hun bekendste werkjes.
Als CD heb ik een verzamelaar van Castle, die gekgenoeg niet de hits 'Michael and his slipper tree' en 'Laurel and Hardy' bevat. Een keer voor € 3 bij de Hema gekocht.
Eddy Grant ken ik alleen van zijn rijtje hits in de jaren 80. 'Gimme hope Jo'anna' heeft wel een sterke tekst. Is later nog eens in het Nederlands gedaan 'Geef me hoop Jomanda' en 'Leg een hoop Johanna'.

Zo 'verschrikkelijk' zoals enkele collega's dit duiden kan ik niet plaatsen. Idd pretentieloze top 40 muziek uit the sixties, niet meer, maar zeker ook niet minder.

"Black Skinned Blue Eyed Boys" was rond 1970 één van de eerste club hits las ik onlangs, als in: de begindagen van disco/clubcultuur zoals wij die nu kennen.

En ik moet zeggen: lekker plaatje, catchy repetitieve funk rock.

Die Eddy Grant heeft toch een behoorlijk aparte carrière gehad.